Porto Rico

Αφιερωμένο...

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Σταμάτης Μεσημέρης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Δίσκος: Δε σηκώνει, EMI,1994

Φιγούρα ξωτική και ταξιδιάρικη
στο φως του φεγγαριού ανθίζει πάλι
γιατί όλη την ζωή του την εξόδεψε
παράφορα γυρεύοντας μιαν άλλη

Θυμάμαι σαν παιδί γελούσε και έλεγε
στην σέλα ακροβατώντας ποδηλάτου:
«Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας
πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του»

Μα ο κόσμος προχωρά χωρίς να μας ρωτά
κλεισμένοι δρόμοι, κλέφτες και αστυνόμοι
αγάπα το κελί σου, του παν, κι ύστερα
έξω πιο μόνος μα γελούσε ακόμη

Μια νύχτα μεθυσμένη παίρνει ανάποδες
ημερολόγια καίει και πτυχία
Το χάραμα μπαρκάρει σε πειρατικό
για της ζωής του την σκηνοθεσία

Αλγέρι, Αλεξάνδρεια, South Africa
στο Άμστερνταμ δυο τέρμινα και κάτι
γλιστρούσαν οι αγάπες μες στα μάτια του
σαν τον αφρό στα δάχτυλα του ναύτη

Στο Πόρτο Ρίκο χρόνια ασυλλόγιστα
και τις καρδιάς του σκόρπισε τα φύλλα
σε υπόγεια σκοτεινά και ύποπτα
λες και έψαχνε το φως μες στην ξεφτίλα

Κάποια ζεστή βραδιά σε ένα μπλουζάδικο
άκουσε να φαλτσάρει η μουσική του
τα αφεντικά στον δρόμο τον πετάξανε
τα στίγματα σαν είδαν στο κορμί του

Κι η Σύλβια που με πάθος τον αγάπησε
δεν έλειψε στιγμή απ' το πλευρό του
ζητώντας με μανία στην αγκάλη του
την κόλαση και τον παράδεισό του

Σαλπάρισε μια νύχτα με πανσέληνο
και στο στερνό του γράμμα μου 'χε γράψει:
«Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο
και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»

Τα χρόνια έχουν περάσει δε θυμάμαι πια
Ερνέστο τον ελέγανε η Νίκο;
Κι ακόμα συγχωρείστε με που ξέχασα
αν χάθηκε στο Μετς η στο Πόρτο Ρίκο

Όσο για μένα είμαι πάντα εδώ
με των ματιών σας την φωτιά σημαία
είναι όμορφα απόψε που ανταμώσαμε
μ' αρέσει να αρμενίζουμε παρέα

Ζακύνθου αναμνήσεις...

(16/7 ως 21/7)
Ταξίδι στη Ζάκυνθο...
... για να συναντήσουμε τις δεκάδες, πανέμορφες παραλίες της. Αμμώδεις οι περισσότερες κι άλλες με βότσαλα ή απόκρημνες:

Η παραλία του Αγίου Νικολάου στο Βασιλικό. Η αγαπημένη της Δέσποινας (εγώ προτιμώ... το Μακρύ Γιαλό, ένας ήσυχος όρμος στα βόρεια, με κάτασπρα βότσαλα).Η παραλία του Γέρακα. Δεκάδες οι παραλίες του νησιού αλλά εμείς εκεί, πάνω στα αυγά οι πετσέτες, φασαρία, χαμός. Τα ίδια και στο Λαγανά και στις υπόλοιπες παραλίες ωοτοκίας. Σε λίγα χρόνια η Καρέτα - Καρέτα θα γίνει Χαιρέτα - Χαιρέτα.
Το ναυάγιο από τον "εξώστη", δίπλα στον Αη Γιώργη των Κρημνών.Η αποκάλυψη! Ένα μικρό φιόρδ στο Ιόνιο: Ο Λιμιώνας. Καταγάλανα νερά.. ..και δεκάδες σπηλιές. Τόπος για κολύμπι και για φαγητό στο ταβερνάκι στην κορυφή του βράχου.
Ταξίδι στη Ζάκυνθο...
για να συναντήσουμε κρυμμένες ομορφιές όπως...

Το καμπαναριό στο Κοιλιωμένο, το εικονοστάσι στο δρόμο για τον Άγιο Λέοντα,ο φάρος στο ακρωτήριο Σχοινάρι,οι Μυζήθρες στο Κερί ήτο ηλιοβασίλεμα από το Καμπί.

Ταξίδι στη Ζάκυνθο...

για τους ανθρώπους της. Όπως η κυρά-Μάρω που περιμένει...

"Στου Διονά" , στις Άνω Βολίμες, να γευτείς τις νοστιμιές της και να θαυμάσεις το αναπαλαιωμένο σπίτι του παππού.

Ταξίδι στη Ζάκυνθο της Τέχνης... (Βυζαντινό Μουσείο)

...και του Σολωμού

Καλά ταξίδια!!!

Σημ: Οι περισσότερες φοτογραφίες τραβήχτηκαν από τη Φρόσω, το "μάτι" της παρέας..

Γενέθλιος τόπος

Πόσες μνήμες μπορεί να χωρέσουν σε μια εικόνα;
Ρητορικό ερώτημα;
Καθόλου!
Ο εικονολήπτης άγνωστος. Καδράρει όμως πάνω στις μνήμες μας.
Μια πρώτη ματιά από απέναντι. Μια ματιά που διαγράφει πορείες καθημερινές, προς το σχολείο, το χωράφι, το παιχνίδι..Η χαμένη αθωότητα ποτισμένη με τα όνειρά μας.
Όνειρα που τρέχαν αστείρευτα όπως οι βρύσες στο Κεφαλόβρυσο. Ζωοδότρες για ανθρώπους, κτήματα, ζωντανά...
Ζωντανές εικόνες της γιαγιάς, που "θαμμένη" στο μεσιανό μύλο άλεθε τη φτώχια της, ξεχασμένη από όλους. Αναστηλωμένος ο μύλος, αδούλευτος χρόνια, μένει ατάραχος στην άκρη του δρόμου, κατάμονος. Μόνος; Ή μήπως τον συντροφεύουν οι νεράιδες και τα ξωτικά που ζωντάνευαν στα παραμύθια της γιαγιάς Κυρούλας.
Κυρούλες που ξεκινούσαν όρθου βαθέως να φτάσουν στον Αϊ Γιώργη, όταν λειτουργουσε. Τώρα μένει ασάλευτος και τις ξεπροβοδίζει μια - μια στο τελευταίο τους ταξίδι...
Ταξίδια..Πάνω στους χάρτες "Εκδόσεις Λουκοπούλου, Αθήναι" ή στα πολυδιαβασένα βιαβλία της ξύλινης βιβλιοθήκης που φώλιαζε στην πίσω γωνιά του σχολείου. Το μεγάλο πέτρινο κτίριο που κρύβεται πίσω από τα πεύκα. Ντρέπεται να βγει μπροστά, βουβό και άδειο..
Ένα λεπτό και εικοσι πέντε δεύτερα. Μια ζωή σφηνωμένη σε μια χαραμάδα του χρόνου. Και πόσα ακόμα χωρούν! Περπάτημα στον πάγο απ' τον Παλιουριά ως την Κόφτρα, η χαμένη παιδικότητα στα καπνοχώραφα, τα παιχνίδια στις "λάκες", η ξεφούσκωτη μπάλα και η ανεξίτηλη πρασινάδα στα γόνατα, κι άλλα κι άλλα... Πόσες μνήμες ξεπηδούν μέσα από ενα λεπτό και εικοσι πέντε δεύτερα!
Σκυφτός απ' τα χρόνια και τις έγνοιες γυρνά στην Εστία του, συντροφευμένος απ' τα ζωντανά του. Ζωντανές παρουσίες σαν τις θύμησες...

Θαλασσογραφίες...

Get this widget Track details eSnips Social DNA

«Σεβάχ ο Θαλασσινός»
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Μάνος Λοΐζος
Δίσκος: Θαλασσογραφίες, 1970

«Στο φιλντισένιο μου μαρκούτσι
γαλέρες έρχονται και πάνε
ρεσάλτα κάνουνε οι μούτσοι
κι οι πειρατές μεθοκοπάνε
στο καπηλειό το λιμανίσιο
Θάλασσα πικροθάλασσα
γιατί να σ' αγαπήσω
Σαρακηνοί και Βενετσάνοι
πιάνουν και δένουν στο κατάρτι
ελόγου μου τον καπετάν Γιάννη
το παλικάρι τον αντάρτη
τον άντρακλα τον πελαγίσιο
Θάλασσα πικροθάλασσα
γιατί να σ' αγαπήσω
Κι εκεί στου μακελειού την άψη
δαγκώνω τα σχοινιά τα λύνω
και μα τον άγιο Κωνσταντίνο
όλους τους ρίχνω μες στη χάση
δεμένους με τα χέρια πίσω
Θάλασσα πικροθάλασσα
πώς να μην σ' αγαπήσω;»

Καλό Μήνα!!!

Ένα τραγούδι για την Κωνσταντίνα Κούνεβα

Ο πολιτικός πρόσφυγας από τη Γουϊνέα Abdurahamane Touré και ο Paul Caratini "Simpol", Γάλλος συνθέτης και τραγουδιστής του χιπ χοπ στο Παρίσι, έγραψαν «το τραγούδι της Κωνσταντίνας».
...
Πολύ γνωστός στη Γουϊνέα και σε όλη τη δυτική Αφρική, ο 28χρονος συνθέτης, τραγουδιστής της ραπ και του χιπ χοπ και επικεφαλής του συγκροτήματος Puissance Maldingue, Αμπντουραχαμάν Τουρέ, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει εσπευσμένα τη χώρα του τον περασμένο Αύγουστο, όταν του έγινε σαφές ότι κινδύνευε η ζωή του από τη δικτατορία που κυβερνούσε τη χώρα του (σχετικό άρθρο υπάρχει στην ιστοσελίδα του BBC).
Μετά από πολλές περιπέτειες, βρέθηκε να περνάει το Αιγαίο μαζί με άλλους μετανάστες (έχει τραβήξει σχετικό φιλμ με το κινητό του) πριν καταλήξει, το Σεπτέμβρη του 2008, στην Αθήνα. Στη διήμερη εκδήλωση της «Ένωσης Αφρικανών Γυναικών» και του κινήματος «Όχι στο Ρατσισμό από τη Κούνια» στη Πλατεία Αμερικής, ο –εντελώς άγνωστος- Τουρέ ζήτησε την άδεια να τραγουδήσει, ανέβηκε στην εξέδρα και… έβαλε φωτιά στους εκατοντάδες Αφρικανούς που μέχρι τότε παρακολουθούσαν από τις παρυφές της πλατείας.
Εκεί γνωρίστηκε με τη Σόνια Μητραλιά της «Κούνιας» που, όντας και παλιά φίλη και γνώριμη της Κωνσταντίνας Κούνεβα (από τους κοινούς αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών), είχε την έμπνευση να του ζητήσει να γράψει ένα τραγούδι πάνω σε στίχους της βασισμένους σε κείμενο του σωματείου καθαριστριών της Κωνσταντίνας.
Στο Παρίσι, όπου «πέρασε» μετά από τρίμηνη παραμονή στην Ελλάδα, ο Τουρέ έγραψε το «τραγούδι της Κωνσταντίνας», μαζί με το Γάλλο μουσικό και συνεργάτη του στο νεότευκτο συγκρότημά τους Noir/Blanc και το εκτέλεσε στα γαλλικά, ελληνικά και αγγλικά, μαζί με Ελληνίδα τραγουδίστρια. Περιττό να προσθέσουμε ότι όλα αυτά έγιναν και γίνονται αφιλοκερδώς, από ανθρώπους που δεν το βάζουν κάτω και εξακολουθούν να αγωνίζονται και να πιστεύουν στην αλληλεγγύη…

ΠΗΓΗ:TVXS.gr

...όταν η φυλετική προκατάληψη συνάντησε την καλοσύνη!

...χωρίς σχόλια!

Μαρτυρίες

«Μόλις είδαμε το λιμενικό, ο Γ... έσκισε τη βάρκα και βρεθήκαμε στο νερό. Δεν ήξερα κολύμπι και άρχισα να χτυπάω τα χέρια μου φωνάζοντας στ' αγγλικά «ελπ, ελπ». Σε λίγο άρχισα να πίνω νερό και κατάλαβα ότι θα πεθάνω. Σκέφτηκα τη μάνα μου, ότι θα την δω και δεν ένιωσα φόβο. Μετά θυμάμαι να ανοίγω τα μάτια μου και να κρυώνω. Ημουν πάνω στο καράβι του λιμενικού και μας πήγαιναν στην Μυτιλήνη».15χρονος Αφγανός
«Οταν φτάσαμε στη Μυτιλήνη, μας πήγαν στο κέντρο κράτησης. Αργότερα θα μάθαινα ότι ο φίλος μου είχε πνιγεί. Μου έδωσαν κουβέρτες και με έβαλαν σε ένα μεγάλο δωμάτιο. Το πρώτο που θυμάμαι είναι η μυρωδιά. Νόμιζα ότι κάποιος είχε πεθάνει. Οτι εγώ μπορεί να είχα πεθάνει και να τα έβλεπα στο όνειρό μου ενώ στην πραγματικότητα σάπιζα.
Στο δωμάτιο υπήρχαν πιο πολλοί άντρες, αλλά κάποιες φορές φέρνανε γυναίκες με παιδιά. Εκεί είδα και άκουσα πράγματα που θα ήθελα να μην έχω ζήσει...» 16χρονος Αφγανός

«Ο φίλος μου έλεγε ότι δεν θέλουμε άσυλο και να μην μας πάρουν αποτυπώματα. Τελικά μας πήραν αποτυπώματα, μας έδωσαν ένα χαρτί και μας έδιωξαν. Νόμιζα ότι το ίδιο βράδυ θα ήμουν στην Αγγλία, στο Λονδίνο και το χαρτί θα με βοηθούσε. Τελικά, το χαρτί έλεγε να εγκαταλείψω τη χώρα σε 30 ημέρες...», θυμάται 16χρονος Πακιστανός.

«...Την άλλη μέρα μάς πήγανε στους αστυνομικούς. Μου μιλάγανε ελληνικά και δεν καταλάβαινα. Μετά κάποιος αστυνομικός μου είπε "χάου όλντ" και άρχισε να μετράει με τα δάχτυλά του. Εγώ έδειξα με τα δάχτυλά μου 14», αναφέρει ανήλικος από το Ιράκ.
«Στην Αθήνα έμεινα 4 μήνες. Δούλευα σε ένα ράφτη, σε ένα υπόγειο κάπου στην Κυψέλη και τα μισά λεφτά μου τα έπαιρνε ο Ελληνας για το ενοίκιό μου. Πληρώσαμε 500 ευρώ ο καθένας και μας έφεραν στην Πάτρα. Εχω προσπαθήσει να φύγω 4 φορές. Δεν τα κατάφερα. Τις δύο με πιάσανε και με πήγανε στο τμήμα, όπου έφαγα ξύλο. Προσπαθώ να μπω κατευθείαν στο πλοίο και όχι μέσα σε φορτηγό», λέει 14χρονος από το Αφγανιστάν.

«...Ξεκινήσαμε να περάσουμε από τις γραμμές του τρένου για να βγούμε στο λιμάνι. Εκεί κρυφτήκαμε κάτω από φορτηγά και περιμέναμε. Ο φίλος μου είχε φέρει σχοινιά για να δεθούμε από κάτω. Τότε ήρθε η πολιτσία. Ολοι άρχισαν να τρέχουν και να προσπαθούν να κρυφτούν. Εμένα με πρόλαβαν. Με πήγαν σε λεωφορείο της αστυνομίας και μου έδεσαν τα χέρια. Το λεωφορείο γέμισε και ξεκινήσαμε για Αθήνα, για το Αλλοδαπών», αναφέρει και ένας 15χρονος Πακιστανός.

«Δεν περίμενα από την Ελλάδα να δείχνει τέτοια συμπεριφορά. Μετάνιωσα που ήρθα. Εμείς οι Αφγανοί δεν θέλουμε πόλεμο, γιατί αν ήμασταν πολεμιστές θα μέναμε στο Αφγανιστάν. Στην τηλεόραση κάθε μέρα βλέπαμε να μιλάνε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά εμείς που ήρθαμε στην Ευρώπη είδαμε κάτι άλλο».
ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη Ελευεροτυπία, 14/5/09

Σαν παραμύθι...

Όταν άκουσα τη μελωδία θυμήθηκα ένα παλιό τραγουδάκι της δεκαετίας του '70. Ο Άσεμ όμως που μου το πρότεινε, με πληροφόρησε ότι πρόκειται για αλγερίνικη μελωδία, παραδοσικακό τραγούδι των Βερβέρων. Ο Idir (πληροφορίες εδώ), ο τραγουδιστής που το ερμηνεύει μεγάλωσε στα Kybeele, όντας γόνος αλγερινών Βερβέρων.
Το τραγούδι είναι βασισμένο σε ένα παλιό Αμαζίκικο παραμύθι, ένας συγκινητικός, τρυφερός διάλογος ανάμεσα στην κόρη "GARIBA" και στο γέρο πατέρα "INOUVA".
Απολαύστε τη μελωδία και διαβάστε την απόδοση των στίχων:

- Μπαμπά μου Inouva άνοιξε μου σε παρακαλώ την πόρτα!
- Αχ, κορούλα μου Gariba άφησε τα βραχιόλια σου να τρέμουν...(σ. μ. Να σε νιώθω κοντά μου)
-Μπαμπά μου Inouva τρέμω για το θεριό του δάσους...
- Αχ κορούλα μου! ... κι εγώ το φοβάμαι!

Ο γέρος σου τυλιγμένος στο μανδύα του
μονάχος (δίπλα στο τζάκι) πυρώνεται.
Ο γιός του σεκλετισμένος παλεύει να γεμίσει το ζεμπίλι του
κι αναπολεί γλυκά - μα περασμένα - πρωινά.
Η γριά ζαρωμένη πίσω απ' τον αργαλειό παλεύει με τις κλωστές της,
ζωσμένη από παιδάκια που στις αναμνήσεις της μεστώνουν το μυαλό τους.

- Μπαμπά μου Inouva άνοιξε μου σε παρακαλώ την πόρτα!
- Αχ, κορούλα μου Gariba άφησε τα βραχιόλια σου να τρέμουν...(σ. μ. Να σε νιώθω κοντά μου)
-Μπαμπά μου Inouva τρέμω για το θεριό του δάσους...
- Αχ κορούλα μου! ... κι εγώ το φοβάμαι!

Το χιόνι στοιβάζεται πίσω απ' την πόρτα
Το ehlolin σιγοβράζει στην κατσαρόλα
και τα μάτια ονειρεύονται την άνοιξη που θα 'ρθει.

Το φεγγάρι, τ' αστέρια, μας άφησαν,
τα ξύλα της μορνιάς τη θέση της ψάθας παίρνουν
κι φαμελιά μ' αναμνήσεις στης γνώσης το δεντρί σκαρφαλώνει...

Απόδοση των αραβικών στίχων στα ελληνικά: Ασεμ Ν., Δημήτρης Σ.

Νεοσυντηρητισμός - Νεοφιλελεευθερισμός: Τα αδιέξοδα

Αντιγράφω από το anti:

Εδώ και πολλά χρόνια οι οικονομικές ιδέες του συντηρητισμού απέτυχαν παταγωδώς όπου και αν αυτές εφαρμόσθηκαν. Αυτό που στην Αμερική ονομάζεται νεοσυντηρητισμός και ξεκίνησε επί Ρέιγκαν ενώ στην Ευρώπη ονομάστηκε νεοφιλελευθερισμός και εμφανίσθηκε επί Θάτσερ, οδήγησε σε οικονομικό μαρασμό τις χώρες που τον υιοθέτησαν.
Από την άλλη, όσες χώρες είπαν «όχι ευχαριστώ» στις νεοσυντηρητικές δημοσιοοικονομικές θεωρίες, αντιμετωπίζουν την τρέχουσα οικονομική κρίση με μεγαλύτερη επιτυχία. Η Γερμανία και η Γαλλία τα πάνε αρκετά καλύτερα από την Αγγλία . Στα δε Σκανδιναβικά κράτη, οι οικονομίες κρατάνε γερά κυρίως λόγω της ισχυρής κοινωνικής πολιτικής που προϋπήρχε και έθεσε γερά θεμέλια στο όλο πολιτικοοικονομικό τους οικοδόμημα.
Ακόμη και ο συντηρητικός ηγέτης της Γαλλίας Σαρκοζί, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με παλαιότερους συντηρητικούς τύπου Ρέιγκαν, Θάτσερ ή ακόμη και Μπους. Αν και πολέμιος των φόρων, εντούτοις αντιλαμβάνεται ότι πρωτεύουσα σημασία έχει για τη χώρα του η κοινωνική προσφορά. Σίγουρα σε χώρες που «σοσιαλίζουν», οι φόροι είναι σαφώς μεγαλύτεροι απ` ότι στις ΗΠΑ ή στην Αγγλία.. Στη Δανία για παράδειγμα οι πολίτες πληρώνουν πάνω από το μισό τους εισόδημα σε φόρους. Όσο σκληρό όμως και αν ακούγεται κάτι τέτοιο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Δανοί δεν πληρώνουν για την υγειονομική τους περίθαλψή , την μόρφωσή τους (έως και το μεταπτυχιακό επίπεδο) και αν τυχόν χάσουν τη δουλειά τους δεν χάνουν τις ασφαλιστικές καλύψεις τους όπως συμβαίνει στην Αμερική. Α, και κάτι άλλο. Το ελάχιστο μεροκάματο είναι $140!!! Πόσοι Αμερικανοί δεν θα προτιμούσαν άραγε να εργάζονται με τέτοιο εισόδημα και χωρίς να ανησυχούν για έξοδα υγείας ή μόρφωσης των παιδιών τους; Και ας ζούσαν σε ταμπού για αυτούς «σοσιαλιστικό» καθεστώς!. Όλες οι συνταγές των νέο συντηρητικών εξαντλούνται σε μια πρόταση. Όχι άλλοι φόροι. Αυτό βέβαια ισχύει για τους έχοντες και κατέχοντες διότι ο Ρέιγκαν είναι ο Αμερικανός Πρόεδρος που έβαλε τους περισσότερους φόρους από όλους τους Προέδρους της ιστορίας των ΗΠΑ. Φόρους στους εργαζόμενους εννοείται..
Συμπέρασμα; Όσα προβλήματα και αν δημιουργεί ένα μεγάλο κράτος, άλλα τόσα λύνει λόγω των παροχών του. Ας το έχουμε υπ` όψιν μας.
Strange Attractor
(ελεύθερη απόδοση από το http://www.associatedcontent.com/)

Ιούνιος...

"Ίδρωσες",
μου ψιθύρισες
- ή τουλάχιστο αυτό άκουσα-
"Θα 'ναι, οι πρώτες ζέστες του Ιούνη"
σκέφτηκες
"Είναι από τον κάματο τόσων μηνών"
συλλογίστηκα,
γρικόντας τη σκέψη σου.

Τον περιμέναμε αυτόν τον Ιούνη
Φορτωνόμασταν τους παρελθόντες μήνες
-οδυνηρές μνήμες-
κι αδειάζαμε αργά
Σάπιο σκαρί απ' τον καιρό φθαρμένο.

...και τώρα
Χωρίς κουράγιο, αδύναμοι

Νιώθουμε το θρόισμα της κουρτίνας
Επιτέλους κάτι κινείται...

(Γυρνώ στο πλάι
η παλάμη μου γεμίζει απ' το χέρι σου
αφήνομαι)

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Αστεράκι

Στίχοι: Διονύσης Τσακνής
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Τσακνής

Υπάρχει ψηλά εν' αστέρι
το πιο λαμπερό τ' ουρανού
Μαζί του μιλάω και παίζω
αν θέλω τα βράδια

Αν νιώθω μονάχος το ξέρει
κι ανοίγει τις πόρτες του νου
Γλυκά με χαϊδεύει με φως
και μου δείχνει σημάδια

Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να 'σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις

Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να 'σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις

Η μνήμη σαρώνει τη σκέψη
κι ο χρόνος που τραβάει το χαλί
Αυτό που επάνω του χρόνια
σκυφτός περπατάω

Μα εσύ αστεράκι μου ξέρεις
το πώς έχω φτάσει ως εκεί
μια νύχτα του Οκτώβρη το φως
μου χαρίζεις και σπάω

Καληνύχτα αστέρι...

Καληνύχτα αστέρι, καληνύχτα αστέρι
καληνύχτα αστέρι, λαμπερό τ' ουρανού

Καλό μήνα!!!