Μ. Αναγνωστάκης, Επιτύμβιον

Πέθανες- κι έγινες και συ: ο καλός,
O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Tριάντα έξη στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι
αντιπροέδρων,
Eφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που
προσέφερες.

A, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο τόξερα τί κάθαρμα ήσουν,
Tί κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα
Kοιμού εν ειρήνη, δεν θα ‘ρθώ την ησυχία σου να ταράξω.
(Eγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο.)
Kοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θά ‘σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.

Γιατί Ιστορία...

Αν ο ιστορικός κάθε έθνους έχει καθήκον να πει σε κάθε καιρό την αλήθεια, το καθήκον αυτό γίνεται επιτακτικότερο από κάθε άλλον και από ποτέ άλλοτε στον Έλληνα που συγγράφει σήμερα την ιστορία της ελληνικής επανάστασης, για να δείξει, μέσω των γεγονότων, προς τους ομογενείς και ομοπίστους που έχουν ορμήσει καταφάνερα προς την ελευθερία ποια είναι τα άξια να κατακτηθούν και να επαινεθούν, ποια πρέπει να αποφευχθούν και ποια είναι επιλήψιμα, «γιατί αν κάποτε βρεθούν στην ίδια θέση, να μπορούν, βασιζόμενοι στα προηγούμενα, να κάνουν καλή χρήση των συγχρόνων τους».

Σπυρίδων Τρικούπης, Λονδίνο 1860

Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης

Ένα κύμα λαϊκών εξεγέρσεων σαρώνει τις αραβικές χώρες...

Κάτι κυοφορείται εκεί κάτω, αλλά οι γνώσεις μας για την περιοχή και τα γεωπολιτικά παιχνίδια δεν μας επιτρέπουν προβλέψεις ή εκτιμήσεις. 

Καθώς περπατούσα όμως δίπλα στη θάλασσα, με τους δεκάδες ασιάτες πρόσφυγες να αγναντεύουν τα πλοία που έφευγαν χωρίς αυτούς, σκέφτηκα τον μεγάλο αλεξανδρινό και τους στίχους του. 

Τι επίκαιρος, τι αληθινός...

Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης

Άρεσε γενικώς στην Αλεξάνδρεια,

τες δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού,

ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης

Αριστομένης, υιός του Μενελάου.

Ως τ' όνομά του, κ' η περιβολή, κοσμίως, ελληνική.

Δέχονταν ευχαρίστως τες τιμές, αλλά

δεν τες επιζητούσεν· ήταν μετριόφρων.

Αγόραζε βιβλία ελληνικά,

ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά.

Προ πάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος.

Θάταν βαθύς στες σκέψεις, διεδίδετο,

κ' οι τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά.

Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε.

Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.

Πήρε όνομα ελληνικό, ντύθηκε σαν τους Έλληνας,

έμαθ' επάνω, κάτω σαν τους Έλληνας να φέρεται·

κ' έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν

χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι

μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,

κ' οι Αλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό,

ως είναι το συνήθειο τους, οι απαίσιοι.

Γι' αυτό και περιορίζονταν σε λίγες λέξεις,

προσέχοντας με δέος τες κλίσεις και την προφορά·

κ' έπληττεν ουκ ολίγον έχοντας

κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Μεγάλος, όπως Χατζιδάκις...(3)

Ο Χατζιδάκις για το Γκάτσο και την ποίηση:

...και ένα από τα πολλά διαμάντια που έδωσε η συνεργασία Χατζιδάκι - Γκάτσου:

Ο εφιάλτης της Περσεφόνης

Μεγάλος, όπως Χατζιδάκις...(2)

Σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο. 

Ο Μ. Χατζιδάκις μιλά στη Μ. Ρεζάν

ΠΗΓΗ:http://physiodifis.blogspot.com/

Μεγάλος, όπως Χατζιδάκις...

(άφησε τη μουσική να παίζει και ξεκίνα το διάβασμα...)

ΧΟΡΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΚΙΑ ΜΟΥ
Σαν μπήκα σπίτι μου άρχισα να χορεύω.
Ο ήχος μιας μπάντας με παρασύρει.
Σκίζω το τοίχο, βρίσκομαι στους δρόμους, χρωματισμένους εφιαλτικά κι οι μπάντες να χτυπάνε στους ρυθμούς ξέφρενα, ενώ εγώ χάνομαι μέσα στο χρόνο, μόνος, έρημος, μέσα από εκεί που ήρθα, αφήνοντας πίσω μου ένα χαμόγελο παντοτινό στη μνήμη των ανθρώπων.
Γιατί ποτέ κανείς δεν θα γνωρίσει αν ήρθα, αν έφυγα κι αν πράγματι υπήρξα κάποτε τυχαία ανάμεσά τους
Μάνος Χατζιδάκις

Η σοφία στον άνθρωπο έρχεται αργά και στάλα στάλα. Και είναι όμορφο να γίνεσαι σοφότερος - να γίνεσαι, όχι να νομίζεις ότι γίνεσαι-και να ρουφάς τις στάλες της ζωής αργά, όπως το γλυκόπιοτο κρασί. 

Σε κάθε φάση της ζωής να είσαι εκεί, να ακούς τα τριξίματα του καιρού, να αφουγκράζεσαι τα γυρίσματα της ζωής. Και καθώς η ζωή θα γυρίζει να είσαι κι εσύ εκεί, να βοηθάς στο στρίψιμο του τιμονιού, να αλλάζεις και να την αλλάζεις συνάμα.

  Το Μάνο Χατζιδάκι τον αδίκησα. Τα χρόνια της εφηβείας, όταν άρχισα να διαμορφώνω το μουσικό μου γούστο και να επιλέγω τις "μουσικές μου", το μεγάλο αυτό συνθέτη, το μεγάλο αυτό Έλληνα, τον εξόρισα. Φαντασμένος νεανίας, ποτισμένος με αριστερίστικες ιδεοληψίες, τον κατέταξα στη συντήρηση! Αν είναι δυνατόν! 

Χρόνια μετά, όταν δυστυχώς είχε φύγει απ' τη ζωή, άρχισα να τον πλησιάζω δειλά δειλά, να τον γνωρίζω. Και με γοήτευσε! Όχι μόνο ο συνθέτης Χατζιδάκις, όχι. Με γοήτευσε ο διανοούμενος Χατζιδάκις. Ένας άνθρωπος με διεισδυτική ματιά πέρα και πάνω απ' την εποχή του. 

Η περίπτωση του ένα τρανό παράδειγμα που αποδεικνύει πόσο κακό κάνουν οι δογματισμοί και οι ταμπέλες στην κρίση μας για τους άλλους. Φασισμός είναι η άρνηση του διαλόγου. Είναι ή εκ προοιμίου απόρριψη , είναι η άρνηση...

Τώρα απολαμβάνω τα μεγάλα έργα του και δεν τα χορταίνω διαβάζω κείμενά του και γοητεύομαι...

Τελειώνω με ένα διαμάντι...

Το χαμόγελο της Τζοκόντας

(χαλάρωσε κι απόλαυσε τη μαγεία)

(Υ.Γ.Στα σχέδια μου είναι μια σειρά αναρτήσεων για το μεγάλο Έλληνα. Ελπίζω να τα καταφέρω...)

pET sHOP

Πριν από καιρό είχα διαβάσει την υπόθεση,  δε γνώριζα την ύπαρξη της ταινίας.

Ο Νίκος μου την έστειλε πριν από λίγες μέρες και τον ευχαριστώ.

Δείτε την, γιατί...

η  ΑΓΑΠΗ είναι συναίσθημα βαθύ, που πρέπει να το έχεις.

Αλλά το έχεις μόνο αν στο δώσουν, αν το βιώσεις...

Ἡ ἀγάπη εἶν ὁ πόνος ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τὸν ἄλλον.

Βραβεία:

Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους,

Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Πάτρα και ειδικό βραβείο,

Ειδική Μνεία στο Πεσκάρα Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους,

Ειδική Μνεία στην Νάουσα Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους,

Silber Metal στο Φεστιβάλ der Nationen,

Silber Metal στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Des Nightkommerziellen Films

Μια ταινία του Μιχάλη Ζενέλη

This was my first short film. 

Αντιγράφω τα λόγια του σκηνοθέτη σε Forum για την ταινία του:

"...Το μήνυμα είναι πολύ απλό. Όλα τα ζωντανά (ανθρώπινα και μη) έχουν αξία άσχετα με το πώς μας κοστολογεί η κοινωνία μας αλλά και εμείς οι ίδιοι αφού είμαστε μέρος αυτή της κοινωνίας. Δεν κατάλαβε κανείς ότι την ταινία την βλέπουμε από την μεριά του καταστηματάρχη και ότι το μυστικό μας αποκαλύπτεται την ώρα που αποκαλύπτεται στον καταστηματάρχη. Και ότι και εμείς μπορεί να την πατήσουμε σαν τον καταστηματάρχη. Να κρίνουμε ανθρώπους και ζώα μόνο και μόνο από την εμφάνιση τους.. Πόσες φορές λέμε αυτός ο κουτσός ή αυτός ο αλλοδαπός κοιτάζοντας και κρίνοντας τον άνθρωπο απέναντι μας μόνο από την εμφάνιση του. Μήπως το ίδιο δεν κάνουν και κάποιοι από το φόρουμ που αγοράζουν κάποιο ζώο ράτσας και σνομπάρουν κάποιο άλλο? Ακόμα όμως και ένας έμπορος μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι όλα εμπορεύσιμα και αυτό ίσως το μάθει από ένα παιδί το οποίο προσπαθεί να υποστηρίξει την θέση του στη κοινωνία. Σας παραθέτω κριτική της Μιριδάκη Γεωργίας (την οποία δεν γνωρίζω και τυχαία βρήκα στο ιντερνετ):

Pet Shop: Μια ταινία μικρού μήκους για την ουσία και όχι για το φαίνεσθαι

Ο ρατσισμός είναι κάτι που σχεδόν κυλάει στο αίμα αυτής της κοινωνίας. Μπορούμε άραγε να δεχθούμε την διαφορετικότητα κάποιου πλάσματος ή είμαστε ικανοί μόνο στο να κρίνουμε από το φαίνεσθαι και να στέλνουμε στο περιθώριο το κάθε τι διαφορετικό από εμάς χωρίς καν να βλέπουμε την ουσία;

Πόσο δύσκολο μας είναι αποδεχόμαστε σαν ισότιμο έναν άνθρωπο που δεν γεννήθηκε σαν κι εμάς και όχι απλά -στη καλύτερη περίπτωση- να νιώθουμε οίκτο και συμπόνοια για εκείνον;

Θεμελιώδη ερωτήματα που μάλλον δεν θα απαντηθούν ποτέ, γεννώνται μέσα απο την συγκινητική -και ελληνική αυτή τη φορά- ταινία μικρού μήκους “Pet Shop” του Μιχαήλ Γαβριήλ Ζενέλη

Πραγματικά κρίμα που είμαστε βλάκες και κάνουμε ηλίθιες ταινίες τις οποίες δεν καταλαβαίνει ο κόσμος ο οποίος τα θέλει όλα μασημένα και έτοιμα προς κατανάλωση. Κρίμα πραγματικά τα λεφτά και το ψώνιο. Κρίμα για εμάς τους ψευτοκουλτουριάριδες που προσπαθούμε να προβληματίσουμε λίγο την κοινωνία για τις αξίες της..."

5 με 6 μ.μ.

Τα όμορφα κείμενα

ειπώθηκαν

 στα καφενεία της γειτονιάς...

Τα 'πνιξε

 ο καπνός των τσιγάρων

κι οι βλαστήμιες οργισμένων φιλάθλων.

Τα όμορφα κείμενα

γεννήθηκαν

στο δρόμο της θάλασσας,

μες στ' αρμυρίκια και τα καλάμια...

Τα σκέπασε το κύμα

 κι η σκόνη. 

Τα πιο όμορφα κείμενα 

τ' αγναντέψαμε 

στις στράτες των παιδικών ονείρων.

Mας γήτεψε η θέα,

 μας πλάνεψε ο κατήφορος,

φτάσαμε αδειανοί στο σπίτι

Τα όμορφα κείμενα

τα γράψαμε

 στο προσκεφάλι μας,

με μάτια κλειστά,

την ώρα που ο νους φτερούγιζε

Τα όμορφα κείμενα...

Επιστροφή...

Το έχε γεια είναι πικρό
το αντίο είναι φαρμάκι
και καλωσορίσατε είναι χαρά μεγάλη
(Λαϊκό γνωμικό)
Κάθε φορά φεύγουμε 
Φεύγουμε στο χώρο
Φεύγουμε στο χρόνο
Δύσκολα αποχαιρετάμε τους αγαπημένους
Δύσκολα αποδεχόμαστε ότι συνθήκες και καταστάσεις
-πάνω από μας- 
δημιουργούν όρια αξεπέραστα. 
Μας ενώνει όμως η σκέψη κι η αγάπη
- πάνω απ' όλα-

Στο φίλο που για άλλη μια φορά...έφυγε
Εnigma - Return To Innocence

Thats not the beginning of the end

Η πεταλούδα

Κάποιο πρωί είχα πετύχει σ' ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας τη στιγμή που έσκαζε το τσώφλι του κι ετοιμάζουνταν η μέσα ψυχή του  να προβάλει. Περίμενα, περίμενα, αργούσε, κι εγώ βιαζόμουν. Έσκυψα τότε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου. Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό παρά φύση ρυθμό. Το τσόφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε. Μα τότε δε θα ξεχάσω τη φρίκη μου: τα φτερά της έμεναν σγουρά, αξεδίπλωτα, όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει, μα δεν μπορούσε. Μαχόμουν κι εγώ με την ανάσα μου να τη βοηθήσω. Του κάκου. Είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο, και τώρα πια ήταν αργά. Η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να ξεπροβάλει πριν της ώρας , ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη. Βγήκε αμέστωτη, κουνήθηκε απελπισμένη, και σε λίγο πέθανε στην απαλάμη μου.
Το πουπουλένιο κουφάρι της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου. Και να σήμερα κατάλαβα βαθιά: είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιώνιους νόμους. Έχεις χρέος ν' ακολουθάς τον αθάνατο ρυθμό με εμπιστοσύνη.
Νίκος Καζαντζάκης: " Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά", Εκδ. Ελ. Καζαντζάκη, Στ΄επανέκδοση, σελ. 132