Παρασκευή 10 Ιουλίου 2009
Γενέθλιος τόπος
Πόσες μνήμες μπορεί να χωρέσουν σε μια εικόνα;
Ρητορικό ερώτημα;
Καθόλου!
Ο εικονολήπτης άγνωστος. Καδράρει όμως πάνω στις μνήμες μας.
Μια πρώτη ματιά από απέναντι. Μια ματιά που διαγράφει πορείες καθημερινές, προς το σχολείο, το χωράφι, το παιχνίδι..Η χαμένη αθωότητα ποτισμένη με τα όνειρά μας.
Όνειρα που τρέχαν αστείρευτα όπως οι βρύσες στο Κεφαλόβρυσο. Ζωοδότρες για ανθρώπους, κτήματα, ζωντανά...
Ζωντανές εικόνες της γιαγιάς, που "θαμμένη" στο μεσιανό μύλο άλεθε τη φτώχια της, ξεχασμένη από όλους. Αναστηλωμένος ο μύλος, αδούλευτος χρόνια, μένει ατάραχος στην άκρη του δρόμου, κατάμονος. Μόνος; Ή μήπως τον συντροφεύουν οι νεράιδες και τα ξωτικά που ζωντάνευαν στα παραμύθια της γιαγιάς Κυρούλας.
Κυρούλες που ξεκινούσαν όρθου βαθέως να φτάσουν στον Αϊ Γιώργη, όταν λειτουργουσε. Τώρα μένει ασάλευτος και τις ξεπροβοδίζει μια - μια στο τελευταίο τους ταξίδι...
Ταξίδια..Πάνω στους χάρτες "Εκδόσεις Λουκοπούλου, Αθήναι" ή στα πολυδιαβασένα βιαβλία της ξύλινης βιβλιοθήκης που φώλιαζε στην πίσω γωνιά του σχολείου. Το μεγάλο πέτρινο κτίριο που κρύβεται πίσω από τα πεύκα. Ντρέπεται να βγει μπροστά, βουβό και άδειο..
Ένα λεπτό και εικοσι πέντε δεύτερα. Μια ζωή σφηνωμένη σε μια χαραμάδα του χρόνου. Και πόσα ακόμα χωρούν! Περπάτημα στον πάγο απ' τον Παλιουριά ως την Κόφτρα, η χαμένη παιδικότητα στα καπνοχώραφα, τα παιχνίδια στις "λάκες", η ξεφούσκωτη μπάλα και η ανεξίτηλη πρασινάδα στα γόνατα, κι άλλα κι άλλα... Πόσες μνήμες ξεπηδούν μέσα από ενα λεπτό και εικοσι πέντε δεύτερα!
Σκυφτός απ' τα χρόνια και τις έγνοιες γυρνά στην Εστία του, συντροφευμένος απ' τα ζωντανά του. Ζωντανές παρουσίες σαν τις θύμησες...
Πέμπτη 2 Ιουλίου 2009
Θαλασσογραφίες...
|
«Σεβάχ ο Θαλασσινός»
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Μάνος Λοΐζος
Δίσκος: Θαλασσογραφίες, 1970
«Στο φιλντισένιο μου μαρκούτσι
γαλέρες έρχονται και πάνε
ρεσάλτα κάνουνε οι μούτσοι
κι οι πειρατές μεθοκοπάνε
στο καπηλειό το λιμανίσιο
Θάλασσα πικροθάλασσα
γιατί να σ' αγαπήσω
Σαρακηνοί και Βενετσάνοι
πιάνουν και δένουν στο κατάρτι
ελόγου μου τον καπετάν Γιάννη
το παλικάρι τον αντάρτη
τον άντρακλα τον πελαγίσιο
Θάλασσα πικροθάλασσα
γιατί να σ' αγαπήσω
Κι εκεί στου μακελειού την άψη
δαγκώνω τα σχοινιά τα λύνω
και μα τον άγιο Κωνσταντίνο
όλους τους ρίχνω μες στη χάση
δεμένους με τα χέρια πίσω
Θάλασσα πικροθάλασσα
πώς να μην σ' αγαπήσω;»
Καλό Μήνα!!!
Τρίτη 30 Ιουνίου 2009
Ένα τραγούδι για την Κωνσταντίνα Κούνεβα
Ο πολιτικός πρόσφυγας από τη Γουϊνέα Abdurahamane Touré και ο Paul Caratini "Simpol", Γάλλος συνθέτης και τραγουδιστής του χιπ χοπ στο Παρίσι, έγραψαν «το τραγούδι της Κωνσταντίνας».
...
Πολύ γνωστός στη Γουϊνέα και σε όλη τη δυτική Αφρική, ο 28χρονος συνθέτης, τραγουδιστής της ραπ και του χιπ χοπ και επικεφαλής του συγκροτήματος Puissance Maldingue, Αμπντουραχαμάν Τουρέ, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει εσπευσμένα τη χώρα του τον περασμένο Αύγουστο, όταν του έγινε σαφές ότι κινδύνευε η ζωή του από τη δικτατορία που κυβερνούσε τη χώρα του (σχετικό άρθρο υπάρχει στην ιστοσελίδα του BBC).
Μετά από πολλές περιπέτειες, βρέθηκε να περνάει το Αιγαίο μαζί με άλλους μετανάστες (έχει τραβήξει σχετικό φιλμ με το κινητό του) πριν καταλήξει, το Σεπτέμβρη του 2008, στην Αθήνα. Στη διήμερη εκδήλωση της «Ένωσης Αφρικανών Γυναικών» και του κινήματος «Όχι στο Ρατσισμό από τη Κούνια» στη Πλατεία Αμερικής, ο –εντελώς άγνωστος- Τουρέ ζήτησε την άδεια να τραγουδήσει, ανέβηκε στην εξέδρα και… έβαλε φωτιά στους εκατοντάδες Αφρικανούς που μέχρι τότε παρακολουθούσαν από τις παρυφές της πλατείας.
Εκεί γνωρίστηκε με τη Σόνια Μητραλιά της «Κούνιας» που, όντας και παλιά φίλη και γνώριμη της Κωνσταντίνας Κούνεβα (από τους κοινούς αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών), είχε την έμπνευση να του ζητήσει να γράψει ένα τραγούδι πάνω σε στίχους της βασισμένους σε κείμενο του σωματείου καθαριστριών της Κωνσταντίνας.
Στο Παρίσι, όπου «πέρασε» μετά από τρίμηνη παραμονή στην Ελλάδα, ο Τουρέ έγραψε το «τραγούδι της Κωνσταντίνας», μαζί με το Γάλλο μουσικό και συνεργάτη του στο νεότευκτο συγκρότημά τους Noir/Blanc και το εκτέλεσε στα γαλλικά, ελληνικά και αγγλικά, μαζί με Ελληνίδα τραγουδίστρια. Περιττό να προσθέσουμε ότι όλα αυτά έγιναν και γίνονται αφιλοκερδώς, από ανθρώπους που δεν το βάζουν κάτω και εξακολουθούν να αγωνίζονται και να πιστεύουν στην αλληλεγγύη…
ΠΗΓΗ:TVXS.gr
Παρασκευή 26 Ιουνίου 2009
Κυριακή 14 Ιουνίου 2009
Μαρτυρίες
«Μόλις είδαμε το λιμενικό, ο Γ... έσκισε τη βάρκα και βρεθήκαμε στο νερό. Δεν ήξερα κολύμπι και άρχισα να χτυπάω τα χέρια μου φωνάζοντας στ' αγγλικά «ελπ, ελπ». Σε λίγο άρχισα να πίνω νερό και κατάλαβα ότι θα πεθάνω. Σκέφτηκα τη μάνα μου, ότι θα την δω και δεν ένιωσα φόβο. Μετά θυμάμαι να ανοίγω τα μάτια μου και να κρυώνω. Ημουν πάνω στο καράβι του λιμενικού και μας πήγαιναν στην Μυτιλήνη».15χρονος Αφγανός
«Οταν φτάσαμε στη Μυτιλήνη, μας πήγαν στο κέντρο κράτησης. Αργότερα θα μάθαινα ότι ο φίλος μου είχε πνιγεί. Μου έδωσαν κουβέρτες και με έβαλαν σε ένα μεγάλο δωμάτιο. Το πρώτο που θυμάμαι είναι η μυρωδιά. Νόμιζα ότι κάποιος είχε πεθάνει. Οτι εγώ μπορεί να είχα πεθάνει και να τα έβλεπα στο όνειρό μου ενώ στην πραγματικότητα σάπιζα.
Στο δωμάτιο υπήρχαν πιο πολλοί άντρες, αλλά κάποιες φορές φέρνανε γυναίκες με παιδιά. Εκεί είδα και άκουσα πράγματα που θα ήθελα να μην έχω ζήσει...» 16χρονος Αφγανός
«Ο φίλος μου έλεγε ότι δεν θέλουμε άσυλο και να μην μας πάρουν αποτυπώματα. Τελικά μας πήραν αποτυπώματα, μας έδωσαν ένα χαρτί και μας έδιωξαν. Νόμιζα ότι το ίδιο βράδυ θα ήμουν στην Αγγλία, στο Λονδίνο και το χαρτί θα με βοηθούσε. Τελικά, το χαρτί έλεγε να εγκαταλείψω τη χώρα σε 30 ημέρες...», θυμάται 16χρονος Πακιστανός.
«...Την άλλη μέρα μάς πήγανε στους αστυνομικούς. Μου μιλάγανε ελληνικά και δεν καταλάβαινα. Μετά κάποιος αστυνομικός μου είπε "χάου όλντ" και άρχισε να μετράει με τα δάχτυλά του. Εγώ έδειξα με τα δάχτυλά μου 14», αναφέρει ανήλικος από το Ιράκ.
«Στην Αθήνα έμεινα 4 μήνες. Δούλευα σε ένα ράφτη, σε ένα υπόγειο κάπου στην Κυψέλη και τα μισά λεφτά μου τα έπαιρνε ο Ελληνας για το ενοίκιό μου. Πληρώσαμε 500 ευρώ ο καθένας και μας έφεραν στην Πάτρα. Εχω προσπαθήσει να φύγω 4 φορές. Δεν τα κατάφερα. Τις δύο με πιάσανε και με πήγανε στο τμήμα, όπου έφαγα ξύλο. Προσπαθώ να μπω κατευθείαν στο πλοίο και όχι μέσα σε φορτηγό», λέει 14χρονος από το Αφγανιστάν.
«...Ξεκινήσαμε να περάσουμε από τις γραμμές του τρένου για να βγούμε στο λιμάνι. Εκεί κρυφτήκαμε κάτω από φορτηγά και περιμέναμε. Ο φίλος μου είχε φέρει σχοινιά για να δεθούμε από κάτω. Τότε ήρθε η πολιτσία. Ολοι άρχισαν να τρέχουν και να προσπαθούν να κρυφτούν. Εμένα με πρόλαβαν. Με πήγαν σε λεωφορείο της αστυνομίας και μου έδεσαν τα χέρια. Το λεωφορείο γέμισε και ξεκινήσαμε για Αθήνα, για το Αλλοδαπών», αναφέρει και ένας 15χρονος Πακιστανός.
«Δεν περίμενα από την Ελλάδα να δείχνει τέτοια συμπεριφορά. Μετάνιωσα που ήρθα. Εμείς οι Αφγανοί δεν θέλουμε πόλεμο, γιατί αν ήμασταν πολεμιστές θα μέναμε στο Αφγανιστάν. Στην τηλεόραση κάθε μέρα βλέπαμε να μιλάνε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά εμείς που ήρθαμε στην Ευρώπη είδαμε κάτι άλλο».
ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη Ελευεροτυπία, 14/5/09
«Οταν φτάσαμε στη Μυτιλήνη, μας πήγαν στο κέντρο κράτησης. Αργότερα θα μάθαινα ότι ο φίλος μου είχε πνιγεί. Μου έδωσαν κουβέρτες και με έβαλαν σε ένα μεγάλο δωμάτιο. Το πρώτο που θυμάμαι είναι η μυρωδιά. Νόμιζα ότι κάποιος είχε πεθάνει. Οτι εγώ μπορεί να είχα πεθάνει και να τα έβλεπα στο όνειρό μου ενώ στην πραγματικότητα σάπιζα.Στο δωμάτιο υπήρχαν πιο πολλοί άντρες, αλλά κάποιες φορές φέρνανε γυναίκες με παιδιά. Εκεί είδα και άκουσα πράγματα που θα ήθελα να μην έχω ζήσει...» 16χρονος Αφγανός
«Ο φίλος μου έλεγε ότι δεν θέλουμε άσυλο και να μην μας πάρουν αποτυπώματα. Τελικά μας πήραν αποτυπώματα, μας έδωσαν ένα χαρτί και μας έδιωξαν. Νόμιζα ότι το ίδιο βράδυ θα ήμουν στην Αγγλία, στο Λονδίνο και το χαρτί θα με βοηθούσε. Τελικά, το χαρτί έλεγε να εγκαταλείψω τη χώρα σε 30 ημέρες...», θυμάται 16χρονος Πακιστανός.
«...Την άλλη μέρα μάς πήγανε στους αστυνομικούς. Μου μιλάγανε ελληνικά και δεν καταλάβαινα. Μετά κάποιος αστυνομικός μου είπε "χάου όλντ" και άρχισε να μετράει με τα δάχτυλά του. Εγώ έδειξα με τα δάχτυλά μου 14», αναφέρει ανήλικος από το Ιράκ.
«Στην Αθήνα έμεινα 4 μήνες. Δούλευα σε ένα ράφτη, σε ένα υπόγειο κάπου στην Κυψέλη και τα μισά λεφτά μου τα έπαιρνε ο Ελληνας για το ενοίκιό μου. Πληρώσαμε 500 ευρώ ο καθένας και μας έφεραν στην Πάτρα. Εχω προσπαθήσει να φύγω 4 φορές. Δεν τα κατάφερα. Τις δύο με πιάσανε και με πήγανε στο τμήμα, όπου έφαγα ξύλο. Προσπαθώ να μπω κατευθείαν στο πλοίο και όχι μέσα σε φορτηγό», λέει 14χρονος από το Αφγανιστάν.«...Ξεκινήσαμε να περάσουμε από τις γραμμές του τρένου για να βγούμε στο λιμάνι. Εκεί κρυφτήκαμε κάτω από φορτηγά και περιμέναμε. Ο φίλος μου είχε φέρει σχοινιά για να δεθούμε από κάτω. Τότε ήρθε η πολιτσία. Ολοι άρχισαν να τρέχουν και να προσπαθούν να κρυφτούν. Εμένα με πρόλαβαν. Με πήγαν σε λεωφορείο της αστυνομίας και μου έδεσαν τα χέρια. Το λεωφορείο γέμισε και ξεκινήσαμε για Αθήνα, για το Αλλοδαπών», αναφέρει και ένας 15χρονος Πακιστανός.
«Δεν περίμενα από την Ελλάδα να δείχνει τέτοια συμπεριφορά. Μετάνιωσα που ήρθα. Εμείς οι Αφγανοί δεν θέλουμε πόλεμο, γιατί αν ήμασταν πολεμιστές θα μέναμε στο Αφγανιστάν. Στην τηλεόραση κάθε μέρα βλέπαμε να μιλάνε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά εμείς που ήρθαμε στην Ευρώπη είδαμε κάτι άλλο».
ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη Ελευεροτυπία, 14/5/09
Κυριακή 7 Ιουνίου 2009
Σαν παραμύθι...
Όταν άκουσα τη μελωδία θυμήθηκα ένα παλιό τραγουδάκι της δεκαετίας του '70. Ο Άσεμ όμως που μου το πρότεινε, με πληροφόρησε ότι πρόκειται για αλγερίνικη μελωδία, παραδοσικακό τραγούδι των Βερβέρων. Ο Idir (πληροφορίες εδώ), ο τραγουδιστής που το ερμηνεύει μεγάλωσε στα Kybeele, όντας γόνος αλγερινών Βερβέρων.
Το τραγούδι είναι βασισμένο σε ένα παλιό Αμαζίκικο παραμύθι, ένας συγκινητικός, τρυφερός διάλογος ανάμεσα στην κόρη "GARIBA" και στο γέρο πατέρα "INOUVA".
Απολαύστε τη μελωδία και διαβάστε την απόδοση των στίχων:
- Μπαμπά μου Inouva άνοιξε μου σε παρακαλώ την πόρτα!
- Αχ, κορούλα μου Gariba άφησε τα βραχιόλια σου να τρέμουν...(σ. μ. Να σε νιώθω κοντά μου)
-Μπαμπά μου Inouva τρέμω για το θεριό του δάσους...
- Αχ κορούλα μου! ... κι εγώ το φοβάμαι!
Ο γέρος σου τυλιγμένος στο μανδύα του
μονάχος (δίπλα στο τζάκι) πυρώνεται.
Ο γιός του σεκλετισμένος παλεύει να γεμίσει το ζεμπίλι του
κι αναπολεί γλυκά - μα περασμένα - πρωινά.
Η γριά ζαρωμένη πίσω απ' τον αργαλειό παλεύει με τις κλωστές της,
ζωσμένη από παιδάκια που στις αναμνήσεις της μεστώνουν το μυαλό τους.
- Μπαμπά μου Inouva άνοιξε μου σε παρακαλώ την πόρτα!
- Αχ, κορούλα μου Gariba άφησε τα βραχιόλια σου να τρέμουν...(σ. μ. Να σε νιώθω κοντά μου)
-Μπαμπά μου Inouva τρέμω για το θεριό του δάσους...
- Αχ κορούλα μου! ... κι εγώ το φοβάμαι!
Το χιόνι στοιβάζεται πίσω απ' την πόρτα
Το ehlolin σιγοβράζει στην κατσαρόλα
και τα μάτια ονειρεύονται την άνοιξη που θα 'ρθει.
Το φεγγάρι, τ' αστέρια, μας άφησαν,
τα ξύλα της μορνιάς τη θέση της ψάθας παίρνουν
κι φαμελιά μ' αναμνήσεις στης γνώσης το δεντρί σκαρφαλώνει...
Απόδοση των αραβικών στίχων στα ελληνικά: Ασεμ Ν., Δημήτρης Σ.
Το τραγούδι είναι βασισμένο σε ένα παλιό Αμαζίκικο παραμύθι, ένας συγκινητικός, τρυφερός διάλογος ανάμεσα στην κόρη "GARIBA" και στο γέρο πατέρα "INOUVA".
Απολαύστε τη μελωδία και διαβάστε την απόδοση των στίχων:
- Μπαμπά μου Inouva άνοιξε μου σε παρακαλώ την πόρτα!
- Αχ, κορούλα μου Gariba άφησε τα βραχιόλια σου να τρέμουν...(σ. μ. Να σε νιώθω κοντά μου)
-Μπαμπά μου Inouva τρέμω για το θεριό του δάσους...
- Αχ κορούλα μου! ... κι εγώ το φοβάμαι!
Ο γέρος σου τυλιγμένος στο μανδύα του
μονάχος (δίπλα στο τζάκι) πυρώνεται.
Ο γιός του σεκλετισμένος παλεύει να γεμίσει το ζεμπίλι του
κι αναπολεί γλυκά - μα περασμένα - πρωινά.
Η γριά ζαρωμένη πίσω απ' τον αργαλειό παλεύει με τις κλωστές της,
ζωσμένη από παιδάκια που στις αναμνήσεις της μεστώνουν το μυαλό τους.
- Μπαμπά μου Inouva άνοιξε μου σε παρακαλώ την πόρτα!
- Αχ, κορούλα μου Gariba άφησε τα βραχιόλια σου να τρέμουν...(σ. μ. Να σε νιώθω κοντά μου)
-Μπαμπά μου Inouva τρέμω για το θεριό του δάσους...
- Αχ κορούλα μου! ... κι εγώ το φοβάμαι!
Το χιόνι στοιβάζεται πίσω απ' την πόρτα
Το ehlolin σιγοβράζει στην κατσαρόλα
και τα μάτια ονειρεύονται την άνοιξη που θα 'ρθει.
Το φεγγάρι, τ' αστέρια, μας άφησαν,
τα ξύλα της μορνιάς τη θέση της ψάθας παίρνουν
κι φαμελιά μ' αναμνήσεις στης γνώσης το δεντρί σκαρφαλώνει...
Απόδοση των αραβικών στίχων στα ελληνικά: Ασεμ Ν., Δημήτρης Σ.
Τετάρτη 3 Ιουνίου 2009
Νεοσυντηρητισμός - Νεοφιλελεευθερισμός: Τα αδιέξοδα
Εδώ και πολλά χρόνια οι οικονομικές ιδέες του συντηρητισμού απέτυχαν παταγωδώς όπου και αν αυτές εφαρμόσθηκαν. Αυτό που στην Αμερική ονομάζεται νεοσυντηρητισμός και ξεκίνησε επί Ρέιγκαν ενώ στην Ευρώπη ονομάστηκε νεοφιλελευθερισμός και εμφανίσθηκε επί Θάτσερ, οδήγησε σε οικονομικό μαρασμό τις χώρες που τον υιοθέτησαν.
Από την άλλη, όσες χώρες είπαν «όχι ευχαριστώ» στις νεοσυντηρητικές δημοσιοοικονομικές θεωρίες, αντιμετωπίζουν την τρέχουσα οικονομική κρίση με μεγαλύτερη επιτυχία. Η Γερμανία και η Γαλλία τα πάνε αρκετά καλύτερα από την Αγγλία . Στα δε Σκανδιναβικά κράτη, οι οικονομίες κρατάνε γερά κυρίως λόγω της ισχυρής κοινωνικής πολιτικής που προϋπήρχε και έθεσε γερά θεμέλια στο όλο πολιτικοοικονομικό τους οικοδόμημα.
Ακόμη και ο συντηρητικός ηγέτης της Γαλλίας Σαρκοζί, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με παλαιότερους συντηρητικούς τύπου Ρέιγκαν, Θάτσερ ή ακόμη και Μπους. Αν και πολέμιος των φόρων, εντούτοις αντιλαμβάνεται ότι πρωτεύουσα σημασία έχει για τη χώρα του η κοινωνική προσφορά. Σίγουρα σε χώρες που «σοσιαλίζουν», οι φόροι είναι σαφώς μεγαλύτεροι απ` ότι στις ΗΠΑ ή στην Αγγλία.. Στη Δανία για παράδειγμα οι πολίτες πληρώνουν πάνω από το μισό τους εισόδημα σε φόρους. Όσο σκληρό όμως και αν ακούγεται κάτι τέτοιο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Δανοί δεν πληρώνουν για την υγειονομική τους περίθαλψή , την μόρφωσή τους (έως και το μεταπτυχιακό επίπεδο) και αν τυχόν χάσουν τη δουλειά τους δεν χάνουν τις ασφαλιστικές καλύψεις τους όπως συμβαίνει στην Αμερική. Α, και κάτι άλλο. Το ελάχιστο μεροκάματο είναι $140!!! Πόσοι Αμερικανοί δεν θα προτιμούσαν άραγε να εργάζονται με τέτοιο εισόδημα και χωρίς να ανησυχούν για έξοδα υγείας ή μόρφωσης των παιδιών τους; Και ας ζούσαν σε ταμπού για αυτούς «σοσιαλιστικό» καθεστώς!. Όλες οι συνταγές των νέο συντηρητικών εξαντλούνται σε μια πρόταση. Όχι άλλοι φόροι. Αυτό βέβαια ισχύει για τους έχοντες και κατέχοντες διότι ο Ρέιγκαν είναι ο Αμερικανός Πρόεδρος που έβαλε τους περισσότερους φόρους από όλους τους Προέδρους της ιστορίας των ΗΠΑ. Φόρους στους εργαζόμενους εννοείται..
Συμπέρασμα; Όσα προβλήματα και αν δημιουργεί ένα μεγάλο κράτος, άλλα τόσα λύνει λόγω των παροχών του. Ας το έχουμε υπ` όψιν μας.
Strange Attractor
(ελεύθερη απόδοση από το http://www.associatedcontent.com/)
Από την άλλη, όσες χώρες είπαν «όχι ευχαριστώ» στις νεοσυντηρητικές δημοσιοοικονομικές θεωρίες, αντιμετωπίζουν την τρέχουσα οικονομική κρίση με μεγαλύτερη επιτυχία. Η Γερμανία και η Γαλλία τα πάνε αρκετά καλύτερα από την Αγγλία . Στα δε Σκανδιναβικά κράτη, οι οικονομίες κρατάνε γερά κυρίως λόγω της ισχυρής κοινωνικής πολιτικής που προϋπήρχε και έθεσε γερά θεμέλια στο όλο πολιτικοοικονομικό τους οικοδόμημα.
Ακόμη και ο συντηρητικός ηγέτης της Γαλλίας Σαρκοζί, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με παλαιότερους συντηρητικούς τύπου Ρέιγκαν, Θάτσερ ή ακόμη και Μπους. Αν και πολέμιος των φόρων, εντούτοις αντιλαμβάνεται ότι πρωτεύουσα σημασία έχει για τη χώρα του η κοινωνική προσφορά. Σίγουρα σε χώρες που «σοσιαλίζουν», οι φόροι είναι σαφώς μεγαλύτεροι απ` ότι στις ΗΠΑ ή στην Αγγλία.. Στη Δανία για παράδειγμα οι πολίτες πληρώνουν πάνω από το μισό τους εισόδημα σε φόρους. Όσο σκληρό όμως και αν ακούγεται κάτι τέτοιο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Δανοί δεν πληρώνουν για την υγειονομική τους περίθαλψή , την μόρφωσή τους (έως και το μεταπτυχιακό επίπεδο) και αν τυχόν χάσουν τη δουλειά τους δεν χάνουν τις ασφαλιστικές καλύψεις τους όπως συμβαίνει στην Αμερική. Α, και κάτι άλλο. Το ελάχιστο μεροκάματο είναι $140!!! Πόσοι Αμερικανοί δεν θα προτιμούσαν άραγε να εργάζονται με τέτοιο εισόδημα και χωρίς να ανησυχούν για έξοδα υγείας ή μόρφωσης των παιδιών τους; Και ας ζούσαν σε ταμπού για αυτούς «σοσιαλιστικό» καθεστώς!. Όλες οι συνταγές των νέο συντηρητικών εξαντλούνται σε μια πρόταση. Όχι άλλοι φόροι. Αυτό βέβαια ισχύει για τους έχοντες και κατέχοντες διότι ο Ρέιγκαν είναι ο Αμερικανός Πρόεδρος που έβαλε τους περισσότερους φόρους από όλους τους Προέδρους της ιστορίας των ΗΠΑ. Φόρους στους εργαζόμενους εννοείται..
Συμπέρασμα; Όσα προβλήματα και αν δημιουργεί ένα μεγάλο κράτος, άλλα τόσα λύνει λόγω των παροχών του. Ας το έχουμε υπ` όψιν μας.
Strange Attractor
(ελεύθερη απόδοση από το http://www.associatedcontent.com/)
Δευτέρα 1 Ιουνίου 2009
Ιούνιος...
"Ίδρωσες",
μου ψιθύρισες
- ή τουλάχιστο αυτό άκουσα-
"Θα 'ναι, οι πρώτες ζέστες του Ιούνη"
σκέφτηκες
"Είναι από τον κάματο τόσων μηνών"
συλλογίστηκα,
γρικόντας τη σκέψη σου.
Τον περιμέναμε αυτόν τον Ιούνη
Φορτωνόμασταν τους παρελθόντες μήνες
-οδυνηρές μνήμες-
κι αδειάζαμε αργά
Σάπιο σκαρί απ' τον καιρό φθαρμένο.
...και τώρα
Χωρίς κουράγιο, αδύναμοι
Νιώθουμε το θρόισμα της κουρτίνας
Επιτέλους κάτι κινείται...
(Γυρνώ στο πλάι
η παλάμη μου γεμίζει απ' το χέρι σου
αφήνομαι)
Αστεράκι
Στίχοι: Διονύσης Τσακνής
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Τσακνής
Υπάρχει ψηλά εν' αστέρι
το πιο λαμπερό τ' ουρανού
Μαζί του μιλάω και παίζω
αν θέλω τα βράδια
Αν νιώθω μονάχος το ξέρει
κι ανοίγει τις πόρτες του νου
Γλυκά με χαϊδεύει με φως
και μου δείχνει σημάδια
Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να 'σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις
Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να 'σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις
Η μνήμη σαρώνει τη σκέψη
κι ο χρόνος που τραβάει το χαλί
Αυτό που επάνω του χρόνια
σκυφτός περπατάω
Μα εσύ αστεράκι μου ξέρεις
το πώς έχω φτάσει ως εκεί
μια νύχτα του Οκτώβρη το φως
μου χαρίζεις και σπάω
Καληνύχτα αστέρι...
Καληνύχτα αστέρι, καληνύχτα αστέρι
καληνύχτα αστέρι, λαμπερό τ' ουρανού
Καλό μήνα!!!
μου ψιθύρισες
- ή τουλάχιστο αυτό άκουσα-
"Θα 'ναι, οι πρώτες ζέστες του Ιούνη"
σκέφτηκες
"Είναι από τον κάματο τόσων μηνών"
συλλογίστηκα,
γρικόντας τη σκέψη σου.
Τον περιμέναμε αυτόν τον Ιούνη
Φορτωνόμασταν τους παρελθόντες μήνες
-οδυνηρές μνήμες-
κι αδειάζαμε αργά
Σάπιο σκαρί απ' τον καιρό φθαρμένο.
...και τώρα
Χωρίς κουράγιο, αδύναμοι
Νιώθουμε το θρόισμα της κουρτίνας
Επιτέλους κάτι κινείται...
(Γυρνώ στο πλάι
η παλάμη μου γεμίζει απ' το χέρι σου
αφήνομαι)
|
Αστεράκι
Στίχοι: Διονύσης Τσακνής
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Τσακνής
Υπάρχει ψηλά εν' αστέρι
το πιο λαμπερό τ' ουρανού
Μαζί του μιλάω και παίζω
αν θέλω τα βράδια
Αν νιώθω μονάχος το ξέρει
κι ανοίγει τις πόρτες του νου
Γλυκά με χαϊδεύει με φως
και μου δείχνει σημάδια
Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να 'σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις
Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να 'σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις
Η μνήμη σαρώνει τη σκέψη
κι ο χρόνος που τραβάει το χαλί
Αυτό που επάνω του χρόνια
σκυφτός περπατάω
Μα εσύ αστεράκι μου ξέρεις
το πώς έχω φτάσει ως εκεί
μια νύχτα του Οκτώβρη το φως
μου χαρίζεις και σπάω
Καληνύχτα αστέρι...
Καληνύχτα αστέρι, καληνύχτα αστέρι
καληνύχτα αστέρι, λαμπερό τ' ουρανού
Καλό μήνα!!!
Πέμπτη 28 Μαΐου 2009
Αγρύπνια...
Μακριές σιωπές γιατί...
ο χρόνος δε μου φτάνει
η ψυχή βουβάθηκε
και τα λόγια μου στέρεψαν.
Το μήνυμα του Asem ήρθε για να με βγάλει από το λήθαργο.
(Καλή σου ώρα φίλε!
Σ' αγαπάμε και σε νοιαζόμαστε!
Ακουσέ το, όλο δικό σου...)
Μουσική, Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Οι στίχοι στηρίχτηκαν στο ποίημα «INSOMNIE» του Tristan Corbiere (1845-1875)
Τραγούδι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Αγρύπνια, αψηλάφητο ζώο!
Δίχως μια στάλα στοργή,
σ' όσους διψάν για χίμαιρες, γέρνεις
την κούπα σου που 'ναι πάντα αδειανή.
Κι ενώ περνά η νύχτα κατάλευκη,
βροχερή σαν Κυριακή,
ξέρω γιατί, στ' αυτί που σπαράζει,
χιμάς και γλύφεις σαν σκυλί.
Δεν αγαπάς! Αφήνεις τους ψύλλους σου,
τους ήχους που φτάνουν από μακριά;
αγρύπνια, κακόφωνο όργανο,
που αλέθεις των εκλεκτών το «ωσαννά».
Αγρύπνια, της κόλασης κήτος,
είναι το φιλί σου φωτιά.
Αφήνει μια γεύση από σίδερο,
πού 'χουν ξηλώσει από καράβια παλιά.
Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
132o...
Το 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών βρίσκεται στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας, χτισμένο το 1970, όπου συγκεντρώνονται 4500 μαθητές/μαθήτριες, διαμοιρασμένοι σε 21 σχολεία (νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ, ΙΕΚ). Το σχολείο είναι δεκαθέσιο, λειτουργεί σε βάρδια και φοιτούν σ’ αυτό 180 παιδιά. Από αυτά περίπου το 72% είναι μαθητές και μαθήτριες από διάφορες χώρες και τα υπόλοιπα Έλληνες, παιδιά τα οποία στην πλειονότητά τους προέρχονται από φτωχές οικογένειες.
Οι συνθήκες αυτές, παράλληλα με την αναχρονιστική και αναποτελεσματική εκπαιδευτική διαδικασία, δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα όπως μαθητικές διαρροές, λειτουργικό αναλφαβητισμό, μη κοινωνική ένταξη που εκδηλωνόταν με επιθετική έως και παραβατική συμπεριφορά, έξαρση της ξενοφοβίας και του κοινωνικού αποκλεισμού.
Οι εκπαιδευτικοί του σχολείου, ύστερα από προβληματισμό και συζητήσεις, πήραν πρωτοβουλίες και εφάρμοσαν προγράμματα ενταγμένα στο πνεύμα και το πλαίσιο της αντιρατσιστικής εκπαίδευσης, με βασικό στόχο την ένταξη όλων των παιδιών, ντόπιων και ξένων.
Την όλη προσπάθεια ανέκοψαν βίαια οι ιθύνοντες κύκλοι της ελληνικής Πολιτείας με τη σκόπιμη απομάκρυνση της διευθύντριας του σχολείου, που αποτελούσε το συνδετικό κρίκο μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων στις συγκεκριμένες δραστηριότητες, και την παράλληλη διακοπή όλων των δράσεων και των προγραμμάτων που εφαρμόζονταν στο σχολείο.
....
Οι συνθήκες αυτές, παράλληλα με την αναχρονιστική και αναποτελεσματική εκπαιδευτική διαδικασία, δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα όπως μαθητικές διαρροές, λειτουργικό αναλφαβητισμό, μη κοινωνική ένταξη που εκδηλωνόταν με επιθετική έως και παραβατική συμπεριφορά, έξαρση της ξενοφοβίας και του κοινωνικού αποκλεισμού.
Οι εκπαιδευτικοί του σχολείου, ύστερα από προβληματισμό και συζητήσεις, πήραν πρωτοβουλίες και εφάρμοσαν προγράμματα ενταγμένα στο πνεύμα και το πλαίσιο της αντιρατσιστικής εκπαίδευσης, με βασικό στόχο την ένταξη όλων των παιδιών, ντόπιων και ξένων.
Την όλη προσπάθεια ανέκοψαν βίαια οι ιθύνοντες κύκλοι της ελληνικής Πολιτείας με τη σκόπιμη απομάκρυνση της διευθύντριας του σχολείου, που αποτελούσε το συνδετικό κρίκο μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων στις συγκεκριμένες δραστηριότητες, και την παράλληλη διακοπή όλων των δράσεων και των προγραμμάτων που εφαρμόζονταν στο σχολείο.
....
Παράλληλα η πρώην διευθύντρια, Στ. Πρωτονοταρίου, σέρνεται τώρα κατηγορούμενη στα δικαστήρια, κατηγορούμενη για το εντυπωσιακό και πρωτοπόρο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που πραγματοποιήθηκε στο σχολείο της για την ένταξη των αλλόγλωσσων παιδιών στο σχολικό περιβάλλον.
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, η Στ. Πρωτονοτάριου παραχώρησε αίθουσα του σχολείου, για να διδαχθούν τις απογευματινές ώρες, που το σχολείο δεν λειτουργούσε, τη γλώσσα τους 22 παιδιά αλβανικής καταγωγής. Αυτό είναι το "έγκλημα" που διέπραξε κατά το χρονικό διάστημα από τον Σεπτέμβριο του 2005 μέχρι την 28.11.2007, όπου τα λαγωνικά του έθνους το πήραν είδηση και έπαψαν και το πρόγραμμα και τη διευθύντρια από διευθύντρια.
Αντί αποκαταστάσεως όμως, η Στ. Πρωτονοτάριου θα καθίσει στο σκαμνί της κατηγορουμένης, στις 16 Ιουνίου, επειδή, σ' ένα σχολείο που πάνω από το 70% των παιδιών είναι μεταναστόπουλα από διάφορες χώρες, δεν έκλεισε μάτια και αυτιά, αλλά με την υποστήριξη και εμψύχωσή της πραγματοποιήθηκε ένα πρόγραμμα που κανονικά θα έπρεπε να αποτελέσει παράδειγμα για όλα τα σχολεία.
Διαβάστε:
α.Το βιβλίο του 132ου
β. Την ιστοσελίδα δασκάλων του Σχολείου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)