______από σπόντα

Να δεις τι σου 'χω για μετά...

2011-09-28T23:42:00.000+03:00

ή μαθήματα νεώτερης ελληνικής ιστορίας.

(Τρίτη συνέχεια μιας μισοειπωμένης ιστορίας.)

Πίστευα ότι ξεκίνησε από μια πρόσκληση για ένα φεστιβάλ κι έκλεισε με μια παράκληση σε ένα mail...
Όμως τώρα που γράφω συνειδητοποιώ ότι ξεκίνησε πριν από είκοσι και πλεον χρόνια στα Γιάννενα, στο κάστρο, συνεχίστηκε στην Πάτρα, πάλι στο κάστρο...
Κι η συνέχειά της;
Δεν ξέρω αν θα 'ναι ένα συγκεκριμένο κάστρο σε μια συγκεκριμένη πόλη... Θα'ναι σίγουρα ένα ''ΚΑΣΤΡΟ'',μια αλλιώτικη πρόκληση..

Να δεις τι σου 'χω για μετά

Στο ασανσέρ σφάζουν αρνιά,
στο ρετιρέ κριάρια
και στο μεγάλο living-room,
με robe de chabre κυκλοφορούν.

Στον καμπινέ πάνε συχνά
και στον μπιτέ καβάλα,
προσεύχονται διά πασών,
εις το λαχείο συντακτών.

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό,
απ' το 50 και μετά,
μας έχουν πνίξει τα μπετά,
να δεις τι σου 'χω για μετά.

Στου Στρατηγάκη την αυλή
και στ' άλλα ινστιτούτα,
λέει πολλοί είναι μαζεμένοι,
Ρωμιοσύνη μου καημένη.

Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει,
μα κόκαλα τσακίζει,
με yes, με sorry και λοιπά
και με σπασμένα Αγγλικά.

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό,
απ' το 60 και μετά,
ανά, κατά, διά, μετά,
να δεις τι σου 'χω για μετά.

Καβάλα πάνε σινεμά,
καβάλα supermarket,
μπαίνουμε σ' άλλη εποχή,
ποιο στέρεο και ΙΧ.

Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών
κι αντίσταση και γύψος,
Πολυτεχνείο ξαφνικά,
μεταπολίτευση και τα λοιπά.

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό,
απ' το 70 και μετά,
μας έχουν πνίξει τα σκατά,
να δεις τι σου 'χω για μετά.

Εδώ και τώρα εναλλαγή
και πανταχού το νέφος,
από τα out και τα in
βγήκανε γιάπηδες με jean.

Σκυλάδικα στην εθνική,
disco στην παραλία,
ανάδελφος ελληνισμός,
ενώ επίκειται σεισμός.

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό,
απ' το 80 και μετά,
να δεις τι σου 'ρχεται μετά,
να δεις τι σου 'χω για μετά.

Στο 90 φτάσαμε,
εμπρός ταχύ το βήμα,
να το ακολουθήσουμε,
γιατί καθυστερήσαμε.

ΕΟΚ, ΝΟΥΔΟΥ, περικοπές,
Κυπριακό και Σκόπια,
Θεέ μου πως φτάσαμε ως εδώ
στα σύνορα του εξαποδώ.

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό,
απ' το 90 και μετά,
να δεις τι σου 'χω για μετά.

Μα η Ελλάδα ως γνωστόν
ποτέ της δεν πεθαίνει
και όπως έχει ειπωθεί,
κάποια στιγμή θ' αναστηθεί.

Μητέρα μεγαλόψυχη
ή φάντασμα και ζόμπι,
ας κάνουμε υπομονή,
το 2000 θα φανεί.

Με άλλα λόγια θα στο πω
κι έναν ανάπηρο σκοπό,
την ονειρεύτηκα ξανά,
συγκάτοικο σ' ένα βραχνά,
να με ξυπνάει με βρισιές.
Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Χαλάει ο κόσμος...

2011-09-26T23:21:00.000+03:00

(συν) Ο χώρος γέμισε... Νεολαίοι που αντανακλούν όνειρα στο βλέμμα τους. Μεσήλικες και καλοντυμένες πρώην συντρόφισσες. "Το υποκείμενο της επανάστασης", όπως λέει κι ο Βασίλης. Οι κρόταφοι γκρίζοι... Ο καλλιτέχνης εκεί πάνω ψάχνοντας στήριγμα σ' ένα κοινό που ψάχνει τα σουβλάκια στον πάτο της χαρτοσακούλας.Τα χρόνια πέρασαν. Το μαρτυρά η σκηνή, το μαρτυρά η πλατεία...
(Για το Βασίλη. Μέρος 2)

Χαλάει ο κόσμος
Χαλάει ο κόσμος ακριβώς έξω απ την πόρτα,
Κι εγώ κλεισμένος μες το σπίτι μοναχός
Στην τηλεόραση τα ίδια γεγονότα
Την ίδια σούπα καταπίνω διαρκώς
Ίσως αργά να προβληθεί και καμιά τσόντα
Και ίσως αύριο να γίνουν όλα αλλιώς
Μπορεί να πέσει κάνα λαχείο
και να την κάνω μια για πάντα απ το γραφείο
...και καληνύχτα.

Χτυπούν τακούνια στα πατώματα και σπάνε
Μες στ' όνειρό μου έχει ανάψει ο χορός
Γυναίκες όμορφες με δίψα με κοιτάνε
Καθώς χορεύουν ιδρωμένες μέσ το φως
Κι από το κέντρο του κορμιού μου με τραβάνε
Να θυμηθώ τι ναι ουρανός και τι βυθός
Μου έχουν λείψει αυτά τα ύψη
Στη χειμερία νάρκη που χω υποκύψει

Μα θα ξυπνήσω, δεν θα ξυπνήσω
Και τότε πίσω τη ζωή μου θα ζητήσω
Θα πάρω πέτρα, κεφάλια μέτρα
Και της καρδιάς μου θα γεμίσω τη φαρέτρα
Και θα ορμήξω τον εαυτό μου να ξαναβρώ.

Στο σκαλοπάτι μου σειρήνες διαφημίσεις
Μ' άτοκες δόσεις αγοράζεις το Θεό
Χαρίζουν χρήματα με κάρτες και ρυθμίσεις
Κι ό,τι σου δίνουνε σου το ζητάν διπλό.
Ψάχνω στις τσέπες μου και κοίτα μη ρωτήσεις
Εκεί στο βάθος τους τι πρόκειται να βρω
Και δε γελάω μ αυτή τη πλάκα
Δεν είν αστείο να σε παίρνουν για μαλάκα
Και να στο λένε.

Πού να χαθήκαν όλ αυτά που χα πιστέψει
Σε ποιο ντουλάπι, σε ποιο χρόνο, ποια εποχή
Ότι αγαπούσα ξένα χέρια το χουν κλέψει
Και της ζωής μου πια η θέση είν αδειανή.
Με ένα ψέμα μου παγίδεψαν τη σκέψη
Με ένα άλλο μου λερώσαν την ψυχή
Κι ενώ το ξέρω και υποφέρω
Κάτω απ της μοίρας μου κοιμάμαι το σομπρέρο.

Στίχοι: Δημοπούλου Λίνα
Μουσική: Τσακνής Διονύσης

Η σύμβαση...

2011-09-25T07:30:00.000+03:00

Παρασκευή βράδυ και αφήνοντας το αυτοκίνητο κάπου στα πεύκα προχώρησα προς το κάστρο.
Δεν ήταν σίγουρα για το φεστιβάλ...
Ούτε για τη συναυλία. (Οι συναυλίες στα φεστιβάλ μου θυμίζουν πιανίστα σε μπαρ του Φαρ Ουεστ. Παίζει συνεπαρμένος μια μουσική που κανείς δεν ακούει, κανείς δεν καταλαβαίνει...)
Ήταν για το Βασίλη...
Ήταν για τις μνήμες... Σε ένα άλλο κάστρο δυο δεκαετίες πριν, όταν η υγρασία μιας λίμνης μακρινής τώρα πότιζε τη δίψα μας...
(Για το Βασίλη, που το ζήτησε. Μέρος 1ο)

Σύμβασις Αορίστου Χρόνου

Η σύμβαση υπογράφτηκε με μάρτυρες πολλούς
κι έχει καθαρά και την υπογραφή μου
δεμένος μέχρι κόκκαλο και όρους πονηρούς
θα έχω μιά ζωή οδηγό κι ερμηνευτή μου

Θυμάμαι ότι υπόγραφα πολύ-πολύ μικρός
με πέννα από φτερό, νομίζω, και μελάνι
μόνο από ανάγνωση δεν ήξερα ο φτωχός
κι έτσι τον χρόνο κυνηγώ που τρέχει και δεν φτάνει

Όσες φορές χρειάστηκε να την συμβουλευτώ
μονίμως είχα άδικο κι έπρεπε να πληρώνω
κι αν κάποτε αποφάσιζα μονάχος να σκεφτώ
η σύμβαση απαγόρευε να σκέφτομαι και μόνος

Κρατάω κι εγώ τη σύμβαση με χέρι χαλαρό
και ψάχνω νά'βρω κάποιον που να θέλει να την κλέψει
διότι εντός της γράφεται και μάλιστα ρητώς
ο κάτοχος της δεν μπορεί να τηνε καταστρέψει

Αλίμονο ο κακόμοιρος δεν πρόσεξα καλά
αντίγραφα οι μάρτυρες κρατούν και σημειώσεις
κι αν ίσως από αμέλεια χαθεί και τα λοιπά
προβλέπει το συμβόλαιο πολύ βαριές κυρώσεις
Στίχοι-Μουσική: Διονύσης Τσακνής

Σιγά μην κλάψω...

2011-06-29T23:52:00.000+03:00

Κρυβόμουν

στις πιο βαθιές πτυχές του ονείρου...

Φόβος;

Φόβος.

( Ήταν μια λύση.)

Όμως μπορούσα να ονειρεύομαι

κι αυτό ήταν λύση.

Κι ήρθαν κρατώντας δώρα οι εχθροί, ντυμένοι φίλοι,

[το 'χες πει μα εγώ δε σε διάβαζα....]

Κι όταν πίστεψαν πως μ' αποκοίμισαν

άρχισαν τ' αποτρόπαιο έργο τους...

Μιλώ σε χρόνο παρελθόντα!

Λάθος!

Μιλώ για το παρόν μου

Για την άρνηση που κουβαλώ

Για τα θέλω μου

Για την αδιάλλακτη πορεία

Το πείσμα του όνου

Η μεθοδικότητα του μυρμηγκιού

Σιγά μην κλάψω

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας
Μουσική: Γιάννης Αγγελάκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Αγγελάκας
Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είν' ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω,
σ' ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθ

Πόλεις που διάβηκα...

2011-06-19T01:41:00.003+03:00

Η πόλη σέρνεται στο χρόνο κουβαλώντας το φορτίο του βίου της, γριούλα ζαλωμένη με το δεμάτι των χρόνων, προχωρά αγκομαχώντας και παλεύοντας να ζήσει. Στη διαδρομή σταματά, λασκάρει τα σκοινιά, πετά τα περιττά, μαζεύει καινούρια. Στυλώνεται σπρώχνοντας με τις πατούσες το χώμα, ανασηκώνεται για να συνεχίσει τη διαδρομή προς τη φθορά, το θάνατο.

Κάθε πόλη - γιαγιούλα έχει τη δικιά της περπατησιά, το προσωπικό της φορτίο, την αφήγησή της. Η θωριά της αντανακλά τα συναπαντήματά της, τη χάραξαν βαθιά, ανεξίτηλα.

Γριές κοκότες σκεπάζουν το παρελθόν τους, φορώντας φανταχτερά κουρέλια, φτιασιδώνονται για να κρύψουν τις ζάρες, ανασηκώνουν τα βυζιά τους, θαρρώντας πως ξεγελούν το χρόνο.

Άλλες πάλι αφήνονται στη μοίρα, φτιασιδώνονται από συνήθεια, φορούν τα ίδια και τα ίδια, χάνουν σιγά σιγά την αύρα τους. Μυρίζουν μούχλα, ιδρωτίλα και απλυσιά.

Κι άλλες, γερασμένες ή ξανανιωμένες, τις βλέπεις και κάθε πτυχή τους, κάθε τους κίνηση, ήχος που έρχεται από το παρελθόν τους, στο πετά μπροστά και σε προκαλεί. "Αυτή είμαι", σου φωνάζει, "τα χρόνια είναι οι εμπειρίες μου. Έλα να τις γευθείς, να τις χαρείς!". Ζευγαρώνουν με το νιο που τις γεύεται και μπολιάζονται με τη φρεσκάδα του. Μεγαλοκυράδες και μεγαλοκόριτσα συνάμα...
Περπατώ δρόμους ελληνικών πόλεων και αναζητώ τη δικιά τους μορφή. Το κρυμμένο πρόσωπο κάτω από πλάκες πεζοδρομίου και ασφάλτινα οδοστρώματα.
Η Αθήνα, θα 'θελε πολύ, μα δε μπορεί. Δεν τη βοηθά το βαρύ της φορτίο. Φτιασιδώθηκε βιαστικά και άτσαλα, γοήτευσε τους επαρχιώτες που παράτησαν το χωράφι και το κοπάδι και έτρεχαν να χωθούν στα σκέλια της. Μα αυτή ήταν εκεί να πάρει κι όχι να δώσει. Να πάρει το μεροκάματο και να αφήσει το φτωχό Ρουμελιώτη ή τον Πελοποννήσιο, που μύριζε ακόμη τυρίλα και χωριατίλα, αποκαμωμένο να καμώνεται ότι την κατέκτησε. Σαν αράχνη έστησε τα δίχτυα τα δολοφονικά. Στο τέλος απόκαμε, αφέθηκε κι εκείνοι την εκδικήθηκαν για τα ψέματά της.
Η Πάτρα, γέρασε πριν την ώρα της. Νεόπλουτη, αρνήθηκε το βιος της και τη μοίρα της. Τη γήτεψε η Δύση, πίστεψε πως θα της μοιάσει. Κι όπως χάζευε τα καράβια που φεύγαν φορτωμένα με σταφίδα, ξέχασε τα παιδιά της. Ατάιστα σεργιάνιζαν στους δρόμους της, την αρνήθηκαν, μασκαρεύτηκαν και μπούκαραν μαζί με τις σταφίδες ή έμεναν κρεμασμένα στα κάγκελα και φαντασιώνονταν ταξίδια μακρινά και δοξασμένες παρελθούσες μέρες.
Τα Γιάννενα κολλημένα στη λίμνη, νησί στα ηπειρώτικα βουνά, πότισαν με την υγρασία της την ιστορίας τους. Τη ρούφηξαν σιγά σιγά την αγάπησαν και νιώθουν περήφανα γι' αυτό. Τα παιδιά της το μαρτυρούν, καμαρώνουν για τη γριά μάνα - πόλη, τη φροντίζουν, τη φτιασιδώνουν και την αφήνουν να χαζεύει τα κάλλη της στην Παμβώτιδα.
Περνώντας γρήγορα κι απ' την Καστοριά, και χαζεύοντας το είδωλό της στα λιμναία νερά, θάρρεψα πως βάδιζα σε γνωστά μονοπάτια. Τούτη η γιαγιά κάποια στιγμή ένιωσε απειλημένη, δεν το κρύβει... Φαίνεται όμως πως άντεξε. Έκρυψε τα κάλλη της στα σοκάκια του Ντολτσού, στις βυζαντινές εκκλησιές της και στην ομίχλη που σκέπαζε το Δισπηλιό.
Μακρινή της ξαδέρφη η Θεσσαλονίκη, κούρνιασε στον κόρφο του Θερμαϊκού και για αιώνες απολαμβάνει την ξιπασιά του. Πολύφερνη νύφη, γοήτεψε και γοητεύτηκε. Μοίραζε τις χάρες της και το χαιρόταν. Κάποιες φορές χαζεύει πολιτείες πρωτεύουσες και προσπαθεί να τους μοιάσει. Κουβάλησε κι αυτή τους χωριάτες της, τη βίασαν. Μα κάτι μου λέει πως θα αντέξει. Χωνευτήρι τα σκέλια της και θα τους λιώσει.Σήμερα ταλαιπωρείται, ψάχνει γιατρειά, φοβάται. Εγώ όμως τη νιώθω σαν αγαπητικιά που με ξεγέλασε, θέλω να πιστεύω πως θα γιάνει. Το 'χει ανάγκη ο βοράς της. Είναι η ανάσα του, η αύρα του...
Κάθε πόλη - γιαγιά και μια ιστορία. Να κάθεσαι στα πόδια της να την ακούς, αυτό της φτάνει. Η προσοχή σου τη ζωντανεύει. Η συντροφιά σου την τρέφει. Της δίνει δύναμη στο πάλεμα με το χρόνο. Τη συντηρεί στους αιώνες. Η αγάπη μας, η έγνοια μας...

Μ. Αναγνωστάκης, Επιτύμβιον

2011-03-31T20:55:00.001+03:00

Πέθανες- κι έγινες και συ: ο καλός,
O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Tριάντα έξη στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι
αντιπροέδρων,
Eφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που
προσέφερες.

A, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο τόξερα τί κάθαρμα ήσουν,
Tί κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα
Kοιμού εν ειρήνη, δεν θα ‘ρθώ την ησυχία σου να ταράξω.
(Eγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο.)
Kοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θά ‘σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.

Γιατί Ιστορία...

2011-03-06T00:08:00.000+02:00

Αν ο ιστορικός κάθε έθνους έχει καθήκον να πει σε κάθε καιρό την αλήθεια, το καθήκον αυτό γίνεται επιτακτικότερο από κάθε άλλον και από ποτέ άλλοτε στον Έλληνα που συγγράφει σήμερα την ιστορία της ελληνικής επανάστασης, για να δείξει, μέσω των γεγονότων, προς τους ομογενείς και ομοπίστους που έχουν ορμήσει καταφάνερα προς την ελευθερία ποια είναι τα άξια να κατακτηθούν και να επαινεθούν, ποια πρέπει να αποφευχθούν και ποια είναι επιλήψιμα, «γιατί αν κάποτε βρεθούν στην ίδια θέση, να μπορούν, βασιζόμενοι στα προηγούμενα, να κάνουν καλή χρήση των συγχρόνων τους».

Σπυρίδων Τρικούπης, Λονδίνο 1860

Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης

2011-02-22T19:38:00.000+02:00

Ένα κύμα λαϊκών εξεγέρσεων σαρώνει τις αραβικές χώρες...

Κάτι κυοφορείται εκεί κάτω, αλλά οι γνώσεις μας για την περιοχή και τα γεωπολιτικά παιχνίδια δεν μας επιτρέπουν προβλέψεις ή εκτιμήσεις.

Καθώς περπατούσα όμως δίπλα στη θάλασσα, με τους δεκάδες ασιάτες πρόσφυγες να αγναντεύουν τα πλοία που έφευγαν χωρίς αυτούς, σκέφτηκα τον μεγάλο αλεξανδρινό και τους στίχους του.

Τι επίκαιρος, τι αληθινός...

Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης

Άρεσε γενικώς στην Αλεξάνδρεια,

τες δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού,

ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης

Αριστομένης, υιός του Μενελάου.

Ως τ' όνομά του, κ' η περιβολή, κοσμίως, ελληνική.

Δέχονταν ευχαρίστως τες τιμές, αλλά

δεν τες επιζητούσεν· ήταν μετριόφρων.

Αγόραζε βιβλία ελληνικά,

ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά.

Προ πάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος.

Θάταν βαθύς στες σκέψεις, διεδίδετο,

κ' οι τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά.

Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε.

Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.

Πήρε όνομα ελληνικό, ντύθηκε σαν τους Έλληνας,

έμαθ' επάνω, κάτω σαν τους Έλληνας να φέρεται·

κ' έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν

χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι

μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,

κ' οι Αλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό,

ως είναι το συνήθειο τους, οι απαίσιοι.

Γι' αυτό και περιορίζονταν σε λίγες λέξεις,

προσέχοντας με δέος τες κλίσεις και την προφορά·

κ' έπληττεν ουκ ολίγον έχοντας

κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Μεγάλος, όπως Χατζιδάκις...(3)

2011-02-20T23:08:00.005+02:00

Ο Χατζιδάκις για το Γκάτσο και την ποίηση:

...και ένα από τα πολλά διαμάντια που έδωσε η συνεργασία Χατζιδάκι - Γκάτσου:

Ο εφιάλτης της Περσεφόνης

Μεγάλος, όπως Χατζιδάκις...(2)

2011-02-10T22:56:00.004+02:00

Σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο.

Ο Μ. Χατζιδάκις μιλά στη Μ. Ρεζάν

ΠΗΓΗ:http://physiodifis.blogspot.com/

Μεγάλος, όπως Χατζιδάκις...

2011-02-01T21:38:00.002+02:00

(άφησε τη μουσική να παίζει και ξεκίνα το διάβασμα...)

ΧΟΡΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΚΙΑ ΜΟΥ
Σαν μπήκα σπίτι μου άρχισα να χορεύω.
Ο ήχος μιας μπάντας με παρασύρει.
Σκίζω το τοίχο, βρίσκομαι στους δρόμους, χρωματισμένους εφιαλτικά κι οι μπάντες να χτυπάνε στους ρυθμούς ξέφρενα, ενώ εγώ χάνομαι μέσα στο χρόνο, μόνος, έρημος, μέσα από εκεί που ήρθα, αφήνοντας πίσω μου ένα χαμόγελο παντοτινό στη μνήμη των ανθρώπων.
Γιατί ποτέ κανείς δεν θα γνωρίσει αν ήρθα, αν έφυγα κι αν πράγματι υπήρξα κάποτε τυχαία ανάμεσά τους
Μάνος Χατζιδάκις

Η σοφία στον άνθρωπο έρχεται αργά και στάλα στάλα. Και είναι όμορφο να γίνεσαι σοφότερος - να γίνεσαι, όχι να νομίζεις ότι γίνεσαι-και να ρουφάς τις στάλες της ζωής αργά, όπως το γλυκόπιοτο κρασί.

Σε κάθε φάση της ζωής να είσαι εκεί, να ακούς τα τριξίματα του καιρού, να αφουγκράζεσαι τα γυρίσματα της ζωής. Και καθώς η ζωή θα γυρίζει να είσαι κι εσύ εκεί, να βοηθάς στο στρίψιμο του τιμονιού, να αλλάζεις και να την αλλάζεις συνάμα.

Το Μάνο Χατζιδάκι τον αδίκησα. Τα χρόνια της εφηβείας, όταν άρχισα να διαμορφώνω το μουσικό μου γούστο και να επιλέγω τις "μουσικές μου", το μεγάλο αυτό συνθέτη, το μεγάλο αυτό Έλληνα, τον εξόρισα. Φαντασμένος νεανίας, ποτισμένος με αριστερίστικες ιδεοληψίες, τον κατέταξα στη συντήρηση! Αν είναι δυνατόν!

Χρόνια μετά, όταν δυστυχώς είχε φύγει απ' τη ζωή, άρχισα να τον πλησιάζω δειλά δειλά, να τον γνωρίζω. Και με γοήτευσε! Όχι μόνο ο συνθέτης Χατζιδάκις, όχι. Με γοήτευσε ο διανοούμενος Χατζιδάκις. Ένας άνθρωπος με διεισδυτική ματιά πέρα και πάνω απ' την εποχή του.

Η περίπτωση του ένα τρανό παράδειγμα που αποδεικνύει πόσο κακό κάνουν οι δογματισμοί και οι ταμπέλες στην κρίση μας για τους άλλους. Φασισμός είναι η άρνηση του διαλόγου. Είναι ή εκ προοιμίου απόρριψη , είναι η άρνηση...

Τώρα απολαμβάνω τα μεγάλα έργα του και δεν τα χορταίνω διαβάζω κείμενά του και γοητεύομαι...

Τελειώνω με ένα διαμάντι...

Το χαμόγελο της Τζοκόντας

(χαλάρωσε κι απόλαυσε τη μαγεία)

(Υ.Γ.Στα σχέδια μου είναι μια σειρά αναρτήσεων για το μεγάλο Έλληνα. Ελπίζω να τα καταφέρω...)

pET sHOP

2011-01-29T23:41:00.002+02:00

Πριν από καιρό είχα διαβάσει την υπόθεση, δε γνώριζα την ύπαρξη της ταινίας.

Ο Νίκος μου την έστειλε πριν από λίγες μέρες και τον ευχαριστώ.

Δείτε την, γιατί...

η ΑΓΑΠΗ είναι συναίσθημα βαθύ, που πρέπει να το έχεις.

Αλλά το έχεις μόνο αν στο δώσουν, αν το βιώσεις...

Ἡ ἀγάπη εἶν ὁ πόνος ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τὸν ἄλλον.

Βραβεία:

Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους,

Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Πάτρα και ειδικό βραβείο,

Ειδική Μνεία στο Πεσκάρα Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους,

Ειδική Μνεία στην Νάουσα Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους,

Silber Metal στο Φεστιβάλ der Nationen,

Silber Metal στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Des Nightkommerziellen Films

Μια ταινία του Μιχάλη Ζενέλη

This was my first short film.

Αντιγράφω τα λόγια του σκηνοθέτη σε Forum για την ταινία του:

"...Το μήνυμα είναι πολύ απλό. Όλα τα ζωντανά (ανθρώπινα και μη) έχουν αξία άσχετα με το πώς μας κοστολογεί η κοινωνία μας αλλά και εμείς οι ίδιοι αφού είμαστε μέρος αυτή της κοινωνίας. Δεν κατάλαβε κανείς ότι την ταινία την βλέπουμε από την μεριά του καταστηματάρχη και ότι το μυστικό μας αποκαλύπτεται την ώρα που αποκαλύπτεται στον καταστηματάρχη. Και ότι και εμείς μπορεί να την πατήσουμε σαν τον καταστηματάρχη. Να κρίνουμε ανθρώπους και ζώα μόνο και μόνο από την εμφάνιση τους.. Πόσες φορές λέμε αυτός ο κουτσός ή αυτός ο αλλοδαπός κοιτάζοντας και κρίνοντας τον άνθρωπο απέναντι μας μόνο από την εμφάνιση του. Μήπως το ίδιο δεν κάνουν και κάποιοι από το φόρουμ που αγοράζουν κάποιο ζώο ράτσας και σνομπάρουν κάποιο άλλο? Ακόμα όμως και ένας έμπορος μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι όλα εμπορεύσιμα και αυτό ίσως το μάθει από ένα παιδί το οποίο προσπαθεί να υποστηρίξει την θέση του στη κοινωνία. Σας παραθέτω κριτική της Μιριδάκη Γεωργίας (την οποία δεν γνωρίζω και τυχαία βρήκα στο ιντερνετ):

Pet Shop: Μια ταινία μικρού μήκους για την ουσία και όχι για το φαίνεσθαι

Ο ρατσισμός είναι κάτι που σχεδόν κυλάει στο αίμα αυτής της κοινωνίας. Μπορούμε άραγε να δεχθούμε την διαφορετικότητα κάποιου πλάσματος ή είμαστε ικανοί μόνο στο να κρίνουμε από το φαίνεσθαι και να στέλνουμε στο περιθώριο το κάθε τι διαφορετικό από εμάς χωρίς καν να βλέπουμε την ουσία;

Πόσο δύσκολο μας είναι αποδεχόμαστε σαν ισότιμο έναν άνθρωπο που δεν γεννήθηκε σαν κι εμάς και όχι απλά -στη καλύτερη περίπτωση- να νιώθουμε οίκτο και συμπόνοια για εκείνον;

Θεμελιώδη ερωτήματα που μάλλον δεν θα απαντηθούν ποτέ, γεννώνται μέσα απο την συγκινητική -και ελληνική αυτή τη φορά- ταινία μικρού μήκους “Pet Shop” του Μιχαήλ Γαβριήλ Ζενέλη

Πραγματικά κρίμα που είμαστε βλάκες και κάνουμε ηλίθιες ταινίες τις οποίες δεν καταλαβαίνει ο κόσμος ο οποίος τα θέλει όλα μασημένα και έτοιμα προς κατανάλωση. Κρίμα πραγματικά τα λεφτά και το ψώνιο. Κρίμα για εμάς τους ψευτοκουλτουριάριδες που προσπαθούμε να προβληματίσουμε λίγο την κοινωνία για τις αξίες της..."

5 με 6 μ.μ.

2011-01-28T08:05:00.012+02:00

Τα όμορφα κείμενα

ειπώθηκαν

στα καφενεία της γειτονιάς...

Τα 'πνιξε

ο καπνός των τσιγάρων

κι οι βλαστήμιες οργισμένων φιλάθλων.

Τα όμορφα κείμενα

γεννήθηκαν

στο δρόμο της θάλασσας,

μες στ' αρμυρίκια και τα καλάμια...

Τα σκέπασε το κύμα

κι η σκόνη.

Τα πιο όμορφα κείμενα

τ' αγναντέψαμε

στις στράτες των παιδικών ονείρων.

Mας γήτεψε η θέα,

μας πλάνεψε ο κατήφορος,

φτάσαμε αδειανοί στο σπίτι

Τα όμορφα κείμενα

τα γράψαμε

στο προσκεφάλι μας,

με μάτια κλειστά,

την ώρα που ο νους φτερούγιζε

Τα όμορφα κείμενα...

Επιστροφή...

2011-01-12T23:03:00.004+02:00

Το έχε γεια είναι πικρό
το αντίο είναι φαρμάκι
και καλωσορίσατε είναι χαρά μεγάλη
(Λαϊκό γνωμικό)
Κάθε φορά φεύγουμε
Φεύγουμε στο χώρο
Φεύγουμε στο χρόνο
Δύσκολα αποχαιρετάμε τους αγαπημένους
Δύσκολα αποδεχόμαστε ότι συνθήκες και καταστάσεις
-πάνω από μας-
δημιουργούν όρια αξεπέραστα.
Μας ενώνει όμως η σκέψη κι η αγάπη
- πάνω απ' όλα-

Στο φίλο που για άλλη μια φορά...έφυγε
Εnigma - Return To Innocence

Thats not the beginning of the end

Διαβάστε περισσότερα »

Η πεταλούδα

2011-01-12T11:36:00.001+02:00

Κάποιο πρωί είχα πετύχει σ' ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας τη στιγμή που έσκαζε το τσώφλι του κι ετοιμάζουνταν η μέσα ψυχή του να προβάλει. Περίμενα, περίμενα, αργούσε, κι εγώ βιαζόμουν. Έσκυψα τότε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου. Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό παρά φύση ρυθμό. Το τσόφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε. Μα τότε δε θα ξεχάσω τη φρίκη μου: τα φτερά της έμεναν σγουρά, αξεδίπλωτα, όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει, μα δεν μπορούσε. Μαχόμουν κι εγώ με την ανάσα μου να τη βοηθήσω. Του κάκου. Είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο, και τώρα πια ήταν αργά. Η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να ξεπροβάλει πριν της ώρας , ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη. Βγήκε αμέστωτη, κουνήθηκε απελπισμένη, και σε λίγο πέθανε στην απαλάμη μου.
Το πουπουλένιο κουφάρι της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου. Και να σήμερα κατάλαβα βαθιά: είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιώνιους νόμους. Έχεις χρέος ν' ακολουθάς τον αθάνατο ρυθμό με εμπιστοσύνη.
Νίκος Καζαντζάκης: " Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά", Εκδ. Ελ. Καζαντζάκη, Στ΄επανέκδοση, σελ. 132

Ο Καζαντζάκης για την ευτυχία....

2011-01-10T23:21:00.001+02:00

Όσο ζούμε μιαν ευτυχία, δύσκολα τη νιώθουμε. μονάχα όταν περάσει και κοιτάξουμε πίσω μας, καταλαβαίνουμε ξαφνικά - και κάποτε με κατάπληξη - πόσο σταθήκαμε ευτυχισμένοι.

Ο Κουμφούκιος λέει: "Πολλοί ζητούν την ευτυχία υψηλότερα από τον άνθρωπο. άλλοι χαμηλότερα. μα η ευτυχία είναι στο μπόι του ανθρώπου". Σωστά. Υπάρχουν τόσες ευτυχίες λοιπόν όσα κι ανθρώπινα μπόγια.
Νίκος Καζαντζάκης: " Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά", Εκδ. Ελ. Καζαντζάκη, Στ΄επανέκδοση

Ο Καζαντζάκης για το δάσκαλο....

2011-01-05T21:48:00.000+02:00

...το κέρδος του αληθινού δασκάλου: να προσπαθήσει να μάθει ό,τι μπορεί από το μαθητή του, να μυριστεί κατά που τραβά η νιότη και να πλωρίσει κατά κει κι αυτός την ψυχή του.
Νίκος Καζαντζάκης: " Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά", Εκδ. Ελ. Καζαντζάκη, Στ΄επανέκδοση, σελ. 102

Τρανότερη αμοιβή ο καλός δάσκαλος δε θέλει από τούτη: να κάμει το μαθητή του ανώτερό του.
Νίκος Καζαντζάκης: " Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά", Εκδ. Ελ. Καζαντζάκη, Στ΄επανέκδοση, σελ.104

…Μίση μερίδα ο κακομοίρης, φτωχός, ασκημομούρης, φοβητσιάρης, με τα γυαλάκια, και θαρρεί πως είναι ο Μέγας Αλέξανδρος. Φοράει το λοιπόν χάρτινη περικεφαλαία και γεμίζει τα μυαλά των παιδιών με χάρτινες περικεφαλαίες. Τι περιμένεις; Δάσκαλος!
Νίκος Καζαντζάκης: "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται", Εκδ. Ελ. Καζαντζάκη

«… γυαλάκιας, με μεγάλες ιδέες, και δεν κάτεχε να μοιράσει δυο γαϊδουριών άχερα. …Πάλι καλά που δεν πετάει πέτρες»
Νίκος Καζαντζάκης: "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται", Εκδ. Ελ. Καζαντζάκη

«Όταν γίνηκα πέντε χρονών με πήγαν σε μια κολλυβοδασκάλα να με μάθει να γράφω στην πλάκα γιώτες και κουλούρες, να ξεπάρει το χέρι μου και να μπορώ να ζωγραφίζω, σαν μεγαλώσω, τα γράμματα της αλφαβήτας… Ήταν μια αγαθή γυναικούλα, λίγο καμπουρίτσα, κυρα- Αρετή την έλεγαν, κοντή, παχουλή, με μια κρεατοελιά δεξιά στο πιγούνι. Μου οδηγούσε το χέρι, μύριζε η ανάσα της, και μου αρμήνευε πώς να κρατώ το κοντύλι και να κυβερνώ τα δάκτυλά μου…»
Νίκος Καζαντζάκης: "Αναφορά στον Γκρέκο", Εκδ. Ελ. Καζαντζάκη

Αθάνατος

2011-01-05T12:03:00.002+02:00

Στους φίλους που γίναν ομίχλη

Στα όνειρα που με το ξύπνιο σβήνουν

Στην ελπίδα, σαράκι στον πόνο

Σε Σένα που πίστεψες

Στ' αύριο (ως πότε...)

Πάτρα, 7/4/1994

Πειρασμός...

2011-01-02T22:09:00.000+02:00

(αφιερωμένο)

...όποιος μπορεί να σμίξει με μια γυναίκα και δε σμίγει, κάνει μεγάλο κρίμα. Να σε φωνάξει, μωρέ, μια γυναίκα στο στρώμα της και να μην πας, χάθηκε η ψυχή σου! Η γυναίκα αυτή θ' αναστενάξει στη μεγάλη κρίση του Θεού, κι ο στεναγμός αυτός της γυναίκας θα σε γκρεμίσει, όποιος και να να 'σαι, όσο καλά κι αν έχεις καμωμένα, στην Κόλαση!

Νίκος Καζαντζάκης: " Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά", Εκδ. Ελ. Καζαντζάκη, Στ΄επανέκδοση, σελ. 115

Η επαγγελματική εξουθένωση (burn out syndrome) των εκπαιδευτικών

2010-12-23T23:18:00.002+02:00

Η επαγγελματική εξουθένωση του εργαζόμενου, (burn out syndrome), είναι η μακροχρόνια εξουθένωση και η μείωση του ενδιαφέροντος για την εργασία που αισθάνονται οι εργαζόμενοι σε πολλούς τομείς.

Ειδικότερα, πρόκειται για σύνδρομο φυσικής, διανοητικής και συγκινησιακής κόπωσης που εμφανίζεται όταν το άτομο βρίσκεται σε συγκινησιακά απαιτητικές καταστάσεις για μεγάλη χρονική περίοδο. Βαθμιαία το άτομο

Διαβάστε περισσότερα »

Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά...

2010-12-22T15:52:00.000+02:00

Διδακτικές ιστορίες....

2010-12-18T00:13:00.001+02:00

Αντιγράφω από tsamali.blogspot.com

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και συγκεκριμένα κατά την Ιταλική κατοχή, σε κάποιο νησί του Ιονίου η ομάδα κατοχής των Ιταλών είχε επιτάξει το Δημαρχείο, που βρισκόταν στην κεντρική πλατεία του νησιού και το είχε μετατρέψει σε αρχηγείο της...
Ο επικεφαλής της ομάδας κατοχής, Ιταλός αξιωματικός είχε θρονιαστεί στο γραφείο του δημάρχου και από το παράθυρό του απολάμβανε τη θέα προς την πλατεία του νησιού. Στο κέντρο της πλατείας υπήρχε μια όμορφη Διαβάστε περισσότερα »

Πορείες ανθρώπων

2010-12-14T20:19:00.000+02:00

( ή με αφορμή ένα σχόλιο)

"...Λες και οι λέξεις ειδικά τον τελευταίο καιρό αρνούνται πεισματικά να βγουν στο φως.Λες και κάνουν τη δική τους επανάσταση. Σωπαίνουν και περιμένουν. Πολύ φοβάμαι πως η έξοδός τους θα είναι επεισοδιακή , σαν τον ατμό που ξαφνικά πετάει το καπάκι στον τοίχο και ξαφνιάζει τους πάντες. Όχι όμως και εκείνους που ξέρουν να διαβάζουν τη σιωπή...υπάρχει, προς το παρόν , μια μορφή επικοινωνίας ανάμεσά μας. Η επικοινωνία της σιωπής..."

Έχουν περάσει δώδεκα με δεκατρία χρόνια όταν για πρώτη φορά συνάντησα το Θανάση. Ήταν σε ένα εισαγωγικό σεμινάριο για την Περιβαλλοντική εκπαίδευση στο 51ο Δημοτικό. Δεν ξέρω αν μας έφερε κοντά η κοινή ρουμελιώτικη καταγωγή ή το γεγονός ότι ήμαστε και οι δυο νέοι και άγνωστοι στην πόλη. Εξέπεμπε την πραότητα και την ηρεμία του ανθρώπου που ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει...

Έπειτα χαθήκαμε.

Τον "ξαναείδα" στην Πολιτεία πολλά χρόνια αργότερα όπου η Τίνα μου παρουσίασε τη δουλειά "ενός εργατικού, σεμνού και σημαντικού συναδέλφου". Ήταν μια μικρή ταινιούλα, η αρχή μάλλον απ' τις πολλές που ακολούθησαν αργότερα. Ο Θανάσης πάντα δημιουργικός όσο και αθόρυβος να μας εκπλήσσει κάθε φορά ευχάριστα.

Σαν μια συνωμοσία της σιωπής...

Ποιητική

2010-11-29T23:05:00.000+02:00

― Προδίδετε πάλι την Ποίηση, θα μου πεις,
Tην ιερότερη εκδήλωση του Aνθρώπου
Tην χρησιμοποιείτε πάλι ως μέσον, υποζύγιον
Tων σκοτεινών επιδιώξεών σας
Eν πλήρει γνώσει της ζημίας που προκαλείτε
Mε το παράδειγμά σας στους νεωτέρους.

― Tο τί δ ε ν πρόδωσες ε σ ύ να μου πεις
Eσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια,
Ένα προς ένα τα υπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια
Kαι μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε, χωρίς αυτιά
N' ακούτε, με σφραγισμένα στόματα και δε μιλάτε.
Για ποια ανθρώπινα ιερά μάς εγκαλείτε;

Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Έ ναι λοιπόν! Kηρύγματα και ρητορείες.

Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

Αναγνωστάκης Μανόλης

Μποτίλιες...

2010-11-19T23:41:00.001+02:00

(εξομολόγηση)

Μ' αφορμή ένα απρόσμενο μήνυμα...

Έγραφα - τελευταία συνήθως αντέγραφα - και δεν το κρύβω, είχα μέσα μου μια μικρή αγωνία για το αν θα διαβαστούν τα κείμενά μου. Κάθε ανάρτηση έμοιαζε με μποτίλια που ριχνόταν στον ωκεανό κι εγώ, ένας ναυαγός του διαδικτύου, περίμενα την απάντηση. Η αλήθεια είναι ότι, όπως και στους ναυαγούς, τέτοιο μήνυμα σπάνια έφτανε... Δυο τρεις φίλοι, που με διαβάζουν και κουβεντιάζουμε τα κείμενα και τίποτε περισσότερο.

Αυτό που ζητούσα όμως ήταν ο διάλογος, το "Σχόλιο" στο κάτω μέρος της ανάρτησης. Αυτό όμως σπάνια ερχόταν και η απογοήτευση έγινε στο τέλος ...συνήθεια. Η απαιτούμενη ανατροφοδότηση έφτανε σπάνια κι έτσι πολλές ιδέες, πριν καλά καλά σχηματοποιηθούν, ξανακαταχωνιάζονταν στο μυαλό. Η επιθυμία έκφρασης καταπνιγόταν, οι άλλες υποχρεώσεις κυριαρχούσαν.

Έτσι το ιστολόγιο εδώ και μήνες ψυχοραγεί. Κάποιες στιγμές μάλιστα σκέφτηκα και να το κλείσω...

Σήμερα όμως είμαι χαρούμενος. Μια φίλη από παλιά , 20 χρόνια πίσω, μου έστειλε ένα μήνυμα που με γέμισε χαρά και μ' έκανε να καταλάβω πως εκεί έξω κάποιος / κάποια, που εγώ ούτε καν μπορώ να φανταστώ, με διαβάζει.

Σ' αυτούς τους άγνωστους αναγνώστες λοιπόν αφιερώνω τα "Μικρά - Προσωπικά", τα δικά μου κείμενα.

Γιάννα σ' ευχαριστώ!

Αφιερωμένο...

"γεμίζω το ποτήρι μου και πίνω στην υγειά σας"

Γ. Νταλάρας,Χ. & Π. Κατσιμίχας:

"Καλωσόρισμα"

Μέσα στα τραγούδια ψάχνω για πατρίδα

Σ' άγνωστα μάτια τα μάτια σου ζητάω

Κι είδα πολλά, μα τίποτα δεν είδa

Σ' άγνωστες πόλεις κοιμάμαι και ξυπνάω

Γεμίζω το ποτήρι μου και πίνω τρεις φορές

Γεμίζω το ποτήρι μου και πίνω στην υγειά σας

Καλωσορίσατε κι απόψε στο ταξίδι μας

Καλόν αέρα στα όνειρά σας

Καλωσορίσατε ξανά με την αγάπη σας

Και τ' αναμμένα φώτα της καρδιάς σας

Κι είναι ένα παράξενο, παράξενο ταξίδι

Να θέλεις να χαθείς στα όνειρά σου

Κι είναι ένα παράξενο, παράξενο παιχνίδι

να θέλεις να εξηγήσεις την καρδιά σου

Γεμίζω το ποτήρι μου και πίνω τρεις φορές

Γεμίζω το ποτήρι μου και πίνω στην υγειά σας

Καλωσορίσατε κι απόψε στο ταξίδι μας

Καλόν αέρα στα όνειρά σας

Καλωσορίσατε ξανά με την αγάπη σας

Και τ' αναμμένα φώτα της καρδιάς σας

Το νησί των συναισθημάτων...

2010-11-19T21:38:00.003+02:00

..διαβάζω ιστοσελίδες φίλων και ανακαλύπτω διαμαντάκια, όπως αυτό που ο Ν. Χολέβας δημοσιεύει στην ιστοσελίδα του Τμήματος Αγωγής Υγείας (εδώ)

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.

Εκεί ζούσαν

η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη

και όλα τα άλλα συναισθήματα

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.

Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται,

η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια

Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.

Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,

«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.

«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.

«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.

«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».

«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.

Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:

«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».

Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.

Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.

Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:

«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;

«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.

«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»

Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:

«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Μάνος Χατζιδάκις

Απλά μαθήματα πολιτικής...

2010-09-26T23:05:00.000+03:00

Οι τακτικοί επισκέπτες της ιστοσελίδας θα έχουν καταλάβει ότι ο διαχειριστής της, εδώ και καιρό στερείται έμπνευσης...
Ευτυχώς το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο δέχεται τακτικά κάποια ενδιαφέροντα κείμενα, που με βγάζουν από το αδιέξοδο.
Το σημερινό ανέκδοτο με πήγε τουλάχιστο είκοσι χρόνια πίσω, όταν το αφηγούμαστε σε νόστιμες συμφοιτήτριες προσπαθώντας να αποσπάσουμε (μάταια) το θαυμασμό τους....

Ένα δωδεκάχρονο παιδάκι βλέποντας τις ειδήσεις ρωτάει τον μπαμπά του:

- Μπαμπά, τι είναι η πολιτική;

Ο πατέρας, που είναι φανερά ικανοποιημένος που ο γιος του δείχνει σημάδια ωρίμανσης, του απαντάει με ένα παράδειγμα:

- Κοίταξε παιδί μου... Μια χώρα είναι σαν μια οικογένεια. Πάρε για παράδειγμα τη δική μας. Η μαμά, είναι σαν την κυβέρνηση, κανονίζει τα πάντα μέσα στο σπίτι. Εγώ, ο πατέρας, είμαι σαν το μεγάλο κεφάλαιο, στηρίζω την οικονομία του σπιτιού. Η υπηρέτρια, είναι σαν την εργατική τάξη, κάνει όλες τις εργασίες που πρέπει να γίνουν. Εσύ, είσαι η κοινή γνώμη που παρατηρεί τα όσα συμβαίνουν γύρω της. Τέλος, το μωρό που έχουμε σπίτι συμβολίζει το μέλλον της χώρας . Σκέψου τα όλα αυτά το βράδυ, και αύριο θα συζητήσουμε για τα συμπεράσματα που έβγαλες, εντάξει;

- Εντάξει μπαμπά, απαντάει ο μικρός, και σκεφτικός πηγαίνει στο κρεβάτι του.

Στη διάρκεια της νύχτας και ενώ σκεφτόταν τα σοφά λόγια του πατέρα, ακούει κλάματα από την κούνια του μωρού. Σηκώνεται πάνω, πλησιάζει την κούνια και βλέπει ότι το μωρό έχει λερωθεί. Πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα να το πει στην μητέρα του, ανοίγει την πόρτα και βλέπει μόνο τη μητέρα του στο κρεβάτι να κοιμάται. Ο πατέρας άφαντος! Τον πιάνει πανικός! Από την μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου υπηρεσίας, ακούει ύποπτους θορύβους. Πλησιάζει, κοιτάει και βλέπει τον πατέρα του με την υπηρέτρια στα τέσσερα! Κάγκελο ο πιτσιρίκος!!!

- "Τι να κάνω;", σκέφτεται, "να ξυπνήσω την μαμά; θα δει τον μπαμπά με την υπηρέτρια, να διακόψω τον μπαμπά; ντρέπομαι, και ποιος θα αλλάξει το μωρό;;;, εγώ δεν ξέρω να το κάνω..." Αποφασίζει, λοιπόν να κάνει την πάπια και πάει για ύπνο . Το επόμενο μεσημέρι, μετά το φαγητό, λέει ο πατέρας στον γιο:

- Λοιπόν; Σκέφτηκες αυτά που σου είπα εχθές;

- Ναι πατέρα, τα σκέφτηκα.

- Και τι συμπέρασμα έβγαλες;

- Όταν η κυβέρνηση κοιμάται, το μεγάλο κεφάλαιο πηδάει την εργατική τάξη, η κοινή γνώμη αδιαφορεί, και το μέλλον της χώρας είναι βυθισμένο στα σκατά!!

Υ.Γ.: ( Για τον Άγγελο)Οι τελευταίες αναρτήσεις είναι μια τρανη απόδειξη ότι ο χαβαλές στο τέλος νικάει! Η σοβαροφάνεια φεύγει με τις πρώτες δυσκολίες... 

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ

2010-09-22T22:59:00.001+03:00

...είναι γεγονός ότι τώρα που αρχισε το σχολείο δε μου περισσεύει χρόνος για blogging. Ευτυχώς με θυμούνται κάποιο καλοί φίλοι και στέλνουν κανένα κειμενάκι. Το παρακάτω κείμενο το έστειλε ο Δημήτρης, αρκετά δροσερό όσο και καυστικό. Απολαύστε το:

ΝΕΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΝΤΡΕΣ!

Απογευματινά μαθήματα. Έναρξη αυτόν τον μήνα!

Σημείωση: λόγω της πολυπλοκότητας και του επιπέδου δυσκολίας μαθημάτων, κάθε μάθημα θα δέχεται το πολύ οκτώ συμμετέχοντες.

Θέμα 1: Πώς να γεμίζετε παγοθήκες. Βήμα - βήμα με παρουσίαση slides.

Θέμα 2: Χαρτιά τουαλέτας: φυτρώνουν μόνα τους ή χρειάζονται αλλαγή; Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης.

Θέμα 3: Διαφορές μεταξύ του καλαθιού για τα άπλυτα και του πατώματος. Φωτογραφίες και επεξηγηματικά γραφήματα.

Θέμα 4: Πιάτα και μαχαιροπήρουνα: μπορούν να σηκωθούν και να πετάξουν μόνα τους στον νεροχύτη; Παραδείγματα σε βίντεο.

Θέμα 5: Απώλεια ταυτότητας: όταν χάνεις το TVcontrol από το έτερό σου ήμισυ. Υποστηρικτική τηλεφωνική γραμμή και ψυχανάλυση.

Θέμα 6:Μαθαίνοντας πώς να βρίσκεις πράγματα, αρχίζοντας με το να ψάχνεις στο σωστό μέρος αντί να κάνεις το σπίτι άνω κάτω ενώ ουρλιάζεις. Ανοιχτή συζήτηση.

Θέμα 7: Υγεία: η αγορά λουλουδιών δεν είναι επώδυνη για την υγεία σας. Γραφικά και ηχητικά παραδείγματα..

Θέμα 8: Οι αληθινοί άντρες ζητάνε οδηγίες όταν χάνονται.. Αληθινές μαρτυρίες..

Θέμα 9: Είναι γενετικά δυνατόν να κάτσεις αμίλητος ενώ αυτή παρκάρει; Προσομοίωση οδήγησης.

Θέμα 10: Μάθημα ζωής: οι βασικές διαφορές ανάμεσα στη μητέρα και τη σύζυγο. Συζήτηση μέσω διαδικτύου και αυτοσχεδιασμοί.

Θέμα 11: Πώς να γίνεις η ιδανική παρέα για τα ψών ια. :( Ασκήσεις χαλάρωσης, διαλογισμού και τεχνικές αναπνοής.

Θέμα 12:Πώς να πολεμήσεις την εγκεφαλική ατροφία: να θυμάσαι γενέθλια, επετείους, άλλες σημαντικές ημερομηνίες και να τηλεφωνείς όταν πρόκειται να αργήσεις.

ΝΕΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ!

Οι γυναίκες νομίζουν ότι ήδη τα ξέρουν όλα, αλλά ένα λεπτό... Μαθήματα είναι τώρα διαθέσιμα και για τις γυναίκες στα ακόλουθα θέματα:

1. Σιωπή, Το Τελικό Σύνορο: Εκεί που Καμία Γυναίκα Δεν Έχει Ξαναπάει

2. Η ανεξερεύνητη Πλευρά των Τραπεζικών Συναλλαγών: Καταθέσεις

3... Πάρτυ: Χωρίς Καινούρια Ρούχα

4. Διαχείριση Ανδρών: Οι μικροκαυγάδες μπορούν να περιμένουν για μετά το τέλος του αγώνα.

5. Τουαλέτα Ι: Και οι άνδρες χρειάζονται χώρο στην τουαλέτα

6. Τουαλέτα ΙΙ: Το ξυραφάκι του είναι δικό του

7. Επικοινωνία Ι: Δάκρυα - Το τελευταίο καταφύγιο, όχι το πρώτο

8. Επικοινωνία ΙΙ: Σκέψη πριν την ομιλία

9. Επικοινωνία ΙΙΙ: Πώς να παίρνεις αυτό που θέλεις χωρίς γκρίνια

10. Ασφαλής οδήγηση: Ένα προσόν που ΜΠΟΡΕΙΣ να αποκτήσεις

11. Τηλέφωνο: Πώς να το κλείσεις

12. Εισαγωγή στο παρκάρισμα

13. Παρκάρισμα για προχωρημένες: Με την όπισθεν

14. Μαγειρική Ι: Αγοράζω πατάτες, αυγά και λάδι

15. Μαγειρική ΙΙ: Πώς να μην επιβά λλεις τη δίαιτά σου στους άλλους ανθρώπους

16. Κοπλιμέντα: Να τα δέχεσαι με ευγένεια

17. Χορός: Γιατί στους άντρες δεν αρέσει

18. Κλασική Υπόδυση: Να φοράς παπούτσια που ήδη έχεις

19. Σκόνη στο σπίτι: Μια άκακη φυσική ουσία που μόνο οι γυναίκες προσέχουν

20. Ενοποίηση της μπουγάδας: Πώς να τα πλένεις όλα μαζί

21. Λάδι και Βενζίνη: Το αυτοκίνητό σου χρειάζεται και τα δύο

Μαϊμούδες...

2010-09-09T15:25:00.000+03:00

Μια φορά και έναν καιρό σ΄ ένα χωριό,εμφανίστηκε ένας καλοντυμένος κύριος - έμπορος τους συστήθηκε- ,ο Χάρης που ανακοίνωσε στους χωρικούς ότι θα αγόραζε μαϊμούδες προς 10 δολάρια τη μία. Ξέροντας οι χωρικοί ότι υπήρχαν πολλές μαϊμούδες γύρω στο δάσος πήγαν και έπιασαν. Ο Χάρης αγόρασε χιλιάδες προς 10 δολάρια τη μία όπως είπε. Οι μαϊμούδες των χωρικών όμως λιγόστευαν καθώς αυτοί, χαρούμενοι με τα ανεπάμτεχα έσοδα, σταμάτησαν να κυνηγάνε μαϊμούδες.

Ο Χάρης τότε ξαναανακοινώνει ότι θα αγόραζε μαϊμούδες για 20 δολάρια τη μία. Οι χωρικοί έτρεξαν και έπιασαν και άλλες μαϊμούδες. Σύντομα όμως οι μαϊμούδες λιγόστεψαν κι άλλο και οι χωρικοί επέστρεψαν στα κτήματά τους.

Ο Χάρης ανακοινώνει πάλι ότι επειδή βλέπει δεν υπάρχουν πλέον πολλές μαϊμούδες, θα αγόραζε τη μία προς 25 δολάρια. Οι χωρικοί πιάνουν και τις λίγες που έμειναν.

Ο Χάρης τούς λέει:"Καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχουν πλέον παρά ελάχιστες μαϊμούδες γι’ αυτό και εγώ θα σας δώσω 50 δολάρια τη μία. Πρέπει όμως να φύγω για την πόλη για δουλειές και θα αναλάβει την αγοροπωλησία ο βοηθός μου."

Ο Χάρης φεύγει και τότε ο βοηθός φωνάζει τους χωρικούς και τους λέει. "Κοιτάξτε τι έκανε ο Χάρης. Γέμισε ένα στάβλο γεμάτο με μαϊμούδες και περιμένει τα φορτηγά να τις φορτώσει. Εγώ θα σας τις πουλήσω για 35 δολάρια τη μία και όταν γυρίσει ο Χάρης τού τις πουλάτε εσείς για 50 δολάρια τη μία!"

Οι χωρικοί στριμώχτηκαν μάζεψαν όλες τις οικονομίες τους και αγόρασαν όλες τις μαϊμούδες.

Όσο για το Χάρη ακι το βοηθό του... Ακόμα τους περιμένουν οι χωικοί για να έρθουν να πάρουν τις μαϊμούδες!

Καλώς ήρθατε στον κόσμο της αγοράς!

Το υπόγειο

2010-09-02T19:07:00.000+03:00

Κρυμμένος στα υπόγεια του μυαλού,

- τρομαγμένο σπουργίτι κι ανέμελος τζίτζικας -

Μισοσκότεινες μνήμες,

σαν ζεστά ποτά.

(η πρώτη συνάντηση:

σ' ένα ποικίλης ύλης, 

Ιούλης του '85 στο Λέχαιο)

Μνήμες,

 οριοθετούν την πορεία μας.

Ασθμαίνουσες αποστάσεις 

μας χωρίζουν

απ' το μέλλον μας. 

(Το βλέπω να χάνεται πίσω μας,

 καθώς βουλιάζει στο βάρος

της αφέλειάς μας...)  

Τους ήλιους δεν εμέτρησες

που σε ζητήσαν τόσα χρόνια

πού 'σαι γυναίκα

με τα γαλάζια τσίνορα

Σ' έκρυψε στο φουστάνι της

η μαραμένη κοπέλα

πέντε χειμώνες σ' έθαψαν

σε χιόνι λασπερό

Μεγάλη νυχτερίδα τρέφεται

απ' τη νιότη σου

γι' αυτό νωρίς βραδιάζει

πριν χορτάσεις

το μεσημέρι καίει

στα ψηλά τα δώματα

το κύμα του ξανθό

λούζει τους δρόμους

Πεθαίνεις με τους ποιητές

κάθε ηλιοβασίλεμα

τα χέρια σου μυρίζουν

απ' τα μαλλιά τους

χτυπάει η καμπάνα

που δεν πιστεύεις πια

σε ξένη αυλή συνομιλείς

με το φεγγάρι

Σου 'φερε ο Μυλόζ

φέτος την άνοιξη

την πείνα σου ποιος άλλος μπορούσε να νοιαστεί

φουρτούνιασε τη γειτονιά

το φιλντισένιο αμάξι του

γίνου όμορφη, γίνου όμορφη,

στα περιβόλια θα σε δείξει

Έχεις ένα χαμόγελο

από μαργαριτάρια

ψαράδες Σικελοί

στο ταίριαξαν να το φοράς

ψάξε και βρες το

πριν σε κλείσει η νύχτα

σ' ένα υπόγειο βαθύτερο

από τούτο

Στίχοι: Ρίτα Παππά

Μουσική: Χάρης &Πάνος Κατσιμίχας

Πρώτη εκτέλεση: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

Δίσκος: Ζεστά ποτά, Columbia,1985

(Άλλες ερμηνείες: Αλκίνοος Ιωαννίδης)

Διάβασα: Dr Jan - Uwe Rogge, Τα παιδιά χρειάζονται όρια - τα έχουν ανάγκη

2010-08-27T17:44:00.001+03:00

Η οριοθέτηση του χωροχρονικού, κοινωνικού, συναισθηματικού και ψυχολογικού πλαισίου μέσα στο οποίο αναπτύσσονται τα παιδιά είναι το ζητούμενο για γονείς και παιδαγωγούς.

Ο Jan Uwe Rogge καταδεικνύει την ανάγκη ύπαρξης των ορίων και πώς λειτουργούν. Θέτω όρια δε σημαίνει περιορίζω και θεσμοθετώ ένα ασφυκτικό κανονιστικό πλαίσιο δράσης.

Τα όρια είναι ο διαπραγματεύσιμος "χώρος" μέσα στον οποίο θα λειτουργήσει η παιδαγωγική ή η οικογενειακή σχέση. Δεν είναι άκαμπτα, χαρακτηρίζονται από διαρκή διαπραγμάτευση και επανοριοθέτηση. Δεν ορίζονται μονομερώς και δεν αφορούν μόνο στα παιδιά. Παρέχουν ασφάλεια και εμπιστοσύνη, αποτελούν σημείο προσανατολισμού.

Το βιβλίο, best seller στις γερμανόφωνες χώρες, επιχειρεί, μέσα από εκατοντάδες παραδείγματα, να μας δείξει τον τρόπο λειτουργίας των ορίων. Δε δίνει "συνταγές ανατροφής", είναι αφορμή για ατομική αναζήτηση και διαλογισμό. Η ανάγνωσή του, χωρίς να είναι πάντα εύκολη, κυλά ευχάριστα. Τελειώνοντάς το όμως δεν μπορώ να πω ότι με κάλυψε πλήρως. Μια σειρά από ερωτήματά μου εξακολουθούν να είναι αναπάντητα...

Υ.Γ.: Ενδιαφέρουσα και χρήσιμη η βιβλιογραφία των παραπομπών.

Rogge Jan - Uwe, Τα παιδιά χρειάζονται όρια - τα έχουν ανάγκη

Εκδόσεις: Θυμάρι

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα...

2010-07-30T16:12:00.002+03:00

Χωρίς λόγια...

Ψωροκώσταινα...

2010-07-28T20:18:00.003+03:00

Στην εποχή που κυβερνούσε την Ελλάδα ο Καποδίστριας ζούσε στο Ναύπλιο μια ζητιάνα, που την έλεγαν «Ψωροκώσταινα».
Σε μια λοιπόν συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος θέλοντας να πει για τη φτώχεια του Ελληνικού Δημοσίου το παρομοίασε με την πασίγνωστη ζητιάνα. Από τότε η λέξη επαναλήφθηκε στις συζητήσεις και τελικά επικράτησε. Μόνο που, όταν λέγεται τώρα δεν εννοεί το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά ολόκληρη την χώρα.
Η όλη ιστορία της Ψωροκώσταινας (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13) είναι η εξής:
«Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι», είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι που είχε στήσει στην πλατεία του Ναυπλίου η ερανική επιτροπή, εκείνη την Κυριακή του 1826.Ύστερα από αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε: «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της.»
Κι αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή πέφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η συνέχεια της φτωχής προσφοράς της πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή αποθανατίστηκε με το παρατσούκλι «Ψωροκώσταινα». Και το παρανόμι αυτό κόλλησε έπειτα στην Ελλάδα. Αλλά, ποιά ήταν αυτή η «Ψωροκώσταινα»;
Ήταν η κάποτε αρχόντισσα των Κυδωνιών, του Αϊβαλιού, Πανωραία Χατζηκώστα, σύζυγος πάμπλουτου Αϊβαλιώτη εμπόρου, που φημιζότανε όχι μόνο για τα πλούτη του άνδρα της, μα και για τα πολλά δικά της κι ακόμα για την ομορφιά της.
Όταν αργότερα οι Τούρκοι πυρπόλησαν την πολιτεία του Αϊβαλί, και έσφαξαν άνδρες και γυναικόπαιδα, ανάμεσα σε αυτούς που σώθηκαν ήταν και η αρχόντισσα Πανωραία Χατζηκώστα, που είδε να σφάζουν οι Τούρκοι τον άνδρα της και τα παιδιά της. Κατά καλή της τύχη ένας ναύτης την βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασε σε ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά. Εκεί αναγνωρίστηκε από τον ομοιοπαθή της Βενιαμίν τον Λέσβιο, την προστάτεψε και τον ακολούθησε στην Πελοπόννησο. Στο Ναύπλιο, ο Βενιαμίν παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει και η Πανωραία, για να ζήσει, άρχισε να ξενοπλένει και αργότερα, με σαλεμένα σχεδόν τα λογικά της, ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου.
Έπειτα από το περιστατικό του εράνου στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τη συμμάζεψε κι όταν ίδρυσε το ορφανοτροφείο, η Πανωραία, που τώρα έγινε γνωστή με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα», προσφέρθηκε να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά πληρωμή.

(Ευχαριστώ θερμά τη Γιούλα που μου έστειλε το κείμενο)

Διάβασα: Ισίδωρος Ζουργός, Στη σκια της πεταλούδας

2010-07-22T01:09:00.001+03:00

"Γνώρισα" τον Ισ. Ζουργό το καλοκαίρι του 1996. Η Αλέκα, η βιβλιοφάγος βιβλιοπώλης της γειτονιάς (Κάτω Ηλιούπολη, Θεσ/νικη), μου τον πρότεινε. "Είναι πολύ καλός, νέος, συνάδελφός σας (σ.σ. δάσκαλος)", μου είχε πει.

Έτσι έπεσε στα χέρια μου ο Φράουστ, το πρώτο του μυθιστόρημα.

Εκείνο το καλοκαίρι ανεβοκατέβαινα, νύχτα, με το λεωφορείο, χωριό - Θεσσαλονίκη και στην ατέλειωτη διαδρομή με συντρόφευε κάποιο βιβλίο. Συνήθως το ξεκινούσα και μέχρι την Κατερίνη είχα... αποκοιμηθεί. Με το Φράουστ ήταν αλλιώς. Το ρούφηξα στο μισοσκόταδο του λεωφορείου, μέχρι τα χαράματα.

Ο Ζουργός συνέχισε να γράφει, τα κείμενά του είχαν αποδοχή, αλλά εγώ δεν τολμούσα να πιάσω άλλο βιβλίο του. Θαρρείς και φοβόμουν μην απογοητευθώ. Μην γκρεμιστεί η θετική εικόνα που είχα μέσα μου γι' αυτόν.

Η επιμονή και η καλή κριτική της Φρόσως με έπεισαν να διαβάσω τη Σκιά της πεταλούδας. Δε με απογοήτευσε, κάθε άλλο.

Ο Ζουργός, ώριμος πια χτίζει τα μυθιστορήματά του λέξη - λέξη, πρόταση - πρόταση με περίσσεια μαστοριά. Όπως κάθε εργάτης του λόγου οφείλει να κάνει, ορίζει ξεκάθαρα τους στόχους του και τους υπηρετεί πιστά. Μαζεύει το υλικό του, το κλώθει και, όταν ωριμάσει, μας το προσφέρει.

Τι μπορεί άραγε να χωρέσει η σκιά μιας πεταλούδας; Λίγα χιλιοστά, που για να τα δεις πρέπει να 'σαι δασκαλεμένος κι έμπειρος;

Σε τούτη τη σκιά χωρά ένας τόπος, η Μακεδονία. Χωρά ένας πόνος, ο πόνος των Ανθρώπων που παλεύουν να βγουν έξω απ' τη σκιά και λαθεύουν. Χωρά και ο χρόνος, ένας αιώνας γεγονότα.

Κι απ' αυτό το τελευταίο θα πιαστώ για να βουτήξω πιο βαθιά στο βιβλίο. Η νεώτερη ελληνική ιστορία , από τη δεκαετία του 1910 μέχρι το 2002, περνά μπροστά μας ως βίωμα ανθρώπων που πασχίζουν και πάσχουν. Δε θα βρεις ύμνους σ' αυτές τις σελίδες. Είναι η ιστορία των ταπεινών, των ηττημένων.

Δυο οικογένειες, την ώρα που η Μακεδονία μεταλλάσσεται σταδιακά και φτάνει στη σημερινή της μορφή, κινούνται παράλληλα στον ίδιο χώρο, τον ίδιο χρόνο. Τα μέλη τους γεννιούνται, μεγαλώνουν, πεθαίνουν, πασχίζοντας να νικήσουν τις δυο ανυπέρβλητες αναγκαιότητες: το χρόνο και το θάνατο. Οι τελευταίοι τους απόγονοι σμίγουν μ' ένα τραγικό τρόπο, ακολουθώντας και αυτοί τη μοίρα των ταπεινών , των ηττημένων....

Ο συγγραφέας λέει πως πρόθεσή του ήταν η συγγραφή ενός βιβλίου για τους αποτυχημένους. Οι ήρωές του, με τα σημερινά κοινωνικά ζύγια είναι "αποτυχημένοι", όμως όλοι τους είναι πιστοί σε μια αναγκαιότητα. Την υπηρετούν, τη δοξάζουν και συντρίβονται από τη δύναμή της.

Διάβασα: Τηλέμαχος Κώτσιας, "Στην απέναντι όχθη"

2010-07-12T15:56:00.003+03:00

Όταν ο Πέτρος Χαρίσης, επιστρέφοντας από την Αμερική, έχτιζε στην ελληνοαλβανική μεθόριο την παράγκα του, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η Παράγκα θα μετατρεπόταν -συν τω χρόνω- σε σκηνικό όπου πάνω του οι μοίρες των ανθρώπων θα γίνονταν βορά στου χρόνου τα γυρίσματα.

Η ελληνική μειονότητα της Βόρειας Ηπείρου, το βορειοηπειρωτικό, οι πόλεμοι, η εξάπλωση των κομμουνιστικών ιδεών στα Βαλκάνια, η άνοδος του Εμβέρ Χότζα, η ήττα της αριστεράς στην Ελλάδα και η επικράτηση της δεξιάς συνθέτουν το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο οι ήρωες θα δράσουν.

Ο Τηλ. Κώτσιας γνωρίζοντας το βορειοηπειρωτικό από μέσα, εκθέτει τα γεγονότα που σημάδεψαν τις ζωής ενός τμήματος του ελληνισμού. Οι ήρωές του στρατεύονται σε ιδέες - κομμουνισμός, πατρίδα, οικογένεια - τις υπηρετούν πιστά και στο τέλος συντρίβονται. Ένα παντοδύναμο υπερσύστημα τους χρησιμοποιεί και τους συνθλίβει, σ' όποια μεριά και αν στρατεύτηκαν. Άνθρωποι οραματιστές γίνονται αναλώσιμα εργαλεία στα χέρια του συστήματος που υπηρετούν.

Εν τέλει τι καθορίζει τη μοίρα του ανθρώπου; Είναι το δρων άτομο που πιστεύει στο δίκαιο του αγώνα του; Ο συγγραφέας θεωρεί ότι η ατομικότητα υστερεί μπροστά σε παντοδύναμους κοινωνικούς μηχανισμούς. Η θετική προαίρεση του ατόμου, όπου υπάρχει, γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης και στο τέλος το άτομο θυσιάζεται...

Οι ήρωες του Κώτσια "πέφτουν" στο τέλος ηττημένοι. Τουλάχιστο κάποιοι κατάφεραν πέφτοντας να μην αισθάνονται την ανάγκη να απολογηθούν για τις πράξεις τους. Κατάφεραν πέφτοντας να μην έχουν μετανιώσει για τις επιλογές τους...

Έκθεση μαθητή

2010-07-10T18:26:00.001+03:00

«Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ. Θέλω να με κάνεις τηλεόραση! Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου. Να έχω το δικό μου χώρο. Να έχω την οικογένειά μου γύρω από εμένα. Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω. Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούνε οι άλλοι χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις.

Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δε λειτουργεί.

Όταν είμαι τηλεόραση, θα έχω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται σπίτι από τη δουλειά, ακόμα κι αν είναι κουρασμένος.

Και θέλω τη μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη, αντί να με αγνοεί…

Θέλω τ΄ αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου.

Θέλω να νοιώθω ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε – πότε, μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα.

Και το τελευταίο, κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους.

Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο να γίνω σαν μια τηλεόραση!»

2010-07-05T20:18:00.002+03:00

Ο Βασίλης συνεχίζει να μας ξαφνιάζει ευχάριστα!
Σήμερα μοιραζόμαστε μαζί σας τους στίχους που μας έστειλε:
Γραμμή αναμονής
Από μικρούλη μαθητή
Με κάρφωσαν σε μια γραμμή
Κάθε πρωί για προσευχή
Έπαρση και υποστολή

Μετά με ντύσαν στο χακί
Και με κουρέψαν με ψιλή
Και να μαι πάλι στην γραμμή
Ανάπαυση και προσοχή

Στο κόμα ήμουν εξαρχής
Της σκέψης μου λογοκριτής
Και να προσέχω ολημερίς
Μήπως βρεθώ εκτός γραμμής

Και στην ουρά των τραπεζών
Πλήρωνα δόσεις των καρτών
Τα δάνεια των διακοπών
Τα φέσια των επιταγών

Σε μια ουρά σε μια γραμμή
Μου κλέψαν όλη τη ζωή
Σ ωραίο με κλείσανε μαντρί
Σαν πρόβατο επί σφαγή

Πολίτης ήμουν ευπειθής
Ή μ άλλα λόγια αν το πεις
Εξάρτημα μιας μηχανής
Σε μια γραμμή παραγωγής

Σε μια ουρά όταν βρεθείς
Κοίτα στο τέλος της γραμμής
Εμένα κάπου εκεί θα δεις
Και φτύσε με να το χαρείς

Ο αγωνιστής
Με όνειρα ξεκίναγες
Σ αυτούς τους δύσκολους καιρούς
Τον κόσμο τους τον άδικο
Θ άλλαζες κόντρα σε αυτούς

Η ψεύτικη δε σου άρεσε ζωή
Πάντα έψαχνες για την αληθινή
Διαδήλωνες για την ανατροπή
Απειθαρχία κι ανυπακοή

Αγώνες κι επανάσταση
Να φτιάξεις την κατάσταση
Το δίκιο να ναι οδηγός
Κι ο ’νθρωπος να ναι ο σκοπός

Μα αυτοί ήταν άγριοι ληστές
Ανθρώπων εκμεταλλευτές
Θέλανε να χουν ησυχία
Και φώναζαν μ απελπισία
«Συλλάβετε τον ταραξία»

Πάνω σου πέσαν σα σκυλιά
Τους χάλαγες τη σιρμαγιά
Σ άσπρα σε ρίξανε κελιά
Σε νίκησαν τ αφεντικά

Τώρα το νου σου τυραννάς
Την ήττα σου δεν ξεπερνάς
Κι έχεις μια ανοιχτή πληγή
Πως χάθηκε η αλλαγή?

Σήκω ξανά αγωνιστή
Στη μάχη πάλι έλα
Και αν απέτυχες και συ
Μονάχα χαμογέλα

Ας τους τρομάξουμε λοιπόν
Με τα χαμόγελά μας
Οι ελπίδες μας θα τους νικούν
Μέσα απ τα όνειρά μας

Σχόλιο για το σχολείο

Δώρο για τη Δέποινα
Χρόνια Πολλά

Σχολεία έχουμε που λες
Που μοιάζουνε με φυλακές
Κι οι δάσκαλοι εξεταστές
Να συμμορφώνουν μαθητές

Βγάλανε λέει την ποδιά
Μας την φορέσαν στα μυαλά
Αρχαία μαθηματικά
Μα η ζωή αλλού ξανά

Αίθουσες άδειες και ψυχρές
Και βιαστικοί καθηγητές
Όλα κολλάνε μες στο χθες
Κι οι απορίες μας τυφλές

Η γνώση τους νεκρή κι αυτή
Μία κακή αντιγραφή
Κι η σκέψη μας αρνητική
Κατάληψη πνευματική

Παπαγαλία μια ζωή
Κι η αποστήθιση είναι αρχή
Μαθητική υποταγή
Κοσμιοτάτη διαγωγή

Κι εσύ ρωτάς γιατί έχει κρύο
Σ αυτό το άθλιο σχολείο
Που μοιάζει μ αδειανό δοχείο
Των ιδεών νεκροταφείο

Ψάχνουμε δρόμο για φυγή
Κι ένας Δεκέμβρης μας καλεί
Μα μες στην τόση παγωνιά
Πώς να αλλάξουν τα μυαλά

Το μέλλον είμαστε εμείς
Μ αν μοιάσουμε με τους γονείς
Θα ζήσουμε γονυπετείς
Με ς σε σιωπές συνενοχής

Το μέλλον τώρα μας καλεί
Να χτίσουμε απ την αρχή
Και να περάσουμε μπροστά
Του κόσμου όλου τα παιδιά

Το μέλλον τώρα μας καλεί
Να χτίσουμε απ την αρχή
Και ν ανεβάσουμε ψηλά
Αλληλεγγύη κι ανθρωπιά

...and the winner is!

2010-07-04T21:45:00.000+03:00

Ρεκόρ ωρών διδασκαλίας στο ελληνικό σχολείο!

Ο πίνακας είναι εύγλωττος:

Πρόκειται για τις υποχρεωτικές ώρες διδασκαλίας των μαθητών της α' και της β' τάξης του δημοτικού, δηλαδή παιδιών 6 έως 8 ετών, που θα κάνουν μάθημα 7 ώρες την ημέρα.

Ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι 769 ώρες το χρόνο, ενώ στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι λίγο περισσότερες και φθάνουν τις 781 το χρόνο (βλ. σχετικό πίνακα). Δηλαδή τα ελληνόπουλα θα κάνουν 33,54% περισσότερες ώρες μάθημα από τα παιδιά στην Αυστραλία και 60% περισσότερες ώρες από τον μέσον όρο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Περισσότερα εδώ:

Απογραφή δημοσίων υπαλλήλων...

2010-07-04T00:11:00.004+03:00

Μια εικόνα χίλιες λέξεις:(εφημερίδα "Νέος Αγών", Καρδίτσα, 27/7/1956)

Υποταγή

2010-06-28T10:58:00.005+03:00

Οι παρακάτω στίχοι γράφτηκαν από το Βασίλη. Πιστεύω θα ήταν άδικο να μένουν "κρυμμένοι" σε ένα σχόλιο και τους "ανέβασα".
Βασίλη είσαι καταπληκτικός, περιμένω κι άλλα σχόλια σου..

Είδα την μάνα μου σκυφτή
Συζυγική υποταγή
Κι όταν τη ρώταγα γιατί
Μου έλεγε σιωπή εσύ

Κι όταν με κάναν μαθητή
Πατρίδα και ποδιά ασορτί
Κι ο δάσκαλος με το ραβδί
Να επιβάλει τη σιωπή

Μετά ντυμένος στο χακί
Άκουγα το διοικητή
Να μου φωνάζει στο αυτί
Σκασμός εσύ κομμουνιστή

Και στη δουλειά ο διευθυντής
Κομπιναδόρος είναι ολκής
Μα οι συνάδελφοι «ευπρεπείς»
Συνωμοσία της σιωπής

Οι γείτονες κι οι συγγενείς
Όσα στραβά μου λεν κι αν δεις
Πρέπει αν θες να βολευτείς
Με τη σιωπή να τα δεχτείς

Μας είπαν κι οι πολιτικοί
Η χώρα πρέπει να σωθεί
Και μας ζητήσανε κι αυτοί
Συναίνεση με τη σιωπή

Μες στη σιωπή τους έζησα
Κανέναν τους δεν έβρισα
Κι αφού μου κλέψαν τη φωνή
Ουρλιάζω μέσα απ’ τη σιωπή

Συγκρίσεις..

2010-06-13T17:41:00.004+03:00

Την Παρασκευή άρχιζε το Μουντιάλ. Την Πέμπτη ήρθε ο κ. Σύμβουλος!
Δεν ξέρω πως , δεν ξέρω γιατί, τα δυο γεγονότα μπλέχτηκαν στο μυαλό μου.
Ο κ. Σύμβουλος, τυπικός όπως κάθε κ. Σύμβουλος, χειραψία, χαμόγελο, "Συνάδελφε, μπλα,μπλα..." Κι εκεί ανάμεσα στο τρίτο χαμόγελο και δεύτερο λογύδριο το μυαλό μου "πέταξε" στο καφενείο της γειτονιάς σε ώρα ποδοσφαιρικού αγώνα...
Λοιπόν, ο κ. Σχολικός Σύμβουλος, ο κάθε Σχολικός Σύμβουλος, ταυτίστηκε με τους γραφικούς προπονητές του καφενείου που αναλύουν και σχολιάζουν τα τεκταινόμενα στην οθόνη. Ο σύμβουλος και προπονητής του καφενείου μοιάζουν:

μιλούν και οι δύο για πράγματα που γνωρίζουν εκ του μακρόθεν, απ' το γραφείο του ο πρώτος, απ' τον καναπέ του ο δεύτερος
βρίσκονται στη συγκεκριμένη θέση (του συμβούλου ή του θεατή) γιατί δεν μπορούν ή δε θέλουν να συμμετάσχουν στη διαδικασία που κρίνουν
οι θεωρίες και οι αναλύσεις τους δεν έχουν υλική υπόσταση: όταν αποφασίζουν να τις υλοποιήσουν τα κάνουν θάλασσα
κρίνουν και κατακρίνουν και οι δυο χωρίς να υπάρχει δυνατότητα και οι ίδιοι να κριθούν...

Το κουδούνι χτύπησε και οι μαθητές αποχώρησαν, μάζεψα το φάκελό μου, συμμάζεψα το μυαλό μου και έφυγα για τον καναπέ μου. Το παιχνίδι άρχισε κι εγώ έγινα προπονητής του καναπέ...
Άντε και καλό Μουντιάλ! (Για καλή εκπαίδευση ούτε λόγος...)

Καληνύχτα Χασίμ...

2010-06-01T19:48:00.005+03:00

Μετά από μήνες σιωπής ετοιμαζόμουν να ξαναρχίσω τις αναρτήσεις. Τις φανταζόμουν γεμάτες φρεσκάδα, αισιόδοξες... Θα ήταν ένα νέο ξεκίνημα. Η ζωή όμως μας ξεπερνά και μας σπρώχνει σε μονοπάτια που δεν τα προσμένουμε...
Χθες τα ξημερώματα μια νηοπομπή που μετέφερε φάρμακα και τρόφιμα σε ένα λαό που υποφέρει συνάντησε στο δρόμο της το θάνατο, τη βία...
Το "συμπάσχω" για ένα λαό που υποφέρει δεν χωρά τον πόνο του άλλου. Ο πόνος είναι αίσθημα προσωπικό, το ΖΕΙΣ. Για τα παιδιά, που πρέπει να ζήσουν για να γνωρίσουν τη

ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ...

Πριν το τέλος...

2010-02-07T22:41:00.003+02:00

Με ρωτάς αν θα ξαναγράψω
Κι αναρωτιέμαι: "Μπορώ;"
Σωπαίνω και περιμένω

...κι όλο φεύγω, πριν μείνουμε μόνοι, το τέλος μη δω...

Σε σας που με πιστέψατε

και με ενθαρρύνατε να γράφω....

ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ
Τραγούδι: Βασίλης Παπακωσταντίνου
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική Loutsio Battisti
Δίσκος:Διαίρεση, 1984
Το τραινάκι γυρνούσε φωτισμένο κι αχνό στον αέρα
Κάτω η θάλασσα μ' ένα καράβι, το φεγγάρι πιο πέρα
Σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ένα άσπρο φουστάνι
Σε κρατούσα απ' το χέρι Ότι ζούμε, μου λες, δε μου φτάνει

Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν
Χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν
Μια φορά μου 'χες πει δε μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
Πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
Κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά
Σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
Στον ρυθμό σου που καίει ακόμα
Αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
Κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία
Κι ότι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία
Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω, πριν μείνουμε μόνοι, το τέλος μη δω

Σιδερένια η σκάλα και μου 'λεγες θα μείνουμε λίγοι
Πήρε η νύχτα να πέφτει βαθιά κι ο αέρας με πνίγει
Μηχανές ξεχασμένες κι αδέσποτες στου δρόμου την σκόνη
Σκέψου να 'ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να 'σουν το πιόνι
Μια φορά μου 'χες πει δε μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
Πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
Κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά
Σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
Στον ρυθμό σου που καίει ακόμα
Αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
Κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία
Κι ότι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία
Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω, πριν μείνουμε μόνοι, το τέλος μη δω

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Ιδιαζόντως

2010-01-03T00:28:00.002+02:00

Στίχοι: Ελένη Ράντου
Μουσική:Β. Παπακωνσταντίνου
Δίσκος: Δε σηκώνει,MINOS,1994

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Ιδιαζοντως ευφυης
και τρυφερος σαν εραστης
στα λαθη παντα συνεπης
ο πιο καλος ο μαθητης

Κοινωνικα διαπρεπης
στον πειρασμο επιρρεπης
με σιγουρια ανασφαλης
ενας νορμαλ σχιζοφρενης

Ιδιαζοντως ευφυης
και μαντωδης στοχαστης
μιας υψηλης αισθητικης
Πειραικης Πατραικης

Βαθυτατα εσωστρεφης
γεματος ιχνη ενοχης
μες τη χαρα μου δυστυχης
κομπλεξικος εκ γενετης

Γι αυτο και συ παρατα με
κολυμπα να σωθεις
παιξε σε κατι σιγουρο
ν'αποκατασταθεις

Γι αυτο και συ παρατα με
κολυμπα να σωθω
γιατι ειμαι ειδος σπανιο
μην εξαφανιστω

Ιδιαζοντως εφυης
κι ιδεολογος παρακμης
περιφανα εγωιστης
στο κατω κατω της γραφης

Ιδιαζοντως εφυης
και εραστης περιοπης
με επιδοσεις αντοχης
αντε μετα να αντισταθεις

Ιδιαζοντως εφυης
μαλλον σπουδαιος γονος
ιδιαζοντως πληκτικος
κι ιδιαζοντως μονος

Παραμύθι...

2009-12-29T22:16:00.003+02:00

Κάποτε ένας ραγιάς πήγε στον πασά για ένα πρόβλημα που είχε :
- Πασά μου, έχω μεγάλο πρόβλημα, δεν χωράμε στο σπίτι. Γυναίκα, παιδιά, πεθερικά δεν γίνεται να βολευτούμε σε μία κάμαρα. Κάνε κάτι σε παρακαλώ και θα σε ευγνωμονώ αιώνια.
- Κότες έχεις στο κοτέτσι σου; ρωτάει ο πασάς.
- Εχω πασά μου, απαντάει ο ραγιάς.
- Τότε βάλε τις κότες μέσα στο σπίτι σου και έλα πάλι σε μία εβδομάδα
- Μα, πασά μου, εδώ δεν χωράμε εμείς, θα χωρέσουμε με τις κότες ;
- Κάνε αυτό που σου λέω.
Τι να κάνει ο ραγιάς, σκέφτηκε αφού το λέει ο πασάς δίκιο θα έχει, βάζει τις κότες στο σπίτι του.
Περνάει μία εβδομάδα και νάτος ο ραγιάς εμφανίζεται πάλι.
- Πασά μου, η κατάσταση έγινε ανυπόφορη, δεν αντέχεται με τίποτα.
- Κατσίκια έχεις στο χωράφι σου ; ρωτάει ο πασάς.
- Εχω πασά μου.
- Τότε βάλε και τα κατσίκια στο σπίτι σου και έλα σε δύο εβδομάδες πάλι.
- Τι να κάνει ο καημένος ο ραγιάς, υπάκουσε ξανά στον πασά του.
Μετά από δύο εβδομάδες, πάλι τα ίδια παράπονα μέχρι που ο πασάς του λέει να βάλει και τα μουλάρια στο σπίτι και να έρθει σε ένα μήνα.
Αφού πέρασε και ο μήνας ο ραγιάς παρουσιάστηκε ξανά στον πασά, έτοιμος να εκραγεί, αλλά δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά βλέπετε.
- Βγάλε τώρα τις κότες από το σπίτι και έλα την άλλη εβδομάδα.
Μετά από την εβδομάδα εμφανίζεται πάλι ο ραγιάς εμφανώς ανακουφισμένος :
- Πασά μου, να σου φιλήσω τα πόδια, μας έσωσες, πήραμε ανάσα με την σοφή σου απόφαση.

Κι έζησε ο πασάς καλά και ο ραγιάς χειρότερα...

Το τρένο της σοφίας

2009-12-20T22:42:00.003+02:00

Αντιγράφω από τα ΝΕΑ του Σαββάτου:

Η σοφία δεν έχει καμία αντιστοιχία με τις γνώσεις ενός ανθρώπου. Στην πραγματικότητα, σοφία είναι όλα εκείνα που μένουν από τις γνώσεις κάποιου, όταν ο ίδιος αποποιείται όλα αυτά που έχει μάθει.

Ξεκινάμε από ένα σταθμό που ονομάζεται άγνοια. Είναι ο σταθμός, στον οποίο μένουν όλοι εκείνοι που ούτε καν γνωρίζουν ότι δεν γνωρίζουν και, επομένως, δεν έχουν καμία ανάγκη να μάθουν.

Αν κάποιος αποφασίσει να ανέβει στο τρένο, είναι επειδή κάποιος τού έχει απλώσει το χέρι. Αν ανέβει στο τρένο και ακολουθήσει τον σωστό δρόμο, θα φτάσει στον τόπο των ερευνητών.

Αν το κάνει καλά και δεν χάσει τον δρόμο του, θα φτάσει και στον επόμενο σταθμό. Τον σταθμό των δασκάλων. Κάποιοι από τους δασκάλους αποφασίζουν να διδάξουν, ενώ ορισμένοι θέλουν να μείνουν μόνοι με τις γνώσεις τους.

Αν ένας δάσκαλος ζήσει πολλά πράγματα για πολλά χρόνια, ίσως καταφέρει να ανέβει ξανά στο τρένο για να φτάσει στον σταθμό της σοφίας, που είναι ο τελευταίος. Είναι ο τόπος όπου ζουν όλοι αυτοί που ούτε καν γνωρίζουν ότι γνωρίζουν. Είναι αστείο, αλλά, αν ρωτήσεις έναν πραγματικά σοφό, θα σου απαντήσει «δεν γνωρίζω αν γνωρίζω», όπως ακριβώς θα σου απαντούσε ένας αδαής.

Ίσως γι΄ αυτό σε αυτή την κοινωνία που ζούμε θεωρούμε αδαείς κάποιους σοφούς και κάποιους αδαείς τούς θεωρούμε σοφούς.

Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό Λαό

2009-11-29T15:50:00.002+02:00

Η Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό Λαό γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 29 Νοεμβρίου, σύμφωνα με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που ελήφθη το 1977, με σκοπό να κάνει γνωστό στο διεθνές κοινό το παλαιστινιακό πρόβλημα.
Η 29η Νοεμβρίου επιλέχθηκε ως ημερομηνία του εορτασμού, επειδή έχει σπουδαία σημασία για τον παλαιστινιακό λαό. Στις 29 Νοεμβρίου του 1947 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε την απόφαση 181, η οποία προέβλεπε την δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών στην περιοχή της Παλαιστίνης, ενός «Ιουδαϊκού» και ενός «Αραβικού», με κοινή πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, που θα υπόκειτο σε ειδικό καθεστώς. Από τα δυο κράτη που προέβλεπε, μόνο το Ισραήλ υφίσταται.
Οι παλαιστίνιοι, που αριθμούν γύρω στα 8 εκατομμύρια ψυχές, μόλις τώρα κάνουν τα πρώτα βήματα για τη δημιουργία του δικού τους κράτους. Πολλοί, όμως, Παλαιστίνιοι ζουν ακόμη σε εδάφη που κατέχουν οι Ισραηλινοί, συμπεριλαμβανομένης και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

Επετειος

2009-11-16T22:54:00.004+02:00

Το βίντεο που ακολουθεί περιέχει αποσπάσματα από την εκπομπή του Στ. Κούλογλου "Ρεπορταζ Χωρίς Σύνορα".
Οι πρωταγωνιστές, μεταφέρουν προσωπικές οπτικές των γεγονότων.
Εγώ, ανάμεσα στα άλλα κρατώ τα λόγια που ακούγονται στα τελευταία λεπτα:
"...Ήτανε μέρες ανάτασης...ευτυχισμένος που έζησε αυτή την ευκαιρία..."

«Κυρία, τι βαθμό πήρατε;»

2009-11-13T23:21:00.004+02:00

Αυτή τη σχολική χρονιά, στα (δημόσια) σχολεία της Ουάσιγκτον δεν βαθμολογούνται μόνο οι μαθητές, αλλά και οι εκπαιδευτικοί. Οι καλύτεροι θα επιβραβευτούν με μπόνους.Οι χειρότεροι θα απολυθούν. Μια ακόμα προσπάθεια του Μπαράκ Ομπάμα που διχάζει.
«Μόλις πήρα τον πρώτο μου βαθμό», λέει στην ανταποκρίτρια της «Liberation» η Χλόη, δασκάλα στο νηπιαγωγείο. «Η επιθεωρήτρια έμεινε στην τάξη μισή ώρα, ενόσω δίδασκα στα παιδιά το γράμμα S. Τελικά, μου έβαλε 274 με άριστα το 400. Απογοητεύτηκα πολύ». Η επιθεωρήτρια επισήμανε στη Χλόη πως έκανε δύο βασικά λάθη: καταρχάς, δεν παρουσίασε το γράμμα S στα 4χρονα παιδιά με «προσωπικό» τρόπο. «Ακούσαμε μια ιστορία γύρω από το γράμμα S, αναζητήσαμε το γράμμα S τυπωμένο κάπου μέσα στην τάξη, τα παιδιά σχεδίασαν το γράμμα S στο χέρι τους και στον αέρα…», λέει η παιδαγωγός. «Δεν είπα όμως τίποτα που να έχει σχέση με τις προσωπικές εμπειρίες των παιδιών. Δεν τα ρώτησα, για παράδειγμα, αν είχαν ήδη δει κάπου ένα S». Και το δεύτερο παιδαγωγικό της σφάλμα; Η Χλόη έβαλε τα παιδιά να σχηματίσουν το γράμμα S με κανονικά μακαρόνια, χωρίς να σκεφτεί να χρησιμοποιήσει ένα είδος ζυμαρικών που ξεκινούν από S, τα shell pasta- κοχύλια. Κι αν δεν βελτιωθεί, σίγουρα δεν θα εισπράξει μπόνους, πιθανώς μάλιστα να χάσει τη δουλειά της.
Τα μπόνους
Ο Μπαράκ Ομπάμα δηλώνει βαθιά πεπεισμένος για την αναγκαιότητα «να ανταμείψουμε τους καλούς καθηγητές και να πάψουμε να βρίσκουμε δικαιολογίες για τους κακούς» και γι΄ αυτό και αύξησε στα 297 εκατομμύρια δολάρια φέτος τον προϋπο λογισμό του «ταμείου ενθάρρυνσης των καθηγητών» που ίδρυσε το 2006 η κυβέρνηση Μπους. Ο Τζέισον Κάμρας, σύμβουλος του προέδρου σε θέματα εκπαίδευσης και αρχιτέκτονας της μεταρρύθμισης που δοκιμάζεται φέτος στην Ουάσιγκτον πριν επεκταθεί ενδεχομένως σε πανεθνικό επίπεδο, υπόσχεται για τους καλύτερους εκπαιδευτικούς μπόνους έως και 20.000 δολαρίων ετησίως- ο μέσος ετήσιος μισθός ενός εκπαιδευτικού είναι περίπου 65.000 δολάρια. Τα δημόσια σχολεία της Ουάσιγκτον έχουν ανάγκη αυτή τη μεταρρύθμιση, συνηγορεί η Μισέλ Ρι, υπεύθυνη Δημόσιας Εκπαίδευσης στην περιφέρεια της Κολούμπια: στα σχολεία αυτά φοιτούν κατά κύριο λόγο παιδιά φτωχών οικογενειών, μαύρων και ισπανόφωνων, τα προβλήματα είναι πολλά, οι προσδοκίες χαμηλές και πολλοί καθηγητές έχουν συνηθίσει στη μετριότητα.
Οι αντιδράσεις

Τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, ωστόσο, αντιδρούν. Το περίπλοκο σύστημα αξιολόγησης των καθηγητών που εμπνεύστηκαν οι αρχές δεν τους πείθει για το πόσο δίκαιο είναι. Η ετήσια βαθμολογία του καθηγητή, αυτή που θα κρίνει και το μέλλον του, στηρίζεται σε τέσσερις συνιστώσες: στις πέντε βαθμολογίες που θα δώσουν στη διάρκεια της χρονιάς οι επιθεωρητές κατά τις ισάριθμες μισάωρες επισκέψεις τους· στα αποτελέσματα του σχολείου ως συνόλου· στον «επαγγελματισμό» του διδάσκοντος (καθυστερήσεις ή αδικαιολόγητες απουσίες κατεβάζουν τον βαθμό)· και στις επιδόσεις των μαθητών σε τεστ που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο τον Απρίλιο. Οι συνδικαλιστές όμως εντοπίζουν πολλά προβλήματα σε αυτόν τον τρόπο αξιολόγησης: «Μπορείτε να μου πείτε τι σημαίνει “δυναμικό μάθημα”;», ρωτά δίνοντας ένα παράδειγμα ο Τζορτζ Πάρκερ, πρόεδρος του συνδικάτου εκπαιδευτικών της Ουάσιγκτον (WΤU). «Για να βαθμολογηθεί με άριστα ένας εκπαιδευτικός πρέπει να έχει στην τάξη “δυναμική παρουσία”, μεταδίδοντας παράλληλα στους μαθητές “ενθουσιασμό για το μάθημα”. Πόσο αντικειμενικά είναι όλα αυτά;».
Ενστάσεις και θεωρίες συνωμοσίας
ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ έχουν πολλές ενστάσεις. Στην Ουάσιγκτον, λένε, υπάρχουν εύκολες, δύσκολες και πολύ δύσκολες συνοικίες, όπου τα παιδιά φτάνουν πεινασμένα στο σχολείο, ακούνε πυροβολισμούς απ΄ έξω όταν πάνε για ύπνο το βράδυ και γίνονται μάρτυρες εμπορίας ναρκωτικών στη γωνιά του δρόμου. Δεν μπορούν, υποστηρίζουν, να αξιολογούνται με τον ίδιο τρόπο όλοι οι καθηγητές, όλων των περιοχών. Στη χώρα της συνωμοσιολογίας, όμως, υπάρχουν κι αυτοί που βλέπουν πίσω από το νέο αυτό σύστημα αξιολόγησης «έναν σοφιστικέ τρόπο να εκδιωχθούν όλοι οι παλιοί καθηγητές ώστε να αντικατασταθούν με νεώτερους». Η θεωρία αυτή, μάλιστα, εμπεριέχει και την «απαραίτητη» ρατσιστική παράμετρο«οι περισσότεροι παλιοί καθηγητές είναι μαύροι»…
ΠΗΓΗ: aristeroenotikopsifodeltio.wordpress.com

Στο φίλο που 'φυγε...

2009-11-11T22:43:00.006+02:00

Ποτάμι ορμητικό
Μας συνεπήρε
Τα θέλω σκέπαζαν τα μπορώ

Χάρτης φθαρμένος
Τους καταρράκτες έκρυβε

Αδαείς
Ιδανικοί κι ανάξιοι
Ανέμελοι

Πάνω σε φτηνά σκαριά
Το ρεύμα μας τραβούσε

Το πέλαγος προσμέναμε
Λιμάνια ν' αράξουμε
Ντόκο να δέσουμε

Στην πρώτη στροφή
Ανέτοιμο ήταν το σκαρί μας

(Με το καλό να μας ξανάρθεις...)

Tell me why...

2009-10-31T22:40:00.003+02:00

(Ευχαριστώ το Νίκο Μ. που μου το έστειλε...)

«ΌΧΙ» δασκάλων στις μαθητικές παρελάσεις

2009-10-24T22:36:00.002+03:00

Ο Σύλλογος διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης αντιτίθεται στη συμμετοχή των μαθητών του στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου εκφράζοντας τις παιδαγωγικές αντιρρήσεις στο θεσμό της μαθητικής παρέλασης.

«Η ολοκληρωτική νοοτροπία, ο αποκλεισμός και οι διακρίσεις, ο μιλιταρισμός, η ψυχολογία μαζικής πειθαρχίας και η αφομοίωση δεν έχουν προφανώς καμιά σχέση με την κατάκτηση της ιστορικής γνώσης και την κριτική προσέγγιση της συλλογικής μνήμης από τους μαθητές Αν κάτι πρέπει να διδάσκονται τα παιδιά από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο είναι αυτό που χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωναν στους δρόμους με τη λήξη του πολέμου: “Ποτέ πια πόλεμος, ποτέ πια φασισμός στη γη” Κι αυτό φυσικά δε μπορεί να γίνει μέσα από την παρέλαση, το αντίθετο μάλιστα», αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο Σύλλογος των δασκάλων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού. Παρέλαση με το ζόρι

Ωστόσο, παρά την άρνηση των δασκάλων, οι μαθητές του 1ου Πειραματικού θα παρελάσουν με …άνωθεν επιβολή. Αυτή είναι η απόφαση του Διευθυντή του 1ου Γραφείου της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης.

Η απόφαση αυτή προκάλεσε την αντίδραση του Εποπτικού Συμβουλίου των Πειραματικών Δημοτικών Σχολείων του ΠΤΔΕ-ΑΠΘ, το οποίο απαρτίζουν ο επίκουρος καθηγητής, Αθανάσιος Αϊδίνης και οι λέκτορες Τάσος Λιάμπας και Έφη Παπαδημητρίου. Με ομόφωνη απόφασή του το εποπτικό Συμβούλιο εκφράζει την υποστήριξή του στο Σύλλογο Διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου για τις παρελάσεις, θεωρώντας τις «ως συντηρητικά ιδεολογικά σύμβολα και αναχρονιστικές πρακτικές που αντιτίθενται στην υπόσχεση της Παιδαγωγικής ως Επιστήμης της Εκπαίδευσης για ένα ανθρώπινο και δημοκρατικό σχολείο για όλα τα παιδιά, που προετοιμάζει το δημιουργικό, κοινωνικό, ικανό για συνεργασία και ολόπλευρα ολοκληρωμένο άνθρωπο».

Ο Σύλλογος διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δ. Σ. Θεσσαλονίκης του ΠΤΔΕ του ΑΠΘ θυμίζει μεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή του ότι: «Το μαθητικό συμπλήρωμα στις στρατιωτικές παρελάσεις ξεκίνησε στα χρόνια του Μεταξά, όταν η ομοιομορφία της εμφάνισης μαθητών και μαθητριών ήταν δεδομένη, ενώ η στρατιωτικοποίηση της νεολαίας ( Ε.Ο.Ν.) ήταν βασικός στόχος του καθεστώτος. Από τότε οι μαθητικές παρελάσεις συνεχίζονται αδιάλειπτα καθοριζόμενες από ένα θολό νομοθετικό πλαίσιο -«προαιρετικά και με το ζόρι», παρά την καταδίκη της χώρας μας από το ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων για το θέμα της υποχρεωτικότητας της συμμετοχής μαθητών και εκπαιδευτικών σ΄ αυτές. Η μόνη περίοδος που τέθηκε ουσιαστικά ζήτημα κατάργησής τους ήταν αμέσως μετά τη χούντα. Όμως οι παρελάσεις έμειναν ανέγγιχτες από οποιαδήποτε απόπειρα «εκσυγχρονισμού» ακολούθησε και έτσι μέχρι σήμερα μαθητές και μαθήτριες συνεχίζουν να παίζουν τα στρατιωτάκια με τους εκπαιδευτικούς (και ιδίως τους/τις γυμναστές/τριες) σε ρόλο «επιλοχία».

«Προφανώς, η μαθητική παρέλαση (και μάλιστα στρατιωτικού τύπου) δεν αντέχει ούτε τη στοιχειώδη κριτική προσέγγιση από οποιαδήποτε σύγχρονη παιδαγωγική σκοπιά. Αφού όλα στην παρέλαση παραπέμπουν σε παιδαγωγικούς αρχαϊσμούς στρατιωτικού τύπου. Γι’ αυτό και όλη η προετοιμασία είναι μια ξεκομμένη δράση στο χώρο του σχολείου. Συναντά τη χαρούμενη αποδοχή των μαθητών/τριών, μόνο γιατί γίνεται «έξω» και αντιμετωπίζεται με την ιλαρότητα ενός παιχνιδιού ρόλων. Έτσι όμως η «εγχάραξη» επιτυγχάνεται πολύ ευκολότερα, αφού οι «συνθήκες πρόσληψης» είναι σχεδόν ιδανικές (πολύ θα θέλαμε ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής εκπαιδευτικής διαδικασίας να γίνεται «έξω» και με «παιχνιώδη» διδακτική προσέγγιση). Όμως τι ακριβώς «εγχαράσσεται»;

α) Διαχωρισμός-διακρίσεις: αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ολοφάνερα σεξιστικό), αλλά και ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο). Και κυρίως άξιοι/ες ξεχωριστά -η Ελλάδα της σημαίας-πληβείοι πίσω. Μάλιστα η εξάδα μόνο πηγαίνει συνήθως στη Δοξολογία και πάντα μπροστά- ξεκομμένη από τον υπόλοιπο μαθητικό όχλο. Εδώ, συναντάμε και το μεγάλο θέμα της απόρριψης των παιδιών με αναπηρίες. Η εγκύκλιος που επιτρέπει και τη συμμετοχή ανάπηρων στην πράξη περιορίζεται στους/ις σημαιοφόρους και αποτελεί καταφανώς επικοινωνιακό τρικ, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γενικευτεί, αφού οι απαιτήσεις για τη συμμετοχή στα «παρελαύνοντα τμήματα» δεν σέβονται διόλου τις ιδιαίτερες δυσκολίες και ανάγκες αυτών των παιδιών.

β) Θηριοδαμαστικός παβλοφισμός: Όλοι/όλες περπατάμε με το ίδιο αφύσικο βήμα, μετά από πολύωρη, μάλιστα, εκγύμναση, που μετατρέπει το σχολείο σε τσίρκο. Για να μπορούμε να «στοιχιζόμαστε» βλέποντας μόνο το κεφάλι του μπροστινού μας και να «ζυγιζόμαστε» ρίχνοντας ματιές στο πλάι στο/στη διπλανό/ή μας και εντέλει να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με το ρυθμό που επιβάλλει -παβλοφικά-η σφυρίχτρα ή το «ένα στο αριστερό».

γ) Αγελισμός - ομοιομορφία: συνδέεται με το προηγούμενο όσον αφορά στην κίνηση στο χώρο, αλλά επεκτείνεται και στην ενδυμασία. Την πιο ορατή προσπάθεια υποταγής του ατόμου στη μαζική ομοιομορφία του συνόλου. Τώρα τελευταία, μάλιστα, έχουμε σύνδεση του εθνικοσοσιαλιστικού αυτού κατάλοιπου με το θεσμό της χορηγίας. Συνήθως φροντιστήρια «χορηγούν» μέρος (φουλάρια, γιλέκα, μπερέδες κ.λ.π.) της ενδυμασίας.

δ) Υποβιβασμός του ελεύθερου πολίτη σε υποταγμένο «υπήκοο»: Από ποιο φεουδαρχικό χρονοντούλαπο άραγε βγαίνουν αυτοί οι «επίσημοι» που στέκονται κάθε φορά στην εξέδρα (δεσπότης, στρατηγός, νομάρχης -οι αρχές και εξουσίες του τόπου) επιθεωρώντας με βλοσυρό βλέμμα τους υπηκόους τους, καθώς αυτοί τους «αποδίδουν τιμές» (γιατί άραγε;) στρέφοντας την κεφαλή δεξιά (ενώ ταυτόχρονα κοιτάνε λοξά τη «στοίχισή» τους και ακόμα πιο λοξά τη «ζύγισή» τους);

ε) Κιτς και αισθητική κακογουστιά: Εκτός από τον τρόπο που κινούμαστε και τα ρούχα που φοράμε στην παρέλαση ακούμε και μουσική (δεν υπάρχει τελετουργία χωρίς μουσική υπόκρουση άλλωστε, εκτός από αυτές που απαιτούν πλήρη σιωπή). Και τι μουσική! Στρατιωτικά εμβατήρια (την κακοποίηση, δηλαδή, της όποιας συμφωνικής παράδοσης της Δύσης) που επενδύουν μουσικά κάποια άτεχνα στιχάκια εθνικιστικού κρεσέντου.

στ) Eθνικιστική μονοπολιτισμικότητα: Παρά τα ρητορικά φληναφήματα περί «σεβασμού των πολιτισμικών διαφορών» οι παρελάσεις αποτελούν έναν ακόμη μηχανισμό (τον πιο χοντροκομμένο, ίσως) για την επιβολή είτε της αφομοίωσης είτε της ρατσιστικής απόρριψης και του αποκλεισμού του «διαφορετικού» από την εκπαιδευτική διαδικασία. Οι «καθιερωμένες» πλέον αντιπαραθέσεις γύρω από το ζήτημα των αλλοδαπών σημαιοφόρων το αποδεικνύουν περίτρανα.

ΠΗΓΗ: TVXS

Το κάστρο της Πάτρας

2009-10-23T23:31:00.005+03:00

μια εργασία της Δέσποινας – Βασιλικής Σ.

(στα πλαίσια της ευέλικτης ζώνης) Το Κάστρο της Πάτρας χτίστηκε κατά το δεύτερο μισό του 6ου μ.Χ. αιώνα, επάνω στα ερείπια της αρχαίας Ακρόπολης. Βρίσκεται σε ένα χαμηλό λόφο του Παναχαϊκού σε απόσταση 800 μέτρων περίπου από την ακτή. Τα τείχη του περικλείουν μία έκταση 22.725 τ.μ. και αποτελείται από έναν τριγωνικό εξωτερικό περίβολο, ενισχυμένο με πύργους και προμαχώνες, που προστατεύονταν αρχικά από βαθιά τάφρο και ένα εσωτερικό περίβολο που υψώνεται στη Β.Α. γωνία και επίσης περιβάλλεται από τάφρο. Κατασκευάστηκε από τον Ιουστιανό μετά τον καταστροφικό σεισμό του 551 με υλικά προχριστιανικών οικοδομημάτων για την άμυνα της περιοχής και των κατοίκων της. Στους αιώνες που ακολούθησαν και έως το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρέμεινε σε αδιάκοπη χρήση για την άμυνα της πόλης, αλλά και ως διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο. Στους Βυζαντινούς αιώνες, μέχρι τον ερχομό των Φράγκων (1205) το πολιόρκησαν Σλάβοι, Σαρακηνοί, Βούλγαροι, Νορμανδοί κ.α. χωρίς όμως να κατορθώσουν να το κατακτήσουν. Στα 805 μ.Χ. οι κάτοικοι της πόλης πολιορκήθηκαν στο κάστρο από Σλάβους και Σαρακηνούς και η νίκη τους που αποδόθηκε σε θαύμα του πολιούχου Αγίου Ανδρέα, ήταν σημαντική για την αναχαίτιση των βαρβαρικών επιδρομών στην Πελοπόννησο. Οι Φράγκοι σταυροφόροι, το μεγάλωσαν, το ενίσχυσαν και άνοιξαν τάφρο στις τρεις πλευρές του. Το 1278 υποθηκεύτηκε στο Λατίνο Αρχιεπίσκοπο ενώ το 1408 παραχωρήθηκε από τον Πάπα για πέντε χρόνια και έναντι μισθώματος, στους Ενετούς. Στα χέρια του Λατίνου Αρχιεπισκόπου έμεινε έως το 1430 που απελευθερώθηκε από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Ο Κωνσταντίνος προχώρησε σε προσθήκες και επισκευές των τειχών. Oι Τούρκοι το κατέλαβαν το 1458 και παρέμειναν εκεί όλη σχεδόν την περίοδο της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα.
Το κάστρο πέρασε στα χέρια των Ελλήνων μόλις το 1828 μετά την παράδοσή του από την τουρκική φρουρά στο Γάλλο στρατηγό Μαιζόν. Στα χρόνια 1941-1944 ήταν στη γερμανική κατοχή από την οποία ελευθερώθηκε μαζί με την Πάτρα στις 4 Οκτωβρίου 1944. Από το 1973 το Κάστρο είναι στην εποπτεία της 6ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Στο λυόμενο θεατράκι (640 θέσεων) που βρίσκεται στο εσωτερικό περίβολο, φιλοξενούνται κάθε καλοκαίρι πολιτιστικές εκδηλώσεις. Οι οικοδομικές φάσεις που διακρίνονται σήμερα στο κάστρο αποτελούν μαρτυρία των εργασιών που πραγματοποιήθηκαν από τους εκάστοτε κατακτητές του για την επισκευή του και την προσαρμογή στις εξελίξεις της πολεμικής τεχνολογίας. Σε ειδική εσοχή στην τοιχοποιία, είναι εντοιχισμένος κορμός αγάλματος και κεφάλι ανδρός των ρωμαϊκών χρόνων. Το παραμορφωμένο αυτό άγαλμα πήρε μυθικές διαστάσεις στα μάτια των κατοίκων της Πάτρας. Έγινε το στοιχειό της πόλης, η «Πατρινέλα». Η παράδοση λέει ότι ήταν γυναίκα μεταμορφωμένη σε άντρα στα χρόνια της Τουρκοκρατίας που φυλάει την πόλη από επιδημίες και κλαίει τις νύχτες, όταν πεθαίνει κάποιος γνωστός Πατρινός.

Save Mitsos...

2009-09-18T23:28:00.003+03:00

Το Διαδίκτυο είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ανοιχτός σε όλους,
καλούς και ... όχι τόσο καλούς ανθρώπους !
Ας προστατεύσουμε τα παιδιά μας...
Περισσότερα στο www.saferinternet.gr

Τι είναι κόμμα...

2009-09-09T16:45:00.002+03:00

Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι.
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)
ΠΗΓΗ:i-Reporter

Σαν έτοιμος από καιρό...

2009-09-03T20:02:00.003+03:00

Το ιστολόγιό μας από τις 5 Απρίλη (εδώ) σκέφτηκε να "χαιρετίσει" ποιητικά το χειρότερο πρωθυπουργό της μεταπολίτευσης. Τότε λέγαμε ότι " Οποιαδήποτε ομοιότητα με σημερινά πρόσωπα και πράγματα ΔΕΝ είναι τυχαία...". Ποντάραμε στην ανικανότητά τους και μας δικαίωσαν!
Καλό κατευόδιο...

Εκλογές

2009-09-02T20:55:00.002+03:00

Θάλασσα στη Λάρισα
σιδηρόδρομο στην Κρήτη
όχι τρύπες στις δεκάρες
έρχονται εκλογές

πέσε μόνος σου αρχηγέ
απ' το προεκλογικό μπαλκόνι
κι ό,τι μας ενώνει
είναι αυτό που δε θα γίνει ποτέ

αν δε βγείτε πρώτο κόμμα
το ίδιο βράδυ Κυριακής
θα καείτε ζωντανοί
σαν λαμπάδες στις κολώνες της ΔΕΗ
κι αν δε βγούμε πρώτοι εμείς
το ίδιο βράδυ Κυριακής
να μας τρώνε τα λιοντάρια
στον ιππόδρομο με βάρδια

έργα στις οδούς
θέσεις και μισθοί, αυξήσεις
εντυπώσεις, υποσχέσεις
έρχονται εκλογές

κάθε τέσσερα χρονάκια
μία Κυριακή πολίτες
κι ό,τι δεν τους είπες
γράψ'το στο ψηφοδέλτιο κι εσύ
κι όχι να λες

αν δε βγείτε πρώτο κόμμα
το ίδιο βράδυ Κυριακής
θα καείτε ζωντανοί
σαν λαμπάδες στις κολώνες της ΔΕΗ
κι αν δε βγούμε πρώτοι εμείς
το ίδιο βράδυ Κυριακής
να μας τρώνε τα λιοντάρια
στον ιππόδρομο με βάρδια

κάθε τέσσερα χρονάκια
μία Κυριακή πολίτες
κι ό,τι δεν τους είπες
γράψ'το στο ψηφοδέλτιο κι εσύ.
Στίχοι, Μουσική, Πρώτη εκτέλεση: Ορφέας Περίδης, Δίσκος "Αχ ψυχή μου φαντασμένη", 1993

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

"Αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες", Καρλ Μαρξ

Φθινοπώρου έλευσις...

2009-09-02T17:28:00.004+03:00

(...ημερολογιακά τουλάχιστον)
Επανακάμπτω για να σας συναντήσω ...από σπόντα.
Επανακάμπτω για να συνεχίσω μια "ιστορία" που κρατά 14 μήνες τώρα...
Κι ενώ το χρονικό διάστημα δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλο, νιώθω να μην μπορώ πια να γράψω με την πρώτη θέρμη. Ελπίζω και εύχομαι να είναι προσωρινό...
Για τη ώρα αποφάσισα να "χτυπώ" σε αραιά διαστήματα με αγαπημένα τραγούδια και - αν προκύπτουν - κάποια κείμενα.
Νοιώθω πολλές φορές στο ιστοπέλαγος μοναχικός κολυμβητής που ψάχνει ξέρες να πιαστεί και φίλους να τον συντροφέψουν. Έχω την εντύπωση πως και τα δυο μου λείπουν σ' αυτή τη μοναχική διαδρομή...
Επιπλέον η πορεία στον ιστοχώρο απαιτεί ,δυστυχώς, και σπατάλη χρόνου(και στην παρούσα χρονική στιγμή δεν είμαι για σπατάλες)...

Πριν σωπάσω, για την ώρα, θα ανοίξω τη νέα πορεία με την καθιερωμένη μουσική υποδοχή το νέου μήνα:
Παντελής Θαλασσινός, Ηλίας Κατσούλης και...
Ένας μικρός γλυκός παλιός Σεπτέμβρης

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάμματα
που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα
θέλει να παίξει ακόμα με τ'άστρα τ' ουρανού
πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου
πρωτάκι, σχολιαρούδι, του κλέβουν το τραγούδι,
του κλέβουν το τραγούδι...

Ένας γλυκός Σεπτέμβρης στάζει το μέλι του
σωστό παληκαράκι τρυγάει τ' αμπέλι του
στα Σπάτα λινοβάτης, στο Κορωπί γαμπρός
να τρέμουν τα κορίτσια στα βλέφαρά του μπρος
φυσάει ο απηλιώτης, ο ζέφυρος της νιότης
φυσάει ο απηλιώτης...

Ένας παλιός Σεπτέμβρης φίλος αχώριστος
καθώς περνούν τα χρόνια γίνεται αγνώριστος
το κόκκινο ραγίζει στα μήλα της Ροδιάς
κίτρινα πέφτουν φύλλα στον κήπο της καρδιάς
Η νύχτα μεγαλώνει, δίχτυα στο φως απλώνει,
η νύχτα μεγαλώνει...

Αυγούστου όψις...

2009-08-03T18:44:00.005+03:00

Αυγούστου άφιξις...
Ένα χρόνο καλωσορίζω το νέο μήνα μ' ένα τραγούδι! Ένα τραγούδι επιλογή της στιγμής, ανάδειξη σκέψεων και συναισθημάτων μέσα από αγαπημένους στίχους και μουσική...
Αυγούστου άφιξις...
Θερμός, όσο δεν παίρνει, με καταβάλλει και αυξάνει την κεφαλαλγία των τελευταίων ημερών που δε λέει να με αφήσει. Σέρνω τα βαριά μου βήματα στα στενά της πόλης και νιώθω τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν Αναζητώ δροσερά καταφύγια, χώρο να με στεγάσει στη δροσιά του και να με δυναμώσει...
Αυγούστου άφιξις...
...κι αναχωρώ για τα βόρεια να συναντήσω την άρτι γεννηθείσα ανιψιά. "Καλότυχη!"
Αυγούστου άφιξις..
...και η διατήρηση του ιστολογίου να φαντάζει δύσκολη, προς το παρόν τουλάχιστο. "Γράφεις όταν έχεις κάτι να πεις..."
Ραντεβού το Σεπτέμβρη !
Καλό μήνα με Υπόγεια Ρεύματα (για το Βασίλη...)

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Μ' αρέσει να μη λέω πολλά
Στίχοι - μουσική: Υπόγεια ρευματα
Δίσκος:Ο μάγος κοιτάζει την πόλη, 1994

Μ' αρέσει να μη λέω πολλά, μη λέω πολλά
Μ' αρέσει να να κοιτάω ψηλά, κοιτάω ψηλά
στ' ατέλειωτα τραγούδια

Με τη σκιά μου να πετώ, να πετώ
να πιάνω αστέρια στο βυθό, στο βυθό
βυθό της μουσικής σου

Κι όταν θα πέφτει η παγωνιά, η παγωνιά
να κάνω κύκλους σαν ολό-, ολόγιομο
φεγγάρι στη σκηνή σου

Μ' αρέσει να μη λέω πολλά...

Με τη σκιά μου να πετώ...

Κι όταν θα πέφτει η παγωνιά...

Να 'ταν τα φώτα τα θαμπά, τα θαμπά
να 'ταν αστέρια φωτεινά, φωτεινά
στα χέρια να στ' αφήσω

Ματιά μου, ψάξε να με βρεις, να με βρεις
Ψάξε στους δρόμους της σιωπής, μοναχός
θα σβήνω τη μορφή μου

Porto Rico

2009-07-26T19:48:00.003+03:00

Αφιερωμένο...

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Σταμάτης Μεσημέρης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Δίσκος: Δε σηκώνει, EMI,1994

Φιγούρα ξωτική και ταξιδιάρικη
στο φως του φεγγαριού ανθίζει πάλι
γιατί όλη την ζωή του την εξόδεψε
παράφορα γυρεύοντας μιαν άλλη

Θυμάμαι σαν παιδί γελούσε και έλεγε
στην σέλα ακροβατώντας ποδηλάτου:
«Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας
πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του»

Μα ο κόσμος προχωρά χωρίς να μας ρωτά
κλεισμένοι δρόμοι, κλέφτες και αστυνόμοι
αγάπα το κελί σου, του παν, κι ύστερα
έξω πιο μόνος μα γελούσε ακόμη

Μια νύχτα μεθυσμένη παίρνει ανάποδες
ημερολόγια καίει και πτυχία
Το χάραμα μπαρκάρει σε πειρατικό
για της ζωής του την σκηνοθεσία

Αλγέρι, Αλεξάνδρεια, South Africa
στο Άμστερνταμ δυο τέρμινα και κάτι
γλιστρούσαν οι αγάπες μες στα μάτια του
σαν τον αφρό στα δάχτυλα του ναύτη

Στο Πόρτο Ρίκο χρόνια ασυλλόγιστα
και τις καρδιάς του σκόρπισε τα φύλλα
σε υπόγεια σκοτεινά και ύποπτα
λες και έψαχνε το φως μες στην ξεφτίλα

Κάποια ζεστή βραδιά σε ένα μπλουζάδικο
άκουσε να φαλτσάρει η μουσική του
τα αφεντικά στον δρόμο τον πετάξανε
τα στίγματα σαν είδαν στο κορμί του

Κι η Σύλβια που με πάθος τον αγάπησε
δεν έλειψε στιγμή απ' το πλευρό του
ζητώντας με μανία στην αγκάλη του
την κόλαση και τον παράδεισό του

Σαλπάρισε μια νύχτα με πανσέληνο
και στο στερνό του γράμμα μου 'χε γράψει:
«Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο
και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»

Τα χρόνια έχουν περάσει δε θυμάμαι πια
Ερνέστο τον ελέγανε η Νίκο;
Κι ακόμα συγχωρείστε με που ξέχασα
αν χάθηκε στο Μετς η στο Πόρτο Ρίκο

Όσο για μένα είμαι πάντα εδώ
με των ματιών σας την φωτιά σημαία
είναι όμορφα απόψε που ανταμώσαμε
μ' αρέσει να αρμενίζουμε παρέα

Ζακύνθου αναμνήσεις...

2009-07-23T00:47:00.031+03:00

(16/7 ως 21/7)
Ταξίδι στη Ζάκυνθο...
... για να συναντήσουμε τις δεκάδες, πανέμορφες παραλίες της. Αμμώδεις οι περισσότερες κι άλλες με βότσαλα ή απόκρημνες:

Η παραλία του Αγίου Νικολάου στο Βασιλικό. Η αγαπημένη της Δέσποινας (εγώ προτιμώ... το Μακρύ Γιαλό, ένας ήσυχος όρμος στα βόρεια, με κάτασπρα βότσαλα).Η παραλία του Γέρακα. Δεκάδες οι παραλίες του νησιού αλλά εμείς εκεί, πάνω στα αυγά οι πετσέτες, φασαρία, χαμός. Τα ίδια και στο Λαγανά και στις υπόλοιπες παραλίες ωοτοκίας. Σε λίγα χρόνια η Καρέτα - Καρέτα θα γίνει Χαιρέτα - Χαιρέτα.
Το ναυάγιο από τον "εξώστη", δίπλα στον Αη Γιώργη των Κρημνών.Η αποκάλυψη! Ένα μικρό φιόρδ στο Ιόνιο: Ο Λιμιώνας. Καταγάλανα νερά.. ..και δεκάδες σπηλιές. Τόπος για κολύμπι και για φαγητό στο ταβερνάκι στην κορυφή του βράχου.
Ταξίδι στη Ζάκυνθο...
για να συναντήσουμε κρυμμένες ομορφιές όπως...

Το καμπαναριό στο Κοιλιωμένο, το εικονοστάσι στο δρόμο για τον Άγιο Λέοντα,ο φάρος στο ακρωτήριο Σχοινάρι,οι Μυζήθρες στο Κερί ήτο ηλιοβασίλεμα από το Καμπί.

Ταξίδι στη Ζάκυνθο...

για τους ανθρώπους της. Όπως η κυρά-Μάρω που περιμένει...

"Στου Διονά" , στις Άνω Βολίμες, να γευτείς τις νοστιμιές της και να θαυμάσεις το αναπαλαιωμένο σπίτι του παππού.

Ταξίδι στη Ζάκυνθο της Τέχνης... (Βυζαντινό Μουσείο)

...και του Σολωμού

Καλά ταξίδια!!!

Σημ: Οι περισσότερες φοτογραφίες τραβήχτηκαν από τη Φρόσω, το "μάτι" της παρέας..

Γενέθλιος τόπος

2009-07-10T17:52:00.004+03:00

Πόσες μνήμες μπορεί να χωρέσουν σε μια εικόνα;
Ρητορικό ερώτημα;
Καθόλου!
Ο εικονολήπτης άγνωστος. Καδράρει όμως πάνω στις μνήμες μας.
Μια πρώτη ματιά από απέναντι. Μια ματιά που διαγράφει πορείες καθημερινές, προς το σχολείο, το χωράφι, το παιχνίδι..Η χαμένη αθωότητα ποτισμένη με τα όνειρά μας.
Όνειρα που τρέχαν αστείρευτα όπως οι βρύσες στο Κεφαλόβρυσο. Ζωοδότρες για ανθρώπους, κτήματα, ζωντανά...
Ζωντανές εικόνες της γιαγιάς, που "θαμμένη" στο μεσιανό μύλο άλεθε τη φτώχια της, ξεχασμένη από όλους. Αναστηλωμένος ο μύλος, αδούλευτος χρόνια, μένει ατάραχος στην άκρη του δρόμου, κατάμονος. Μόνος; Ή μήπως τον συντροφεύουν οι νεράιδες και τα ξωτικά που ζωντάνευαν στα παραμύθια της γιαγιάς Κυρούλας.
Κυρούλες που ξεκινούσαν όρθου βαθέως να φτάσουν στον Αϊ Γιώργη, όταν λειτουργουσε. Τώρα μένει ασάλευτος και τις ξεπροβοδίζει μια - μια στο τελευταίο τους ταξίδι...
Ταξίδια..Πάνω στους χάρτες "Εκδόσεις Λουκοπούλου, Αθήναι" ή στα πολυδιαβασένα βιαβλία της ξύλινης βιβλιοθήκης που φώλιαζε στην πίσω γωνιά του σχολείου. Το μεγάλο πέτρινο κτίριο που κρύβεται πίσω από τα πεύκα. Ντρέπεται να βγει μπροστά, βουβό και άδειο..
Ένα λεπτό και εικοσι πέντε δεύτερα. Μια ζωή σφηνωμένη σε μια χαραμάδα του χρόνου. Και πόσα ακόμα χωρούν! Περπάτημα στον πάγο απ' τον Παλιουριά ως την Κόφτρα, η χαμένη παιδικότητα στα καπνοχώραφα, τα παιχνίδια στις "λάκες", η ξεφούσκωτη μπάλα και η ανεξίτηλη πρασινάδα στα γόνατα, κι άλλα κι άλλα... Πόσες μνήμες ξεπηδούν μέσα από ενα λεπτό και εικοσι πέντε δεύτερα!
Σκυφτός απ' τα χρόνια και τις έγνοιες γυρνά στην Εστία του, συντροφευμένος απ' τα ζωντανά του. Ζωντανές παρουσίες σαν τις θύμησες...

Θαλασσογραφίες...

2009-07-02T00:47:00.003+03:00

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

«Σεβάχ ο Θαλασσινός»
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Μάνος Λοΐζος
Δίσκος: Θαλασσογραφίες, 1970

«Στο φιλντισένιο μου μαρκούτσι
γαλέρες έρχονται και πάνε
ρεσάλτα κάνουνε οι μούτσοι
κι οι πειρατές μεθοκοπάνε
στο καπηλειό το λιμανίσιο
Θάλασσα πικροθάλασσα
γιατί να σ' αγαπήσω
Σαρακηνοί και Βενετσάνοι
πιάνουν και δένουν στο κατάρτι
ελόγου μου τον καπετάν Γιάννη
το παλικάρι τον αντάρτη
τον άντρακλα τον πελαγίσιο
Θάλασσα πικροθάλασσα
γιατί να σ' αγαπήσω
Κι εκεί στου μακελειού την άψη
δαγκώνω τα σχοινιά τα λύνω
και μα τον άγιο Κωνσταντίνο
όλους τους ρίχνω μες στη χάση
δεμένους με τα χέρια πίσω
Θάλασσα πικροθάλασσα
πώς να μην σ' αγαπήσω;»

Καλό Μήνα!!!

Ένα τραγούδι για την Κωνσταντίνα Κούνεβα

2009-06-30T10:21:00.003+03:00

Ο πολιτικός πρόσφυγας από τη Γουϊνέα Abdurahamane Touré και ο Paul Caratini "Simpol", Γάλλος συνθέτης και τραγουδιστής του χιπ χοπ στο Παρίσι, έγραψαν «το τραγούδι της Κωνσταντίνας».
...
Πολύ γνωστός στη Γουϊνέα και σε όλη τη δυτική Αφρική, ο 28χρονος συνθέτης, τραγουδιστής της ραπ και του χιπ χοπ και επικεφαλής του συγκροτήματος Puissance Maldingue, Αμπντουραχαμάν Τουρέ, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει εσπευσμένα τη χώρα του τον περασμένο Αύγουστο, όταν του έγινε σαφές ότι κινδύνευε η ζωή του από τη δικτατορία που κυβερνούσε τη χώρα του (σχετικό άρθρο υπάρχει στην ιστοσελίδα του BBC).
Μετά από πολλές περιπέτειες, βρέθηκε να περνάει το Αιγαίο μαζί με άλλους μετανάστες (έχει τραβήξει σχετικό φιλμ με το κινητό του) πριν καταλήξει, το Σεπτέμβρη του 2008, στην Αθήνα. Στη διήμερη εκδήλωση της «Ένωσης Αφρικανών Γυναικών» και του κινήματος «Όχι στο Ρατσισμό από τη Κούνια» στη Πλατεία Αμερικής, ο –εντελώς άγνωστος- Τουρέ ζήτησε την άδεια να τραγουδήσει, ανέβηκε στην εξέδρα και… έβαλε φωτιά στους εκατοντάδες Αφρικανούς που μέχρι τότε παρακολουθούσαν από τις παρυφές της πλατείας.
Εκεί γνωρίστηκε με τη Σόνια Μητραλιά της «Κούνιας» που, όντας και παλιά φίλη και γνώριμη της Κωνσταντίνας Κούνεβα (από τους κοινούς αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών), είχε την έμπνευση να του ζητήσει να γράψει ένα τραγούδι πάνω σε στίχους της βασισμένους σε κείμενο του σωματείου καθαριστριών της Κωνσταντίνας.
Στο Παρίσι, όπου «πέρασε» μετά από τρίμηνη παραμονή στην Ελλάδα, ο Τουρέ έγραψε το «τραγούδι της Κωνσταντίνας», μαζί με το Γάλλο μουσικό και συνεργάτη του στο νεότευκτο συγκρότημά τους Noir/Blanc και το εκτέλεσε στα γαλλικά, ελληνικά και αγγλικά, μαζί με Ελληνίδα τραγουδίστρια. Περιττό να προσθέσουμε ότι όλα αυτά έγιναν και γίνονται αφιλοκερδώς, από ανθρώπους που δεν το βάζουν κάτω και εξακολουθούν να αγωνίζονται και να πιστεύουν στην αλληλεγγύη…

ΠΗΓΗ:TVXS.gr

...όταν η φυλετική προκατάληψη συνάντησε την καλοσύνη!

2009-06-26T13:36:00.003+03:00

...χωρίς σχόλια!

Μαρτυρίες

2009-06-14T12:32:00.006+03:00

«Μόλις είδαμε το λιμενικό, ο Γ... έσκισε τη βάρκα και βρεθήκαμε στο νερό. Δεν ήξερα κολύμπι και άρχισα να χτυπάω τα χέρια μου φωνάζοντας στ' αγγλικά «ελπ, ελπ». Σε λίγο άρχισα να πίνω νερό και κατάλαβα ότι θα πεθάνω. Σκέφτηκα τη μάνα μου, ότι θα την δω και δεν ένιωσα φόβο. Μετά θυμάμαι να ανοίγω τα μάτια μου και να κρυώνω. Ημουν πάνω στο καράβι του λιμενικού και μας πήγαιναν στην Μυτιλήνη».15χρονος Αφγανός
«Οταν φτάσαμε στη Μυτιλήνη, μας πήγαν στο κέντρο κράτησης. Αργότερα θα μάθαινα ότι ο φίλος μου είχε πνιγεί. Μου έδωσαν κουβέρτες και με έβαλαν σε ένα μεγάλο δωμάτιο. Το πρώτο που θυμάμαι είναι η μυρωδιά. Νόμιζα ότι κάποιος είχε πεθάνει. Οτι εγώ μπορεί να είχα πεθάνει και να τα έβλεπα στο όνειρό μου ενώ στην πραγματικότητα σάπιζα.
Στο δωμάτιο υπήρχαν πιο πολλοί άντρες, αλλά κάποιες φορές φέρνανε γυναίκες με παιδιά. Εκεί είδα και άκουσα πράγματα που θα ήθελα να μην έχω ζήσει...» 16χρονος Αφγανός

«Ο φίλος μου έλεγε ότι δεν θέλουμε άσυλο και να μην μας πάρουν αποτυπώματα. Τελικά μας πήραν αποτυπώματα, μας έδωσαν ένα χαρτί και μας έδιωξαν. Νόμιζα ότι το ίδιο βράδυ θα ήμουν στην Αγγλία, στο Λονδίνο και το χαρτί θα με βοηθούσε. Τελικά, το χαρτί έλεγε να εγκαταλείψω τη χώρα σε 30 ημέρες...», θυμάται 16χρονος Πακιστανός.

«...Την άλλη μέρα μάς πήγανε στους αστυνομικούς. Μου μιλάγανε ελληνικά και δεν καταλάβαινα. Μετά κάποιος αστυνομικός μου είπε "χάου όλντ" και άρχισε να μετράει με τα δάχτυλά του. Εγώ έδειξα με τα δάχτυλά μου 14», αναφέρει ανήλικος από το Ιράκ.
«Στην Αθήνα έμεινα 4 μήνες. Δούλευα σε ένα ράφτη, σε ένα υπόγειο κάπου στην Κυψέλη και τα μισά λεφτά μου τα έπαιρνε ο Ελληνας για το ενοίκιό μου. Πληρώσαμε 500 ευρώ ο καθένας και μας έφεραν στην Πάτρα. Εχω προσπαθήσει να φύγω 4 φορές. Δεν τα κατάφερα. Τις δύο με πιάσανε και με πήγανε στο τμήμα, όπου έφαγα ξύλο. Προσπαθώ να μπω κατευθείαν στο πλοίο και όχι μέσα σε φορτηγό», λέει 14χρονος από το Αφγανιστάν.

«...Ξεκινήσαμε να περάσουμε από τις γραμμές του τρένου για να βγούμε στο λιμάνι. Εκεί κρυφτήκαμε κάτω από φορτηγά και περιμέναμε. Ο φίλος μου είχε φέρει σχοινιά για να δεθούμε από κάτω. Τότε ήρθε η πολιτσία. Ολοι άρχισαν να τρέχουν και να προσπαθούν να κρυφτούν. Εμένα με πρόλαβαν. Με πήγαν σε λεωφορείο της αστυνομίας και μου έδεσαν τα χέρια. Το λεωφορείο γέμισε και ξεκινήσαμε για Αθήνα, για το Αλλοδαπών», αναφέρει και ένας 15χρονος Πακιστανός.

«Δεν περίμενα από την Ελλάδα να δείχνει τέτοια συμπεριφορά. Μετάνιωσα που ήρθα. Εμείς οι Αφγανοί δεν θέλουμε πόλεμο, γιατί αν ήμασταν πολεμιστές θα μέναμε στο Αφγανιστάν. Στην τηλεόραση κάθε μέρα βλέπαμε να μιλάνε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά εμείς που ήρθαμε στην Ευρώπη είδαμε κάτι άλλο».
ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη Ελευεροτυπία, 14/5/09

Σαν παραμύθι...

2009-06-07T22:53:00.003+03:00

Όταν άκουσα τη μελωδία θυμήθηκα ένα παλιό τραγουδάκι της δεκαετίας του '70. Ο Άσεμ όμως που μου το πρότεινε, με πληροφόρησε ότι πρόκειται για αλγερίνικη μελωδία, παραδοσικακό τραγούδι των Βερβέρων. Ο Idir (πληροφορίες εδώ), ο τραγουδιστής που το ερμηνεύει μεγάλωσε στα Kybeele, όντας γόνος αλγερινών Βερβέρων.
Το τραγούδι είναι βασισμένο σε ένα παλιό Αμαζίκικο παραμύθι, ένας συγκινητικός, τρυφερός διάλογος ανάμεσα στην κόρη "GARIBA" και στο γέρο πατέρα "INOUVA".
Απολαύστε τη μελωδία και διαβάστε την απόδοση των στίχων:

- Μπαμπά μου Inouva άνοιξε μου σε παρακαλώ την πόρτα!
- Αχ, κορούλα μου Gariba άφησε τα βραχιόλια σου να τρέμουν...(σ. μ. Να σε νιώθω κοντά μου)
-Μπαμπά μου Inouva τρέμω για το θεριό του δάσους...
- Αχ κορούλα μου! ... κι εγώ το φοβάμαι!

Ο γέρος σου τυλιγμένος στο μανδύα του
μονάχος (δίπλα στο τζάκι) πυρώνεται.
Ο γιός του σεκλετισμένος παλεύει να γεμίσει το ζεμπίλι του
κι αναπολεί γλυκά - μα περασμένα - πρωινά.
Η γριά ζαρωμένη πίσω απ' τον αργαλειό παλεύει με τις κλωστές της,
ζωσμένη από παιδάκια που στις αναμνήσεις της μεστώνουν το μυαλό τους.

- Μπαμπά μου Inouva άνοιξε μου σε παρακαλώ την πόρτα!
- Αχ, κορούλα μου Gariba άφησε τα βραχιόλια σου να τρέμουν...(σ. μ. Να σε νιώθω κοντά μου)
-Μπαμπά μου Inouva τρέμω για το θεριό του δάσους...
- Αχ κορούλα μου! ... κι εγώ το φοβάμαι!

Το χιόνι στοιβάζεται πίσω απ' την πόρτα
Το ehlolin σιγοβράζει στην κατσαρόλα
και τα μάτια ονειρεύονται την άνοιξη που θα 'ρθει.

Το φεγγάρι, τ' αστέρια, μας άφησαν,
τα ξύλα της μορνιάς τη θέση της ψάθας παίρνουν
κι φαμελιά μ' αναμνήσεις στης γνώσης το δεντρί σκαρφαλώνει...

Απόδοση των αραβικών στίχων στα ελληνικά: Ασεμ Ν., Δημήτρης Σ.