Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα...

Χωρίς λόγια...

Ψωροκώσταινα...

Στην εποχή που κυβερνούσε την Ελλάδα ο Καποδίστριας ζούσε στο Ναύπλιο μια ζητιάνα, που την έλεγαν «Ψωροκώσταινα».
Σε μια λοιπόν συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος θέλοντας να πει για τη φτώχεια του Ελληνικού Δημοσίου το παρομοίασε με την πασίγνωστη ζητιάνα. Από τότε η λέξη επαναλήφθηκε στις συζητήσεις και τελικά επικράτησε. Μόνο που, όταν λέγεται τώρα δεν εννοεί το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά ολόκληρη την χώρα.
 Η όλη ιστορία της Ψωροκώσταινας (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13) είναι η εξής:
«Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι», είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι που είχε στήσει στην πλατεία του Ναυπλίου η ερανική επιτροπή, εκείνη την Κυριακή του 1826.Ύστερα από αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε: «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της.»
Κι αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή πέφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η συνέχεια της φτωχής προσφοράς της πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή αποθανατίστηκε με το παρατσούκλι «Ψωροκώσταινα». Και το παρανόμι αυτό κόλλησε έπειτα στην Ελλάδα. Αλλά, ποιά ήταν αυτή η «Ψωροκώσταινα»;
Ήταν η κάποτε αρχόντισσα των Κυδωνιών, του Αϊβαλιού, Πανωραία Χατζηκώστα, σύζυγος πάμπλουτου Αϊβαλιώτη εμπόρου, που φημιζότανε όχι μόνο για τα πλούτη του άνδρα της, μα και για τα πολλά δικά της κι ακόμα για την ομορφιά της.
Όταν αργότερα οι Τούρκοι πυρπόλησαν την πολιτεία του Αϊβαλί, και έσφαξαν άνδρες και γυναικόπαιδα, ανάμεσα σε αυτούς που σώθηκαν ήταν και η αρχόντισσα Πανωραία Χατζηκώστα, που είδε να σφάζουν οι Τούρκοι τον άνδρα της και τα παιδιά της. Κατά καλή της τύχη ένας ναύτης την βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασε σε ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά. Εκεί αναγνωρίστηκε από τον ομοιοπαθή της Βενιαμίν τον Λέσβιο, την προστάτεψε και τον ακολούθησε στην Πελοπόννησο. Στο Ναύπλιο, ο Βενιαμίν παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει και η Πανωραία, για να ζήσει, άρχισε να ξενοπλένει και αργότερα, με σαλεμένα σχεδόν τα λογικά της, ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου.
Έπειτα από το περιστατικό του εράνου στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τη συμμάζεψε κι όταν ίδρυσε το ορφανοτροφείο, η Πανωραία, που τώρα έγινε γνωστή με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα», προσφέρθηκε να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά πληρωμή.

(Ευχαριστώ θερμά τη Γιούλα που μου έστειλε το κείμενο)

Τι είναι κόμμα...

Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι.
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)
ΠΗΓΗ:i-Reporter

Σαν έτοιμος από καιρό...

Το ιστολόγιό μας από τις 5 Απρίλη (εδώ) σκέφτηκε να "χαιρετίσει" ποιητικά το χειρότερο πρωθυπουργό της μεταπολίτευσης. Τότε λέγαμε ότι " Οποιαδήποτε ομοιότητα με σημερινά πρόσωπα και πράγματα ΔΕΝ είναι τυχαία...". Ποντάραμε στην ανικανότητά τους και μας δικαίωσαν!
Καλό κατευόδιο...

Επίσκεψη του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου στην Πάτρα...

...τη Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2008 τα Σχολεία των Δήμων Πατρέων , Δύμης, Μεσσάτιδας και Ρίου και την Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2008 του Δήμου Παραλίας , σύμφωνα με την απόφαση του Νομάρχη Αχαΐας , θα παραμείνουν κλειστά για να διευκολυνθούν και να συμμετάσχουν οι μαθητές και το διδακτικό προσωπικό στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις υποδοχής του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου.
(απόσπασμα από εγκύκλιο της Δ/νσης Α/θμιας Εκπ/σης)

Οι πληροφορίες που ήθελαν τον κ. Βαρθολομαίο να επισκέπτεται τον καταυλισμό των Αφγανών προσφύγων, δείχνοντας έμπρακτα το ενδιαφέρον του για τους απόκληρους της ζωής, ελέγχονται ως ανακριβείς...

Τα όνειρα στοιχειώνουν στις παράγκες

Η πόλη της Πάτρας και το λιμάνι της αποτελούν πύλη εισόδου και εξόδου για χιλιάδες Έλληνες και Ευρωπαίους που κατευθύνονται από την Ιταλία στην Ελλάδα και αντίστροφα. Ταυτόχρονα είναι και πύλη εξόδου για χιλιάδες οικονομικούς (ή πολιτικούς) μετανάστες και πρόσφυγες που κινούνται από την Ασία προς την Ευρώπη. Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 σταθερά η πόλη φιλοξενεί καθημερινά χιλιάδες αλλοδαπούς, που ζώντας κάτω από άθλιες συνθήκες περιμένουν τη σειρά τους για να περάσουν (παράνομα) με τα πλοία της γραμμής στην Ιταλία και από εκεί στη βόρεια και κεντρική Ευρώπη.

Η πόλη και οι απόκληροι της Ανατολής εδώ και χρόνια βιώνουν ένα πρόβλημα που έχει πολλές προσεγγίσεις - οπτικές. Καθεμιά φωτίζει διαφορετική πλευρά του προβλήματος, εξίσου σημαντική και αναγκαία για την κατανόηση και επίλυσή του.

1. Η διεθνής συγκυρία

Οι περιφερειακές συγκρούσεις, οι βίαιες στρατιωτικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και η φτώχεια του τρίτου κόσμου γεννούν και θα γεννούν πρόσφυγες που θα αναζητούν καλύτερη τύχη στην Ευρώπη. Οι Ευρωπαίοι πρέπει να αποδεχτούν μια πραγματικότητα: εκατοντάδες χιλιάδες Ασιάτες και Αφρικανοί θα συρρέουν στις χώρες τους, προσπαθώντας να "βρουν στον ήλιο μοίρα". Έγκαιρα πρέπει να αναπτυχθούν πολιτικές υποδοχής και ένταξής τους στην ευρωπαϊκή κοινωνία. Αρνούμενοι να δούμε την αλήθεια εθελοτυφλούμε και διογκώνουμε το πρόβλημα.

2.Η παράνομη διακίνηση ανθρώπων - σύγχρονο δουλεμπόριο

Δεν μπορείς να το αποδείξεις, αλλά η όλη κατάσταση το καταμαρτυρά: διεθνές κύκλωμα δουλεμπόρων προωθεί, έναντι αδράς αμοιβής, ανθρώπους από την κεντρική Ασία στη Δυτική Ευρώπη. Τούρκοι, Έλληνες, Ιταλοί κ.ά. δουλέμποροι διαδοχικά προωθούν τους ανθρώπους αυτούς από την είσοδο της χώρας τους στην έξοδό της. Η συμμετοχή διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών (λιμενικών, διωκτικών αρχών) είναι απαραίτητη για την απρόσκοπτη λειτουργία του δικτύου και ως εκ τούτου δεδομένη. ( Ότι το κύκλωμα δρα και στην Πάτρα μαρτυρά το γεγονός ότι οι πρόσφυγες επιλέγουν το λιμάνι της και όχι το αντίστοιχο της Ηγουμενίτσας για να φύγουν.)

3. Η ανθρωπιστική πλευρά - ανθρώπινα δικαιώματα

Χιλιάδες άνθρωποι ζουν σε ξύλινα και νάυλον παραπήγματα, μέσα σε άθλιες συνθήκες χωρίς στοιχειώδεις υποδομές υγιεινής (τουαλέτα, αποχέτευση, ύδρευση, θέρμανση, φωτισμό), ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, διατροφή και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από δουλέμπορους.

4. Η δημόσια υγεία

Η συγκατοίκηση χιλιάδων ανθρώπων μέσα στις άθλιες συνθήκες που προαναφέραμε είναι βραδυφλεγής βόμβα για τη δημόσια υγεία. Κινδυνεύουν άμεσα τόσο οι ίδιοι οι πρόσφυγες όσο και οι περίοικοι.

5. Η εγκληματικότητα

Η συσσώρευση ταλαιπωρημένων και ρακένδυτων στα παραπήγματα από μόνη της αποτελεί εν δυνάμει πηγή εγκληματικότητας: μικροκλοπές και παραβατική συμπεριφορά είναι δυνατό να εμφανιστούν στην προσπάθειά τους για επιβίωση. Γενικευμένη αντιμετώπιση των ανθρώπων αυτών ως εν δυνάμει κλέφτες, απατεώνες, βιαστές κ.τ.ο. είναι επικίνδυνη και απαράδεκτη. (Δεν αποκλείουμε βέβαια την περίπτωση να παρεισφρύσουν στο χώρο του καταυλισμού κακοποιά στοιχεία, όπως έμποροι ναρκωτικών, εκμεταλλευόμενοι το συνωστισμό και τις συνθήκες που επικρατούν εκεί γενικότερα.)

6. Ο ρατσισμός

Η παρουσία των προσφύγων στις παρυφές της πόλης φέρνει στην επιφάνεια αντιδράσεις πολιτών που αγνοούν τη δυσχερή τους θέση, προβάλλουν αρνητικά χαρακτηριστικά και επεισόδια (υπαρκτά ή φανταστικά) και επιδιώκουν την πάσει θυσία εκδίωξη τους από το χώρο, αδιαφορώντας για τα αίτια της εδώ παρουσίας τους και τη μετέπειτα τύχη τους.

7. Η πρόταση

Η δημιουργία άμεσα κέντρου υποδοχής και φιλοξενίας προσφύγων στα όρια του δήμου της Πάτρας έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια. Έστω και τώρα η πολιτεία πρέπει να ιδρύσει το κέντρο που θα περιλαμβάνει ξενώνες, εστιατόριο, χώρους ψυχαγωγίας και άθλησης, ιατρείο, κέντρο ενημέρωσης και στήριξης των προσφύγων. Οι πρόσφυγες που φτάνουν στην Πάτρα πρέπει να καταγράφονται και να αποκτούν προσωρινά έγγραφα αναγνώρισης που θα τους επιτρέπουν την απρόσκοπτη μετακίνησή τους.

Η χωροθέτηση του κέντρου πρέπει να γίνει κοντά στο νέο λιμάνι και όχι σε απομακρυσμένες και απομονωμένες περιοχές, διαφορετικά οι πρόσφυγες θα το αποφεύγουν.

Φορέας υλοποίησης του έργου πρέπει να είναι η κεντρική διοίκηση και οι εδώ αντιπρόσωποί της ( Περιφέρεια Δυτ. Ελλάδας). Η Τοπική Αυτοδιοίκηση (Δήμος , Νομαρχία) δεν διαθέτει τους πόρους και σκοντάφτει στα ντόπια μικροσυμφέροντα.

Παράλληλα η κυβέρνηση πρέπει επιτέλους να αναλάβει πρωτοβουλία στα πλαίσια της Ε.Ε. και μαζί με χώρες που αντιμετωπίζουν αντίστοιχα προβλήματα (Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία)να προχωρήσουν στη θεσμοθέτηση ρεαλιστικής και μακρόπνοης πολιτικής στη βάση των αρχών δικαίου και ανθρωπισμού.

Η ροή προσφύγων από τον τρίτο κόσμο προς το Βορρά είναι αναπόφευκτη στην παρούσα διεθνή συγκυρία. Όσο νωρίτερα αναλάβουμε δράση τόσο μικρότερα θα είναι τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον.

Όταν οι γέφυρες δε γεφυρώνουν...

Έζησα το όνειρο της ζεύξης Ρίου - Αντίρριου από τα γεννοφάσκια μου...

Μεγάλωσα ακούγοντας τους "μεγάλους" να μιλάνε για "το μεγάλο έργο" που θα άλλαζε τον τόπο μας...

Ακόμα ηχούν στα αυτιά μου τα λόγια των επαγγελματιών της Ναυπάκτου και της Πάτρα, για το έργο που θα ένωνε τις πόλεις τους...

Αγνάντευα για 3 μέρες το Ρίο από το Αντίρριο, περιμένοντας το "στρατηγό άνεμο" (Βύρωνα συγγνώμη για την κλοπή) να με αφήσει να γυρίσω στο σπίτι μου και στη δουλειά μου...

Έβρισα και σιχτίρισα λιμενικούς και ναύτες και στις δυο προβλήτες κατά την επιβίβαση και την αποβίβαση από τα πλοία...

Θαύμασα το μεγαλειώδες έργο καθ' όλη τη διάρκεια της κατασκευής του.

Έζησα τη μεγάλη βραδιά των εγκαινίων του και θα τη θυμάμαι μέχρι το τέλος της ζωής μου.

Όμως ως εδώ!!!
Η αποικιακή σύμβαση και η τιμολογιακή πολιτική της "Γέφυρα Α.Ε.", που εκπορεύεται από τη σύμβαση, έκαναν τη διάβαση της γέφυρας ασύμφορη. Είναι δεδομένο ότι η εταιρεία που εκμεταλλεύεται τη γέφυρα θα καλύψει πολύ σύντομα το κόστος κατασκευής της. Όμως η διέλευση για τους ανθρώπους που είναι αναγκασμένοι να περνούν συχνά τη γέφυρα, προκειμένου να επισκεφτούν από την Αιτωλοακαρνανία την Πάτρα και αντίστροφα, έχει γίνει βραχνάς!
Υ.Γ1.: Οι ετήσιες αυξήσεις των διοδίων είναι μια πολύ καλή απάντηση σε όσους υπερθεματίζουν την ανάθεση των μεγάλων έργων σε εταιρείες με αυτοχρηματοδότηση.
(Αυτοχρηματοδότηση στην ελληνική εκδοχή: Κατασκευαστικές εταιρείες δανείζονται από μεγάλους τραπεζικούς οίκους , με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, και αναλαμβάνουν την εκτέλεση του έργου. Διατηρούν πάντα το δικαίωμα να αφήσουν την εκμετάλλευση - και τα χρέη - στο δημόσιο αν το έργο δεν "τραβάει". Το αντίθετο δεν ισχύει! Δεν θα παραδώσουν δηλ., την εκμετάλλευση, νωρίτερα αν τα έσοδά τους είναι μεγαλύτερα από τα προσδοκώμενα ( όπως στην περίπτωσή μας)... Μπορούν τέλος να διεκδικήσουν την παράταση της εκμετάλλευσης μετά το πέρας της σύμβασης...)
Υ.Γ2. : Τα γράφω όλα αυτά παρακινημένος από ένα γεγονός που παρατηρώ τις τελευταίες μέρες: Τα πλοία της γραμμής Ρίου - Αντιρρίου ταξιδεύουν πια με πληρότητα που ξεπερνά το 60%, όταν το διάστημα 2004-2007, τους ίδιους μήνες μετέφεραν 10 - 12 αυτοκίνητα...