Παραμύθι...

Κάποτε ένας ραγιάς πήγε στον πασά για ένα πρόβλημα που είχε :
- Πασά μου, έχω μεγάλο πρόβλημα, δεν χωράμε στο σπίτι. Γυναίκα, παιδιά, πεθερικά δεν γίνεται να βολευτούμε σε μία κάμαρα. Κάνε κάτι σε παρακαλώ και θα σε ευγνωμονώ αιώνια.
- Κότες έχεις στο κοτέτσι σου; ρωτάει ο πασάς.
- Εχω πασά μου, απαντάει ο ραγιάς.
- Τότε βάλε τις κότες μέσα στο σπίτι σου και έλα πάλι σε μία εβδομάδα
- Μα, πασά μου, εδώ δεν χωράμε εμείς, θα χωρέσουμε με τις κότες ;
- Κάνε αυτό που σου λέω.
Τι να κάνει ο ραγιάς, σκέφτηκε αφού το λέει ο πασάς δίκιο θα έχει, βάζει τις κότες στο σπίτι του.
Περνάει μία εβδομάδα και νάτος ο ραγιάς εμφανίζεται πάλι.
- Πασά μου, η κατάσταση έγινε ανυπόφορη, δεν αντέχεται με τίποτα.
- Κατσίκια έχεις στο χωράφι σου ; ρωτάει ο πασάς.
- Εχω πασά μου.
- Τότε βάλε και τα κατσίκια στο σπίτι σου και έλα σε δύο εβδομάδες πάλι.
- Τι να κάνει ο καημένος ο ραγιάς, υπάκουσε ξανά στον πασά του.
Μετά από δύο εβδομάδες, πάλι τα ίδια παράπονα μέχρι που ο πασάς του λέει να βάλει και τα μουλάρια στο σπίτι και να έρθει σε ένα μήνα.
Αφού πέρασε και ο μήνας ο ραγιάς παρουσιάστηκε ξανά στον πασά, έτοιμος να εκραγεί, αλλά δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά βλέπετε.
- Βγάλε τώρα τις κότες από το σπίτι και έλα την άλλη εβδομάδα.
Μετά από την εβδομάδα εμφανίζεται πάλι ο ραγιάς εμφανώς ανακουφισμένος :
- Πασά μου, να σου φιλήσω τα πόδια, μας έσωσες, πήραμε ανάσα με την σοφή σου απόφαση.

Κι έζησε ο πασάς καλά και ο ραγιάς χειρότερα...

Το τρένο της σοφίας

Αντιγράφω από τα ΝΕΑ του Σαββάτου:

Η σοφία δεν έχει καμία αντιστοιχία με τις γνώσεις ενός ανθρώπου. Στην πραγματικότητα, σοφία είναι όλα εκείνα που μένουν από τις γνώσεις κάποιου, όταν ο ίδιος αποποιείται όλα αυτά που έχει μάθει.

Ξεκινάμε από ένα σταθμό που ονομάζεται άγνοια. Είναι ο σταθμός, στον οποίο μένουν όλοι εκείνοι που ούτε καν γνωρίζουν ότι δεν γνωρίζουν και, επομένως, δεν έχουν καμία ανάγκη να μάθουν.

Αν κάποιος αποφασίσει να ανέβει στο τρένο, είναι επειδή κάποιος τού έχει απλώσει το χέρι. Αν ανέβει στο τρένο και ακολουθήσει τον σωστό δρόμο, θα φτάσει στον τόπο των ερευνητών.

Αν το κάνει καλά και δεν χάσει τον δρόμο του, θα φτάσει και στον επόμενο σταθμό. Τον σταθμό των δασκάλων. Κάποιοι από τους δασκάλους αποφασίζουν να διδάξουν, ενώ ορισμένοι θέλουν να μείνουν μόνοι με τις γνώσεις τους.

Αν ένας δάσκαλος ζήσει πολλά πράγματα για πολλά χρόνια, ίσως καταφέρει να ανέβει ξανά στο τρένο για να φτάσει στον σταθμό της σοφίας, που είναι ο τελευταίος. Είναι ο τόπος όπου ζουν όλοι αυτοί που ούτε καν γνωρίζουν ότι γνωρίζουν. Είναι αστείο, αλλά, αν ρωτήσεις έναν πραγματικά σοφό, θα σου απαντήσει «δεν γνωρίζω αν γνωρίζω», όπως ακριβώς θα σου απαντούσε ένας αδαής.

Ίσως γι΄ αυτό σε αυτή την κοινωνία που ζούμε θεωρούμε αδαείς κάποιους σοφούς και κάποιους αδαείς τούς θεωρούμε σοφούς.

Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό Λαό

Η Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό Λαό γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 29 Νοεμβρίου, σύμφωνα με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που ελήφθη το 1977, με σκοπό να κάνει γνωστό στο διεθνές κοινό το παλαιστινιακό πρόβλημα.
Η 29η Νοεμβρίου επιλέχθηκε ως ημερομηνία του εορτασμού, επειδή έχει σπουδαία σημασία για τον παλαιστινιακό λαό. Στις 29 Νοεμβρίου του 1947 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε την απόφαση 181, η οποία προέβλεπε την δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών στην περιοχή της Παλαιστίνης, ενός «Ιουδαϊκού» και ενός «Αραβικού», με κοινή πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, που θα υπόκειτο σε ειδικό καθεστώς. Από τα δυο κράτη που προέβλεπε, μόνο το Ισραήλ υφίσταται.
Οι παλαιστίνιοι, που αριθμούν γύρω στα 8 εκατομμύρια ψυχές, μόλις τώρα κάνουν τα πρώτα βήματα για τη δημιουργία του δικού τους κράτους. Πολλοί, όμως, Παλαιστίνιοι ζουν ακόμη σε εδάφη που κατέχουν οι Ισραηλινοί, συμπεριλαμβανομένης και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

Επετειος

Το βίντεο που ακολουθεί περιέχει αποσπάσματα από την εκπομπή του Στ. Κούλογλου "Ρεπορταζ Χωρίς Σύνορα".
Οι πρωταγωνιστές, μεταφέρουν προσωπικές οπτικές των γεγονότων.
Εγώ, ανάμεσα στα άλλα κρατώ τα λόγια που ακούγονται στα τελευταία λεπτα:
"...Ήτανε μέρες ανάτασης...ευτυχισμένος που έζησε αυτή την ευκαιρία..."

«Κυρία, τι βαθμό πήρατε;»

Αυτή τη σχολική χρονιά, στα (δημόσια) σχολεία της Ουάσιγκτον δεν βαθμολογούνται μόνο οι μαθητές, αλλά και οι εκπαιδευτικοί. Οι καλύτεροι θα επιβραβευτούν με μπόνους.Οι χειρότεροι θα απολυθούν. Μια ακόμα προσπάθεια του Μπαράκ Ομπάμα που διχάζει.
«Μόλις πήρα τον πρώτο μου βαθμό», λέει στην ανταποκρίτρια της «Liberation» η Χλόη, δασκάλα στο νηπιαγωγείο. «Η επιθεωρήτρια έμεινε στην τάξη μισή ώρα, ενόσω δίδασκα στα παιδιά το γράμμα S. Τελικά, μου έβαλε 274 με άριστα το 400. Απογοητεύτηκα πολύ». Η επιθεωρήτρια επισήμανε στη Χλόη πως έκανε δύο βασικά λάθη: καταρχάς, δεν παρουσίασε το γράμμα S στα 4χρονα παιδιά με «προσωπικό» τρόπο. «Ακούσαμε μια ιστορία γύρω από το γράμμα S, αναζητήσαμε το γράμμα S τυπωμένο κάπου μέσα στην τάξη, τα παιδιά σχεδίασαν το γράμμα S στο χέρι τους και στον αέρα…», λέει η παιδαγωγός. «Δεν είπα όμως τίποτα που να έχει σχέση με τις προσωπικές εμπειρίες των παιδιών. Δεν τα ρώτησα, για παράδειγμα, αν είχαν ήδη δει κάπου ένα S». Και το δεύτερο παιδαγωγικό της σφάλμα; Η Χλόη έβαλε τα παιδιά να σχηματίσουν το γράμμα S με κανονικά μακαρόνια, χωρίς να σκεφτεί να χρησιμοποιήσει ένα είδος ζυμαρικών που ξεκινούν από S, τα shell pasta- κοχύλια. Κι αν δεν βελτιωθεί, σίγουρα δεν θα εισπράξει μπόνους, πιθανώς μάλιστα να χάσει τη δουλειά της.
Τα μπόνους
Ο Μπαράκ Ομπάμα δηλώνει βαθιά πεπεισμένος για την αναγκαιότητα «να ανταμείψουμε τους καλούς καθηγητές και να πάψουμε να βρίσκουμε δικαιολογίες για τους κακούς» και γι΄ αυτό και αύξησε στα 297 εκατομμύρια δολάρια φέτος τον προϋπο λογισμό του «ταμείου ενθάρρυνσης των καθηγητών» που ίδρυσε το 2006 η κυβέρνηση Μπους. Ο Τζέισον Κάμρας, σύμβουλος του προέδρου σε θέματα εκπαίδευσης και αρχιτέκτονας της μεταρρύθμισης που δοκιμάζεται φέτος στην Ουάσιγκτον πριν επεκταθεί ενδεχομένως σε πανεθνικό επίπεδο, υπόσχεται για τους καλύτερους εκπαιδευτικούς μπόνους έως και 20.000 δολαρίων ετησίως- ο μέσος ετήσιος μισθός ενός εκπαιδευτικού είναι περίπου 65.000 δολάρια. Τα δημόσια σχολεία της Ουάσιγκτον έχουν ανάγκη αυτή τη μεταρρύθμιση, συνηγορεί η Μισέλ Ρι, υπεύθυνη Δημόσιας Εκπαίδευσης στην περιφέρεια της Κολούμπια: στα σχολεία αυτά φοιτούν κατά κύριο λόγο παιδιά φτωχών οικογενειών, μαύρων και ισπανόφωνων, τα προβλήματα είναι πολλά, οι προσδοκίες χαμηλές και πολλοί καθηγητές έχουν συνηθίσει στη μετριότητα.
Οι αντιδράσεις

Τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, ωστόσο, αντιδρούν. Το περίπλοκο σύστημα αξιολόγησης των καθηγητών που εμπνεύστηκαν οι αρχές δεν τους πείθει για το πόσο δίκαιο είναι. Η ετήσια βαθμολογία του καθηγητή, αυτή που θα κρίνει και το μέλλον του, στηρίζεται σε τέσσερις συνιστώσες: στις πέντε βαθμολογίες που θα δώσουν στη διάρκεια της χρονιάς οι επιθεωρητές κατά τις ισάριθμες μισάωρες επισκέψεις τους· στα αποτελέσματα του σχολείου ως συνόλου· στον «επαγγελματισμό» του διδάσκοντος (καθυστερήσεις ή αδικαιολόγητες απουσίες κατεβάζουν τον βαθμό)· και στις επιδόσεις των μαθητών σε τεστ που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο τον Απρίλιο. Οι συνδικαλιστές όμως εντοπίζουν πολλά προβλήματα σε αυτόν τον τρόπο αξιολόγησης: «Μπορείτε να μου πείτε τι σημαίνει “δυναμικό μάθημα”;», ρωτά δίνοντας ένα παράδειγμα ο Τζορτζ Πάρκερ, πρόεδρος του συνδικάτου εκπαιδευτικών της Ουάσιγκτον (WΤU). «Για να βαθμολογηθεί με άριστα ένας εκπαιδευτικός πρέπει να έχει στην τάξη “δυναμική παρουσία”, μεταδίδοντας παράλληλα στους μαθητές “ενθουσιασμό για το μάθημα”. Πόσο αντικειμενικά είναι όλα αυτά;».
Ενστάσεις και θεωρίες συνωμοσίας
ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ έχουν πολλές ενστάσεις. Στην Ουάσιγκτον, λένε, υπάρχουν εύκολες, δύσκολες και πολύ δύσκολες συνοικίες, όπου τα παιδιά φτάνουν πεινασμένα στο σχολείο, ακούνε πυροβολισμούς απ΄ έξω όταν πάνε για ύπνο το βράδυ και γίνονται μάρτυρες εμπορίας ναρκωτικών στη γωνιά του δρόμου. Δεν μπορούν, υποστηρίζουν, να αξιολογούνται με τον ίδιο τρόπο όλοι οι καθηγητές, όλων των περιοχών. Στη χώρα της συνωμοσιολογίας, όμως, υπάρχουν κι αυτοί που βλέπουν πίσω από το νέο αυτό σύστημα αξιολόγησης «έναν σοφιστικέ τρόπο να εκδιωχθούν όλοι οι παλιοί καθηγητές ώστε να αντικατασταθούν με νεώτερους». Η θεωρία αυτή, μάλιστα, εμπεριέχει και την «απαραίτητη» ρατσιστική παράμετρο«οι περισσότεροι παλιοί καθηγητές είναι μαύροι»…
ΠΗΓΗ: aristeroenotikopsifodeltio.wordpress.com

Στο φίλο που 'φυγε...

Ποτάμι ορμητικό
Μας συνεπήρε
Τα θέλω σκέπαζαν τα μπορώ

Χάρτης φθαρμένος
Τους καταρράκτες έκρυβε

Αδαείς
Ιδανικοί κι ανάξιοι
Ανέμελοι

Πάνω σε φτηνά σκαριά
Το ρεύμα μας τραβούσε

Το πέλαγος προσμέναμε
Λιμάνια ν' αράξουμε
Ντόκο να δέσουμε

Στην πρώτη στροφή
Ανέτοιμο ήταν το σκαρί μας

(Με το καλό να μας ξανάρθεις...)

Tell me why...

(Ευχαριστώ το Νίκο Μ. που μου το έστειλε...)

«ΌΧΙ» δασκάλων στις μαθητικές παρελάσεις

Ο Σύλλογος διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης αντιτίθεται στη συμμετοχή των μαθητών του στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου εκφράζοντας τις παιδαγωγικές αντιρρήσεις στο θεσμό της μαθητικής παρέλασης.

«Η ολοκληρωτική νοοτροπία, ο αποκλεισμός και οι διακρίσεις, ο μιλιταρισμός, η ψυχολογία μαζικής πειθαρχίας και η αφομοίωση δεν έχουν προφανώς καμιά σχέση με την κατάκτηση της ιστορικής γνώσης και την κριτική προσέγγιση της συλλογικής μνήμης από τους μαθητές Αν κάτι πρέπει να διδάσκονται τα παιδιά από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο είναι αυτό που χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωναν στους δρόμους με τη λήξη του πολέμου: “Ποτέ πια πόλεμος, ποτέ πια φασισμός στη γη” Κι αυτό φυσικά δε μπορεί να γίνει μέσα από την παρέλαση, το αντίθετο μάλιστα», αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο Σύλλογος των δασκάλων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού. Παρέλαση με το ζόρι

Ωστόσο, παρά την άρνηση των δασκάλων, οι μαθητές του 1ου Πειραματικού θα παρελάσουν με …άνωθεν επιβολή. Αυτή είναι η απόφαση του Διευθυντή του 1ου Γραφείου της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης.

Η απόφαση αυτή προκάλεσε την αντίδραση του Εποπτικού Συμβουλίου των Πειραματικών Δημοτικών Σχολείων του ΠΤΔΕ-ΑΠΘ, το οποίο απαρτίζουν ο επίκουρος καθηγητής, Αθανάσιος Αϊδίνης και οι λέκτορες Τάσος Λιάμπας και Έφη Παπαδημητρίου. Με ομόφωνη απόφασή του το εποπτικό Συμβούλιο εκφράζει την υποστήριξή του στο Σύλλογο Διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου για τις παρελάσεις, θεωρώντας τις «ως συντηρητικά ιδεολογικά σύμβολα και αναχρονιστικές πρακτικές που αντιτίθενται στην υπόσχεση της Παιδαγωγικής ως Επιστήμης της Εκπαίδευσης για ένα ανθρώπινο και δημοκρατικό σχολείο για όλα τα παιδιά, που προετοιμάζει το δημιουργικό, κοινωνικό, ικανό για συνεργασία και ολόπλευρα ολοκληρωμένο άνθρωπο».

Ο Σύλλογος διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δ. Σ. Θεσσαλονίκης του ΠΤΔΕ του ΑΠΘ θυμίζει μεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή του ότι: «Το μαθητικό συμπλήρωμα στις στρατιωτικές παρελάσεις ξεκίνησε στα χρόνια του Μεταξά, όταν η ομοιομορφία της εμφάνισης μαθητών και μαθητριών ήταν δεδομένη, ενώ η στρατιωτικοποίηση της νεολαίας ( Ε.Ο.Ν.) ήταν βασικός στόχος του καθεστώτος. Από τότε οι μαθητικές παρελάσεις συνεχίζονται αδιάλειπτα καθοριζόμενες από ένα θολό νομοθετικό πλαίσιο -«προαιρετικά και με το ζόρι», παρά την καταδίκη της χώρας μας από το ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων για το θέμα της υποχρεωτικότητας της συμμετοχής μαθητών και εκπαιδευτικών σ΄ αυτές. Η μόνη περίοδος που τέθηκε ουσιαστικά ζήτημα κατάργησής τους ήταν αμέσως μετά τη χούντα. Όμως οι παρελάσεις έμειναν ανέγγιχτες από οποιαδήποτε απόπειρα «εκσυγχρονισμού» ακολούθησε και έτσι μέχρι σήμερα μαθητές και μαθήτριες συνεχίζουν να παίζουν τα στρατιωτάκια με τους εκπαιδευτικούς (και ιδίως τους/τις γυμναστές/τριες) σε ρόλο «επιλοχία».

«Προφανώς, η μαθητική παρέλαση (και μάλιστα στρατιωτικού τύπου) δεν αντέχει ούτε τη στοιχειώδη κριτική προσέγγιση από οποιαδήποτε σύγχρονη παιδαγωγική σκοπιά. Αφού όλα στην παρέλαση παραπέμπουν σε παιδαγωγικούς αρχαϊσμούς στρατιωτικού τύπου. Γι’ αυτό και όλη η προετοιμασία είναι μια ξεκομμένη δράση στο χώρο του σχολείου. Συναντά τη χαρούμενη αποδοχή των μαθητών/τριών, μόνο γιατί γίνεται «έξω» και αντιμετωπίζεται με την ιλαρότητα ενός παιχνιδιού ρόλων. Έτσι όμως η «εγχάραξη» επιτυγχάνεται πολύ ευκολότερα, αφού οι «συνθήκες πρόσληψης» είναι σχεδόν ιδανικές (πολύ θα θέλαμε ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής εκπαιδευτικής διαδικασίας να γίνεται «έξω» και με «παιχνιώδη» διδακτική προσέγγιση). Όμως τι ακριβώς «εγχαράσσεται»;

α) Διαχωρισμός-διακρίσεις: αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ολοφάνερα σεξιστικό), αλλά και ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο). Και κυρίως άξιοι/ες ξεχωριστά -η Ελλάδα της σημαίας-πληβείοι πίσω. Μάλιστα η εξάδα μόνο πηγαίνει συνήθως στη Δοξολογία και πάντα μπροστά- ξεκομμένη από τον υπόλοιπο μαθητικό όχλο. Εδώ, συναντάμε και το μεγάλο θέμα της απόρριψης των παιδιών με αναπηρίες. Η εγκύκλιος που επιτρέπει και τη συμμετοχή ανάπηρων στην πράξη περιορίζεται στους/ις σημαιοφόρους και αποτελεί καταφανώς επικοινωνιακό τρικ, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γενικευτεί, αφού οι απαιτήσεις για τη συμμετοχή στα «παρελαύνοντα τμήματα» δεν σέβονται διόλου τις ιδιαίτερες δυσκολίες και ανάγκες αυτών των παιδιών.

β) Θηριοδαμαστικός παβλοφισμός: Όλοι/όλες περπατάμε με το ίδιο αφύσικο βήμα, μετά από πολύωρη, μάλιστα, εκγύμναση, που μετατρέπει το σχολείο σε τσίρκο. Για να μπορούμε να «στοιχιζόμαστε» βλέποντας μόνο το κεφάλι του μπροστινού μας και να «ζυγιζόμαστε» ρίχνοντας ματιές στο πλάι στο/στη διπλανό/ή μας και εντέλει να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με το ρυθμό που επιβάλλει -παβλοφικά-η σφυρίχτρα ή το «ένα στο αριστερό».

γ) Αγελισμός - ομοιομορφία: συνδέεται με το προηγούμενο όσον αφορά στην κίνηση στο χώρο, αλλά επεκτείνεται και στην ενδυμασία. Την πιο ορατή προσπάθεια υποταγής του ατόμου στη μαζική ομοιομορφία του συνόλου. Τώρα τελευταία, μάλιστα, έχουμε σύνδεση του εθνικοσοσιαλιστικού αυτού κατάλοιπου με το θεσμό της χορηγίας. Συνήθως φροντιστήρια «χορηγούν» μέρος (φουλάρια, γιλέκα, μπερέδες κ.λ.π.) της ενδυμασίας.

δ) Υποβιβασμός του ελεύθερου πολίτη σε υποταγμένο «υπήκοο»: Από ποιο φεουδαρχικό χρονοντούλαπο άραγε βγαίνουν αυτοί οι «επίσημοι» που στέκονται κάθε φορά στην εξέδρα (δεσπότης, στρατηγός, νομάρχης -οι αρχές και εξουσίες του τόπου) επιθεωρώντας με βλοσυρό βλέμμα τους υπηκόους τους, καθώς αυτοί τους «αποδίδουν τιμές» (γιατί άραγε;) στρέφοντας την κεφαλή δεξιά (ενώ ταυτόχρονα κοιτάνε λοξά τη «στοίχισή» τους και ακόμα πιο λοξά τη «ζύγισή» τους);

ε) Κιτς και αισθητική κακογουστιά: Εκτός από τον τρόπο που κινούμαστε και τα ρούχα που φοράμε στην παρέλαση ακούμε και μουσική (δεν υπάρχει τελετουργία χωρίς μουσική υπόκρουση άλλωστε, εκτός από αυτές που απαιτούν πλήρη σιωπή). Και τι μουσική! Στρατιωτικά εμβατήρια (την κακοποίηση, δηλαδή, της όποιας συμφωνικής παράδοσης της Δύσης) που επενδύουν μουσικά κάποια άτεχνα στιχάκια εθνικιστικού κρεσέντου.

στ) Eθνικιστική μονοπολιτισμικότητα: Παρά τα ρητορικά φληναφήματα περί «σεβασμού των πολιτισμικών διαφορών» οι παρελάσεις αποτελούν έναν ακόμη μηχανισμό (τον πιο χοντροκομμένο, ίσως) για την επιβολή είτε της αφομοίωσης είτε της ρατσιστικής απόρριψης και του αποκλεισμού του «διαφορετικού» από την εκπαιδευτική διαδικασία. Οι «καθιερωμένες» πλέον αντιπαραθέσεις γύρω από το ζήτημα των αλλοδαπών σημαιοφόρων το αποδεικνύουν περίτρανα.

ΠΗΓΗ: TVXS

Το κάστρο της Πάτρας

μια εργασία της Δέσποινας – Βασιλικής Σ.

(στα πλαίσια της ευέλικτης ζώνης) Το Κάστρο της Πάτρας χτίστηκε κατά το δεύτερο μισό του 6ου μ.Χ. αιώνα, επάνω στα ερείπια της αρχαίας Ακρόπολης. Βρίσκεται σε ένα χαμηλό λόφο του Παναχαϊκού σε απόσταση 800 μέτρων περίπου από την ακτή. Τα τείχη του περικλείουν μία έκταση 22.725 τ.μ. και αποτελείται από έναν τριγωνικό εξωτερικό περίβολο, ενισχυμένο με πύργους και προμαχώνες, που προστατεύονταν αρχικά από βαθιά τάφρο και ένα εσωτερικό περίβολο που υψώνεται στη Β.Α. γωνία και επίσης περιβάλλεται από τάφρο. Κατασκευάστηκε από τον Ιουστιανό μετά τον καταστροφικό σεισμό του 551 με υλικά προχριστιανικών οικοδομημάτων για την άμυνα της περιοχής και των κατοίκων της. Στους αιώνες που ακολούθησαν και έως το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρέμεινε σε αδιάκοπη χρήση για την άμυνα της πόλης, αλλά και ως διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο. Στους Βυζαντινούς αιώνες, μέχρι τον ερχομό των Φράγκων (1205) το πολιόρκησαν Σλάβοι, Σαρακηνοί, Βούλγαροι, Νορμανδοί κ.α. χωρίς όμως να κατορθώσουν να το κατακτήσουν. Στα 805 μ.Χ. οι κάτοικοι της πόλης πολιορκήθηκαν στο κάστρο από Σλάβους και Σαρακηνούς και η νίκη τους που αποδόθηκε σε θαύμα του πολιούχου Αγίου Ανδρέα, ήταν σημαντική για την αναχαίτιση των βαρβαρικών επιδρομών στην Πελοπόννησο. Οι Φράγκοι σταυροφόροι, το μεγάλωσαν, το ενίσχυσαν και άνοιξαν τάφρο στις τρεις πλευρές του. Το 1278 υποθηκεύτηκε στο Λατίνο Αρχιεπίσκοπο ενώ το 1408 παραχωρήθηκε από τον Πάπα για πέντε χρόνια και έναντι μισθώματος, στους Ενετούς. Στα χέρια του Λατίνου Αρχιεπισκόπου έμεινε έως το 1430 που απελευθερώθηκε από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Ο Κωνσταντίνος προχώρησε σε προσθήκες και επισκευές των τειχών. Oι Τούρκοι το κατέλαβαν το 1458 και παρέμειναν εκεί όλη σχεδόν την περίοδο της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα.
Το κάστρο πέρασε στα χέρια των Ελλήνων μόλις το 1828 μετά την παράδοσή του από την τουρκική φρουρά στο Γάλλο στρατηγό Μαιζόν. Στα χρόνια 1941-1944 ήταν στη γερμανική κατοχή από την οποία ελευθερώθηκε μαζί με την Πάτρα στις 4 Οκτωβρίου 1944. Από το 1973 το Κάστρο είναι στην εποπτεία της 6ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Στο λυόμενο θεατράκι (640 θέσεων) που βρίσκεται στο εσωτερικό περίβολο, φιλοξενούνται κάθε καλοκαίρι πολιτιστικές εκδηλώσεις. Οι οικοδομικές φάσεις που διακρίνονται σήμερα στο κάστρο αποτελούν μαρτυρία των εργασιών που πραγματοποιήθηκαν από τους εκάστοτε κατακτητές του για την επισκευή του και την προσαρμογή στις εξελίξεις της πολεμικής τεχνολογίας. Σε ειδική εσοχή στην τοιχοποιία, είναι εντοιχισμένος κορμός αγάλματος και κεφάλι ανδρός των ρωμαϊκών χρόνων. Το παραμορφωμένο αυτό άγαλμα πήρε μυθικές διαστάσεις στα μάτια των κατοίκων της Πάτρας. Έγινε το στοιχειό της πόλης, η «Πατρινέλα». Η παράδοση λέει ότι ήταν γυναίκα μεταμορφωμένη σε άντρα στα χρόνια της Τουρκοκρατίας που φυλάει την πόλη από επιδημίες και κλαίει τις νύχτες, όταν πεθαίνει κάποιος γνωστός Πατρινός.

Save Mitsos...

Το Διαδίκτυο είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ανοιχτός σε όλους,
καλούς και ... όχι τόσο καλούς ανθρώπους !
Ας προστατεύσουμε τα παιδιά μας...
Περισσότερα στο www.saferinternet.gr