pET sHOP

Πριν από καιρό είχα διαβάσει την υπόθεση,  δε γνώριζα την ύπαρξη της ταινίας.

Ο Νίκος μου την έστειλε πριν από λίγες μέρες και τον ευχαριστώ.

Δείτε την, γιατί...

η  ΑΓΑΠΗ είναι συναίσθημα βαθύ, που πρέπει να το έχεις.

Αλλά το έχεις μόνο αν στο δώσουν, αν το βιώσεις...

Ἡ ἀγάπη εἶν ὁ πόνος ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τὸν ἄλλον.

Βραβεία:

Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους,

Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Πάτρα και ειδικό βραβείο,

Ειδική Μνεία στο Πεσκάρα Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους,

Ειδική Μνεία στην Νάουσα Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους,

Silber Metal στο Φεστιβάλ der Nationen,

Silber Metal στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Des Nightkommerziellen Films

Μια ταινία του Μιχάλη Ζενέλη

This was my first short film. 

Αντιγράφω τα λόγια του σκηνοθέτη σε Forum για την ταινία του:

"...Το μήνυμα είναι πολύ απλό. Όλα τα ζωντανά (ανθρώπινα και μη) έχουν αξία άσχετα με το πώς μας κοστολογεί η κοινωνία μας αλλά και εμείς οι ίδιοι αφού είμαστε μέρος αυτή της κοινωνίας. Δεν κατάλαβε κανείς ότι την ταινία την βλέπουμε από την μεριά του καταστηματάρχη και ότι το μυστικό μας αποκαλύπτεται την ώρα που αποκαλύπτεται στον καταστηματάρχη. Και ότι και εμείς μπορεί να την πατήσουμε σαν τον καταστηματάρχη. Να κρίνουμε ανθρώπους και ζώα μόνο και μόνο από την εμφάνιση τους.. Πόσες φορές λέμε αυτός ο κουτσός ή αυτός ο αλλοδαπός κοιτάζοντας και κρίνοντας τον άνθρωπο απέναντι μας μόνο από την εμφάνιση του. Μήπως το ίδιο δεν κάνουν και κάποιοι από το φόρουμ που αγοράζουν κάποιο ζώο ράτσας και σνομπάρουν κάποιο άλλο? Ακόμα όμως και ένας έμπορος μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι όλα εμπορεύσιμα και αυτό ίσως το μάθει από ένα παιδί το οποίο προσπαθεί να υποστηρίξει την θέση του στη κοινωνία. Σας παραθέτω κριτική της Μιριδάκη Γεωργίας (την οποία δεν γνωρίζω και τυχαία βρήκα στο ιντερνετ):

Pet Shop: Μια ταινία μικρού μήκους για την ουσία και όχι για το φαίνεσθαι

Ο ρατσισμός είναι κάτι που σχεδόν κυλάει στο αίμα αυτής της κοινωνίας. Μπορούμε άραγε να δεχθούμε την διαφορετικότητα κάποιου πλάσματος ή είμαστε ικανοί μόνο στο να κρίνουμε από το φαίνεσθαι και να στέλνουμε στο περιθώριο το κάθε τι διαφορετικό από εμάς χωρίς καν να βλέπουμε την ουσία;

Πόσο δύσκολο μας είναι αποδεχόμαστε σαν ισότιμο έναν άνθρωπο που δεν γεννήθηκε σαν κι εμάς και όχι απλά -στη καλύτερη περίπτωση- να νιώθουμε οίκτο και συμπόνοια για εκείνον;

Θεμελιώδη ερωτήματα που μάλλον δεν θα απαντηθούν ποτέ, γεννώνται μέσα απο την συγκινητική -και ελληνική αυτή τη φορά- ταινία μικρού μήκους “Pet Shop” του Μιχαήλ Γαβριήλ Ζενέλη

Πραγματικά κρίμα που είμαστε βλάκες και κάνουμε ηλίθιες ταινίες τις οποίες δεν καταλαβαίνει ο κόσμος ο οποίος τα θέλει όλα μασημένα και έτοιμα προς κατανάλωση. Κρίμα πραγματικά τα λεφτά και το ψώνιο. Κρίμα για εμάς τους ψευτοκουλτουριάριδες που προσπαθούμε να προβληματίσουμε λίγο την κοινωνία για τις αξίες της..."

...όταν η φυλετική προκατάληψη συνάντησε την καλοσύνη!

...χωρίς σχόλια!

Μαρτυρίες

«Μόλις είδαμε το λιμενικό, ο Γ... έσκισε τη βάρκα και βρεθήκαμε στο νερό. Δεν ήξερα κολύμπι και άρχισα να χτυπάω τα χέρια μου φωνάζοντας στ' αγγλικά «ελπ, ελπ». Σε λίγο άρχισα να πίνω νερό και κατάλαβα ότι θα πεθάνω. Σκέφτηκα τη μάνα μου, ότι θα την δω και δεν ένιωσα φόβο. Μετά θυμάμαι να ανοίγω τα μάτια μου και να κρυώνω. Ημουν πάνω στο καράβι του λιμενικού και μας πήγαιναν στην Μυτιλήνη».15χρονος Αφγανός
«Οταν φτάσαμε στη Μυτιλήνη, μας πήγαν στο κέντρο κράτησης. Αργότερα θα μάθαινα ότι ο φίλος μου είχε πνιγεί. Μου έδωσαν κουβέρτες και με έβαλαν σε ένα μεγάλο δωμάτιο. Το πρώτο που θυμάμαι είναι η μυρωδιά. Νόμιζα ότι κάποιος είχε πεθάνει. Οτι εγώ μπορεί να είχα πεθάνει και να τα έβλεπα στο όνειρό μου ενώ στην πραγματικότητα σάπιζα.
Στο δωμάτιο υπήρχαν πιο πολλοί άντρες, αλλά κάποιες φορές φέρνανε γυναίκες με παιδιά. Εκεί είδα και άκουσα πράγματα που θα ήθελα να μην έχω ζήσει...» 16χρονος Αφγανός

«Ο φίλος μου έλεγε ότι δεν θέλουμε άσυλο και να μην μας πάρουν αποτυπώματα. Τελικά μας πήραν αποτυπώματα, μας έδωσαν ένα χαρτί και μας έδιωξαν. Νόμιζα ότι το ίδιο βράδυ θα ήμουν στην Αγγλία, στο Λονδίνο και το χαρτί θα με βοηθούσε. Τελικά, το χαρτί έλεγε να εγκαταλείψω τη χώρα σε 30 ημέρες...», θυμάται 16χρονος Πακιστανός.

«...Την άλλη μέρα μάς πήγανε στους αστυνομικούς. Μου μιλάγανε ελληνικά και δεν καταλάβαινα. Μετά κάποιος αστυνομικός μου είπε "χάου όλντ" και άρχισε να μετράει με τα δάχτυλά του. Εγώ έδειξα με τα δάχτυλά μου 14», αναφέρει ανήλικος από το Ιράκ.
«Στην Αθήνα έμεινα 4 μήνες. Δούλευα σε ένα ράφτη, σε ένα υπόγειο κάπου στην Κυψέλη και τα μισά λεφτά μου τα έπαιρνε ο Ελληνας για το ενοίκιό μου. Πληρώσαμε 500 ευρώ ο καθένας και μας έφεραν στην Πάτρα. Εχω προσπαθήσει να φύγω 4 φορές. Δεν τα κατάφερα. Τις δύο με πιάσανε και με πήγανε στο τμήμα, όπου έφαγα ξύλο. Προσπαθώ να μπω κατευθείαν στο πλοίο και όχι μέσα σε φορτηγό», λέει 14χρονος από το Αφγανιστάν.

«...Ξεκινήσαμε να περάσουμε από τις γραμμές του τρένου για να βγούμε στο λιμάνι. Εκεί κρυφτήκαμε κάτω από φορτηγά και περιμέναμε. Ο φίλος μου είχε φέρει σχοινιά για να δεθούμε από κάτω. Τότε ήρθε η πολιτσία. Ολοι άρχισαν να τρέχουν και να προσπαθούν να κρυφτούν. Εμένα με πρόλαβαν. Με πήγαν σε λεωφορείο της αστυνομίας και μου έδεσαν τα χέρια. Το λεωφορείο γέμισε και ξεκινήσαμε για Αθήνα, για το Αλλοδαπών», αναφέρει και ένας 15χρονος Πακιστανός.

«Δεν περίμενα από την Ελλάδα να δείχνει τέτοια συμπεριφορά. Μετάνιωσα που ήρθα. Εμείς οι Αφγανοί δεν θέλουμε πόλεμο, γιατί αν ήμασταν πολεμιστές θα μέναμε στο Αφγανιστάν. Στην τηλεόραση κάθε μέρα βλέπαμε να μιλάνε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά εμείς που ήρθαμε στην Ευρώπη είδαμε κάτι άλλο».
ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη Ελευεροτυπία, 14/5/09

Ρατσισμός...

Ο Τάσος μας έστειλε το παρακάτω σχόλιο για την ανάρτηση που κάναμε στις 21 Μάρτη με θέμα το ρατσισμό. Θεωρούμε ότι θα ήταν καλό να γίνει ευρύτερα γνωστό το σχόλιο αυτό και για το λόγο αυτό τα ανεβάζουμε ως αυτοτελή ανάρτηση.
(Τάσο, σε ευχαριστώ!)

Aνάλογο του «ρατσισμού» στα θέματα υγείας είναι ο φόβος (φοβία;) μήπως προσβληθούμε από ενδεχόμενη μολυσματική νόσο του πλησίον μας.

Είναι ένας «ιδιότυπος ρατσισμός» που ο Μιχάλης Μητσός στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ χαρακτήρισε ως «δικτατορία της υγείας».

http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18196&m=N45&aa=2

Γράφει σχετικά:«αισθανόμαστε πως ο καθένας από μας είναι μια ανθρώπινη βόμβα, ικανός να σκοτώσει τον διπλανό του επειδή καπνίζει ή επειδή μπορεί να του μεταδώσει διάφορες ασθένειες».

Aνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με τους ανθρώπους που πάσχουν, ή δεν πάσχουν, ξεσηκώνονται κατά της ίδρυσης και λειτουργίας νοσοκομείων, ξενώνων και «θεραπευτικών κοινοτήτων» στη γειτονιά τους με αποτέλεσμα νεαρά παιδιά να περιμένουν για πολλούς μήνες την ένταξή τους.

Οι ασφαλιστικές εταιρίες αν δεν αρνούνται την ασφάλιση απαιτούν υψηλά ασφάλιστρα παραβιάζοντας κάθε έννοια «περί προσωπικών δεδομένων».

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες κακής συμπεριφοράς ακόμη και για ένα μικρό συνάχι η μια χειραψία. Aς θυμίσουμε στους κατοίκους του Εύοσμου (ξενώνας), του Μελισσοχωρίου (ξενώνας), της οδού Αναγέννησης Θεσσαλονίκης (μονάδα μεθαδόνης ΟΚΑΝΑ), του Γουδιού (ξενώνας καρκινοπαθών παιδιών), της Κηφισιάς - που φοβούνται την μειωση των αντικειμενικών αξιών !!! - ( ξενώνας - πρόγραμμα αποσυλοποίησης ψυχικά αρρώστων) κλπ ότι δεν διαθέτουν καμιά ιδιαίτερη ανοσία και η απόστασή τους από τους απέναντι δεν είναι μακρινή και είναι χρονικά απροσδιόριστη. Ας εξάρουμε τη συμπεριφορά των κατοίκων της Λούτσας που αγκάλιασαν και προσφέρθηκαν να βοηθήσουν τα μέλη της θεραπευτικής ομάδας.

"Μολυσματικές" είναι οι συμπεριφορές των ανθρώπων και όχι οι άνθρωποι.

Ας ξεχάσουμε τη σκληρότητα εκείνων που θανάτωναν τα ωδικά πτηνά από το φόβο της «νόσου των πτηνών» και ας εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας σε εκείνους που την έχουν ανάγκη.

Ας κλείσουμε με το μήνυμα:

"… Υγιείς έμειναν εκείνοι που αρκούνταν στα λίγα. Τώρα δεν αναρωτιέμαι γιατί, για ποιο λόγο αρρώστησε ο ασθενής, αναρωτιέμαι με την καχυποψία για ποιο λόγο έμεινε υγιής ο υγιής και με ποιο τίμημα…”

ΛΙΝΤΕ ΖΑΛΜΠΕΡΛΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΣΑΛΟΜέ

Μελάνι

περισσότερα εδώ

http://olonos.blogspot.com/2006/03/updated.html

21 Μάρτη : Παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού

21 Μαρτίου 1960:Η «Σφαγή του Σάπερβιλ».
70 μαύροι διαδηλωτές σκοτώνονται σε διαδήλωση κατά του Απαρτχάιντ στη Ν. Αφρική.
Ο ΟΗΕ έχει καθιερώσει αυτή την ημέρα ως ημέρα υπενθύμισης για το πού μπορεί να οδηγήσει το ρατσιστικό μίσος.

Η ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας, όπως την είδε ο λύκος...

Αντιγράφω από το Anemoria:

"...Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι' αυτό. Προσπαθούσα να το διατηρώ ταχτικό και καθαρό.

Κάποτε , μια ηλιόλουστη μέρα , ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι σκουπίδια που είχε παρατήσει ένας κατασκηνωτής , άκουσα βήματα. Πήδηξα πίσω από ένα δέντρο και είδα ένα μικρό κορίτσι να έρχεται από ένα μονοπάτι , κρατώντας ένα καλάθι. Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή γιατί φορούσε αστεία ρούχα ολοκόκκινα , και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με μια κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν.

Φυσικά τη σταμάτησα για να ερευνήσω το ζήτημα. Την ρώτησα ποια ήταν , πού πήγαινε , από πού ερχόταν κ.τ.λ. Μου είπε μια ιστορία για κάποια γιαγιά που πήγαινε να την επισκεφθεί και να της πάει φαγητό.

Έδειχνε βασικά έντιμο άτομο , αλλά βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε ύποπτη μ' αυτά τα ρούχα. Έτσι αποφάσισα να της δείξω πόσο σοβαρό ήταν να εισβάλλει , χωρίς προειδοποίηση , ντυμένη αστεία.

Την άφησα να συνεχίσει αλλά , έτρεξα πριν από αυτήν στο σπίτι της γιαγιάς της. Όταν συνάντησα τη συμπαθητική γριούλα της εξήγησα το πρόβλημά μου και συμφώνησε ότι η εγγονή της χρειαζόταν ένα μάθημα. Η γριούλα συμφώνησε να κρυφτεί ώσπου να τη φωνάξω.

Έτσι , κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι. Όταν έφτασε το κορίτσι την κάλεσα να μπει στην κρεβατοκάμαρα , όπου βρισκόμουν στο κρεβάτι ντυμένος σαν γιαγιά. Το κορίτσι ήρθε με τα κόκκινα μάγουλά της και είπε κάτι άσχημο για τα μεγάλα μου αυτιά. Με είχαν προσβάλλει κι άλλοτε και έτσι προσπάθησα να πω κάτι θετικό. Είπα ότι , ίσως , τα μεγάλα μου αυτιά , μου επέτρεπαν να την ακούω καλύτερα. Δηλαδή έδειχνα ότι την συμπαθούσα και ήθελα να προσέχω αυτά που λέει. Αλλά έκανε άλλο ένα καλαμπούρι για τα γουρλωτά μου μάτια. Τώρα καταλαβαίνετε πώς άρχισα να αισθάνομαι γι' αυτό το κορίτσι που έβαζε ένα ευγενικό προσωπείο αλλά ήταν τόσο κακοήθης. Παρ' όλα αυτά έχω την τακτική να γυρίζω και το άλλο μάγουλο και της είπα ότι τα γουρλωτά μου μάτια με βοηθούν να την βλέπω καλύτερα. Η επόμενη προσβολή στ' αλήθεια με νευρίασε. Έχω κάποιο σύμπλεγμα για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το κορίτσι έκανε μια προσβλητική παρατήρηση. Ξέρω ότι θα έπρεπε να μην χάσω την ψυχραιμία μου αλλά πήδηξα από το κρεβάτι και της φώναξα πως τα μεγάλα μου δόντια ήταν χρήσιμα για να την φάω καλύτερα.

Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς , κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα κορίτσι , όλοι το ξέρουν αυτό , αλλά αυτό το τρελοκόριτσο άρχισε να τρέχει γύρω γύρω ουρλιάζοντας κι εγώ προσπαθούσα να τη φτάσω για να την ηρεμήσω. Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς αλλά αυτό φάνηκε να χειροτερεύει τα πράγματα. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε με δυνατό κρότο και ένας μεγαλόσωμος τύπος στεκόταν εκεί με το τσεκούρι του. Τον κοίταξα και κατάλαβα ότι είχα βρει τον μπελά μου. Υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο πίσω μου και την κοπάνησα.

Θα ήθελα να μπορούσα να πω πως εδώ τελειώνει η ιστορία. Όμως αυτή η γριούλα γιαγιά ποτέ δεν είπε τη δική μου πλευρά της κατάστασης. Σύντομα κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός και μοχθηρός. Όλοι άρχισαν να με αποφεύγουν. Δεν ξέρω τι έγινε το κοριτσάκι με τα αστεία κόκκινα ρούχα , όμως εγώ δεν έζησα από τότε καλά. Έτσι αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου.

Με εκτίμηση

Ο Λύκος"

"...γιατί το καλό και το κακό εμείς το ορίζουμε κάθε φορά!"

Φυλετικό μίσος στη λογοτεχνία...

Σε λίγες μέρες στην τηλεόραση ξεκινά η προβολή της σειράς "Ματωμένα χώματα" , φιλόδξη παραγωγή, που περιμένουν με μεγάλο ενδιαφέρον οι θαυμαστές της Διδώς Σωτηρίου.

Η Φρόσω μου διάβασε σήμερα ένα απόσπασμα από ένα άλλο έργο της μεγάλης λογοτέχνιδας και σκέφτηκα να το αναρτήσω. Κείμενο μεστό, αποκαλυπτικό. Ένα κορίτσι γνωρίζει το άθλιο πρόσωπο του ρατσισμού και χάνει για πάντα μια φίλη...

Διδώ Σωτηρίου, Οι νεκροί περιμένουν…

...

Η Μάργκω δεν ήταν έξυπνη και ζωντανή σαν τη Λίλη· δεν ήταν καν φλύαρη κι ευχάριστη στην παρέα. Μα κείνη την εποχή μου φαινόταν τόσο απαραίτητη μια στενή, εντελώς δι­κή μου φίλη, που να μου δείχνει στοργή, όσο απαραίτητος ήταν και ο Κλέαρχος για τη Ριρή και οι κούκλες για την Ινώ.
Δεν ήξερα τίποτα απ' τη ζωή της παρά πως ήταν εβραιοπούλα, πως ο πατέρας της, ο κύριος Λεβής, φορούσε χρυσά γυαλιά κι ήταν δικηγόρος και πως η μητέρα της, η μαντάμ Εστέρ, έβγαινε μόνο το βράδυ στις εφτά παρά τέταρτο, πολύ παρδαλά ντυμένη. Έκανε μικρά κωμικά βηματάκια, χωρίς να λυγίζει τη μέση της.
- Γιατί δε σου μιλάει ποτέ η μητέρα σου, όταν περνάει;τη ρώτησα μια μέρα.
- Δεν ξέρω, μ' απάντησε φοβισμένα και μια βαθιά μελαγχολία χύθηκε στο πρόσωπο της.
Είχα καημό μεγάλο που δεν κατάφερνα ποτέ να κάνω τη Μάργκω να γελάσει. Ήταν πάντοτε σκεφτική και μόνιμα θλιμμένη. Όταν πήγαινα καμία φορά να την πάρω απ' το σπίτι της, δε μου 'λεγε ποτέ να μπω μέσα. Πετιόταν αλα­φιασμένη στο παράθυρο και σιγά σιγά μου ψιθύριζε:
— Πήγαινε στην πόρτα σου και φτάνω.
Το μονό που ήξερα απ' το σπίτι της Μαργκώς ήταν τα αιώνια κλειστά παραθυρόφυλλα και το χολ, που μύριζε μού­χλα, κι είχε κάτι παλιά σκονισμένα ψάθινα καθίσματα, ένα σταματημένο ρολόι του τοίχου και κάτι λεκιασμένες φτηνές ταπετσαρίες, που πάνω εκεί σεργιανούσαν μιλιούνια κορέοι και κατσαρίδες.
Κάθε απόγεμα, πιανόμασταν απ' τη μέση κι αρχίζαμε το σουλάτσο στην οδό Μοσκώφ και πέρα δώθε στους γύρω μαχα­λάδες. Χαζεύαμε έξω απ' τις βιτρίνες και τα καφενεία και μασουλίζαμε σπόρους.
Μια μέρα, καθώς κατεβαίναμε το στενό του Αϊ-Χαράλαμπου, κι ήταν σχεδόν σούρουπο, είδαμε κόσμο πολύ μαζεμένο, κι ακούσαμε χάχανα και φωνές και σφυρίγματα. Πέτρες πέφτανε γύρω και λεμονόκουπες και «γιούχα», «γιούχα»!
- Καβγάς, της είπα.
Και τρέξαμε κι εμείς να χαζέψουμε.
Μόλις ανοίξαμε με κόπο δρόμο, βρεθήκαμε μπρος σ' ένα . θέαμα τραγικό. Καταμεσής στεκόταν σαν φοβισμένο ζώο η μαντάμ Εστερ. Φορούσε, αντίς καπέλο, ένα μπομπέ του πατέρα της Μαργκως, μ' ένα πελώριο φτερό διάνου. Τη φούστα της, που ήταν μεταξωτή, με ουρά, την κρατούσαν δυο μά­γκες, την ανέμιζαν και φώναζαν:
- Προσκυνήστε τη βασίλισσα του Σαββά!
Άλλα παιδιά χοροπηδούσαν ολόγυρα σαν διάβολοι και πρό­φεραν τραγουδιστά:
- Η λωλή! Η λωλή η Οβριά! II λωλή η Οβριά!
Η Μαργκω μου 'φυγε απ' το χέρι κι έτρεξε στη μητέρα της.
- Μαμή! Μαμή! είπε κλαίγοντας, βάμος...Τ' αγόρια πέσανε καταπάνω της.
— Ουξου, τσιφουταρία, που κλέβετε τα παιδιά και πίνετε το αίμα τους, ούξου!
Πρώτη φορά βρέθηκα αντιμέτωπη με το φυλετικό μίσος. Μόλις συνήρθα απ' την έκπληξη μου, ρίχτηκα κι εγώ στο στίβο. Άρχισα να χτυπάω τα δυο αγόρια, που σήκωναν τα ρούχα της μαντάμ Εστέρ, και να δαγκώνω τα χέρια των άλ­λων παιδιών, που προσπαθούσαν να με συγκρατήσουν.
— Ντροπή! Ντροπή! ούρλιαξα. Η μαντάμ Εστέρ είναι μια καθώς πρέπει κυρία, αφήστε την ήσυχη.
Τ' αγόρια δεν άργησαν να με πετάξουν χάμω χτυπώντας με στα μούτρα με τα πόδια τους. Απ' τη μύτη μου έτρεχε αί­μα, μα ούτε που το πρόσεξα. Σηκώθηκα και πλησίασα δυο χωροφύλακες, που κοίταζαν χαμογελαστοί τη σκηνή.
— Σώστε τη γυναίκα! φώναξα.
— Μα αυτή είναι μια γνωστή Εβραία παλαβή, μου απάντησαν και τελευταίως, μάλιστα, διαταράσσει και την τάξη.Απορεί κανείς πώς την αφήνουν ακόμα να κυκλοφορεί, θα αναφερθούμε...
Και προχώρησαν, έδιωξαν τον κόσμο, σταμάτησαν ένα στρατιωτικό αμάξι, έβαλαν μέσα τη Μαργκω και τη μητέρα της και τις πήγαν στο τμήμα.
Εγώ έτρεξα ξαναμμένη και κλαμένη στο γραφείο του κυ­ρίου Λεβή να τον ειδοποιήσω για όσα έγιναν, Από κείνη τη μέρα κατάλαβα το μυστικό της Μαργκώς και την αγάπησα πιο πολύ. Είχα σκεφτεί τι θα της έλεγα όταν θ’ ανταμώναμε ξανά, για να διαλύσω την πίκρα της και να μην την πληγώ­σω μα εκείνη με απόφευγε…

Διδώ Σωτηρίου, Οι νεκροί περιμένουν…, Κέδρος, 2007 (40η εκδ), σελ. 121 - 123

Τα όνειρα στοιχειώνουν στις παράγκες

Η πόλη της Πάτρας και το λιμάνι της αποτελούν πύλη εισόδου και εξόδου για χιλιάδες Έλληνες και Ευρωπαίους που κατευθύνονται από την Ιταλία στην Ελλάδα και αντίστροφα. Ταυτόχρονα είναι και πύλη εξόδου για χιλιάδες οικονομικούς (ή πολιτικούς) μετανάστες και πρόσφυγες που κινούνται από την Ασία προς την Ευρώπη. Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 σταθερά η πόλη φιλοξενεί καθημερινά χιλιάδες αλλοδαπούς, που ζώντας κάτω από άθλιες συνθήκες περιμένουν τη σειρά τους για να περάσουν (παράνομα) με τα πλοία της γραμμής στην Ιταλία και από εκεί στη βόρεια και κεντρική Ευρώπη.

Η πόλη και οι απόκληροι της Ανατολής εδώ και χρόνια βιώνουν ένα πρόβλημα που έχει πολλές προσεγγίσεις - οπτικές. Καθεμιά φωτίζει διαφορετική πλευρά του προβλήματος, εξίσου σημαντική και αναγκαία για την κατανόηση και επίλυσή του.

1. Η διεθνής συγκυρία

Οι περιφερειακές συγκρούσεις, οι βίαιες στρατιωτικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και η φτώχεια του τρίτου κόσμου γεννούν και θα γεννούν πρόσφυγες που θα αναζητούν καλύτερη τύχη στην Ευρώπη. Οι Ευρωπαίοι πρέπει να αποδεχτούν μια πραγματικότητα: εκατοντάδες χιλιάδες Ασιάτες και Αφρικανοί θα συρρέουν στις χώρες τους, προσπαθώντας να "βρουν στον ήλιο μοίρα". Έγκαιρα πρέπει να αναπτυχθούν πολιτικές υποδοχής και ένταξής τους στην ευρωπαϊκή κοινωνία. Αρνούμενοι να δούμε την αλήθεια εθελοτυφλούμε και διογκώνουμε το πρόβλημα.

2.Η παράνομη διακίνηση ανθρώπων - σύγχρονο δουλεμπόριο

Δεν μπορείς να το αποδείξεις, αλλά η όλη κατάσταση το καταμαρτυρά: διεθνές κύκλωμα δουλεμπόρων προωθεί, έναντι αδράς αμοιβής, ανθρώπους από την κεντρική Ασία στη Δυτική Ευρώπη. Τούρκοι, Έλληνες, Ιταλοί κ.ά. δουλέμποροι διαδοχικά προωθούν τους ανθρώπους αυτούς από την είσοδο της χώρας τους στην έξοδό της. Η συμμετοχή διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών (λιμενικών, διωκτικών αρχών) είναι απαραίτητη για την απρόσκοπτη λειτουργία του δικτύου και ως εκ τούτου δεδομένη. ( Ότι το κύκλωμα δρα και στην Πάτρα μαρτυρά το γεγονός ότι οι πρόσφυγες επιλέγουν το λιμάνι της και όχι το αντίστοιχο της Ηγουμενίτσας για να φύγουν.)

3. Η ανθρωπιστική πλευρά - ανθρώπινα δικαιώματα

Χιλιάδες άνθρωποι ζουν σε ξύλινα και νάυλον παραπήγματα, μέσα σε άθλιες συνθήκες χωρίς στοιχειώδεις υποδομές υγιεινής (τουαλέτα, αποχέτευση, ύδρευση, θέρμανση, φωτισμό), ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, διατροφή και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από δουλέμπορους.

4. Η δημόσια υγεία

Η συγκατοίκηση χιλιάδων ανθρώπων μέσα στις άθλιες συνθήκες που προαναφέραμε είναι βραδυφλεγής βόμβα για τη δημόσια υγεία. Κινδυνεύουν άμεσα τόσο οι ίδιοι οι πρόσφυγες όσο και οι περίοικοι.

5. Η εγκληματικότητα

Η συσσώρευση ταλαιπωρημένων και ρακένδυτων στα παραπήγματα από μόνη της αποτελεί εν δυνάμει πηγή εγκληματικότητας: μικροκλοπές και παραβατική συμπεριφορά είναι δυνατό να εμφανιστούν στην προσπάθειά τους για επιβίωση. Γενικευμένη αντιμετώπιση των ανθρώπων αυτών ως εν δυνάμει κλέφτες, απατεώνες, βιαστές κ.τ.ο. είναι επικίνδυνη και απαράδεκτη. (Δεν αποκλείουμε βέβαια την περίπτωση να παρεισφρύσουν στο χώρο του καταυλισμού κακοποιά στοιχεία, όπως έμποροι ναρκωτικών, εκμεταλλευόμενοι το συνωστισμό και τις συνθήκες που επικρατούν εκεί γενικότερα.)

6. Ο ρατσισμός

Η παρουσία των προσφύγων στις παρυφές της πόλης φέρνει στην επιφάνεια αντιδράσεις πολιτών που αγνοούν τη δυσχερή τους θέση, προβάλλουν αρνητικά χαρακτηριστικά και επεισόδια (υπαρκτά ή φανταστικά) και επιδιώκουν την πάσει θυσία εκδίωξη τους από το χώρο, αδιαφορώντας για τα αίτια της εδώ παρουσίας τους και τη μετέπειτα τύχη τους.

7. Η πρόταση

Η δημιουργία άμεσα κέντρου υποδοχής και φιλοξενίας προσφύγων στα όρια του δήμου της Πάτρας έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια. Έστω και τώρα η πολιτεία πρέπει να ιδρύσει το κέντρο που θα περιλαμβάνει ξενώνες, εστιατόριο, χώρους ψυχαγωγίας και άθλησης, ιατρείο, κέντρο ενημέρωσης και στήριξης των προσφύγων. Οι πρόσφυγες που φτάνουν στην Πάτρα πρέπει να καταγράφονται και να αποκτούν προσωρινά έγγραφα αναγνώρισης που θα τους επιτρέπουν την απρόσκοπτη μετακίνησή τους.

Η χωροθέτηση του κέντρου πρέπει να γίνει κοντά στο νέο λιμάνι και όχι σε απομακρυσμένες και απομονωμένες περιοχές, διαφορετικά οι πρόσφυγες θα το αποφεύγουν.

Φορέας υλοποίησης του έργου πρέπει να είναι η κεντρική διοίκηση και οι εδώ αντιπρόσωποί της ( Περιφέρεια Δυτ. Ελλάδας). Η Τοπική Αυτοδιοίκηση (Δήμος , Νομαρχία) δεν διαθέτει τους πόρους και σκοντάφτει στα ντόπια μικροσυμφέροντα.

Παράλληλα η κυβέρνηση πρέπει επιτέλους να αναλάβει πρωτοβουλία στα πλαίσια της Ε.Ε. και μαζί με χώρες που αντιμετωπίζουν αντίστοιχα προβλήματα (Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία)να προχωρήσουν στη θεσμοθέτηση ρεαλιστικής και μακρόπνοης πολιτικής στη βάση των αρχών δικαίου και ανθρωπισμού.

Η ροή προσφύγων από τον τρίτο κόσμο προς το Βορρά είναι αναπόφευκτη στην παρούσα διεθνή συγκυρία. Όσο νωρίτερα αναλάβουμε δράση τόσο μικρότερα θα είναι τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον.